ขอทานเกลื่อนเมืองภัยแอบแฝงกลางกรุง

โดย...วิรัชชัย พงษ์เกาะ

ฉบับเมื่อวานนี้ได้พูดถึงขบวนการค้ามนุษย์ที่หากินกับเหยื่อที่ถูกหลอกในรูปแบบต่างๆ แต่ฉบับนี้จะโฟกัสมายังกลุ่มที่ถูกหลอกให้มาขอทาน เวลาเราเดินผ่านริมฟุตปาทหรือสะพานลอย มักเจอขอทานจับจองพื้นที่เรียงเป็นทิวแถว บ้างแบมือขอเงินซื้อข้าว บ้างก็ขอเงินกลับบ้าน

หลายคนตัดสินใจไม่ได้ว่า จะให้หรือไม่ให้ดี ใจหนึ่งก็คิดว่าเขาอาจเป็นขอทานอนาถาไร้ที่พึ่งจริงๆ อีกใจหนึ่งก็ลังเล กลัวว่าจะเป็นเหยื่อให้กับขบวนการค้ามนุษย์ แต่สุดท้ายคนไทยมักใจอ่อนให้กับคนชรา คนพิการ หญิงอุ้มลูกอ่อน ทุกครั้งไป

จริงอยู่ที่ว่า ขอทานบางคนอยู่ในสภาพสมควรแก่เหตุที่จะให้เงินได้ แต่การให้ทานกับคนบางกลุ่ม เช่น แม่อุ้มเด็ก คนที่ไม่พิกลพิการ กลับกลายเป็นภัยคุกคามสังคม และกระทบต่อภาพลักษณ์เมืองเศรษฐกิจในระยะยาวได้

จากข้อมูลสถิติของสำนักงานบริหารแรงงานต่างด้าว (ม.ค. 2555) รายงานว่า มีแรงงานต่างด้าวเข้าประเทศทั้งหมด 1,972,504 คน นับเฉพาะในกรุงเทพฯ มี 475,956 คน ในจำนวนนี้เข้าเมืองอย่างถูกกฎหมายรวม 267,225 คน เข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายรวม 208,731 คน

วิธนะพัฒน์ รัตนาวลีพงษ์ หัวหน้าโครงการรณรงค์ยุติธุรกิจเด็กขอทาน มูลนิธิกระจกเงา คาดการณ์ว่า โดย 80% เป็นเด็กกัมพูชาที่หลบเข้ามาทางด่านอรัญประเทศ จ.สระแก้ว ซึ่งเป็นจุดที่มีระบบคมนาคมเดินทางไปยังจังหวัดเศรษฐกิจได้สะดวก

 

กลุ่มเด็กขอทานที่พบในกรุงเทพฯ แบ่งได้เป็น เด็กโตที่ขอทานได้เองตามลำพัง โดยนายหน้าจะสอนวิธีทำตัวให้น่าเอ็นดูน่าสงสาร เช่น สอนให้หมอบกราบ สอนให้พูดโน้มน้าวขอเงินไปซื้อข้าว ขอเงินไปเรียนหนังสือ

อีกกลุ่มหนึ่งคือ เด็กอ่อนที่มีแม่อุ้มมานั่งขอทาน บางคนก็เป็นแม่ที่แท้จริงอุ้มลูก บางรายก็จับคู่เด็กเล็ก 1 คน ผู้หญิง 1 คน อ้อนขอเงินเลี้ยงดูลูกน้อย

แก๊งขอทานต่างด้าวพบมากที่สุดตามสถานีรถไฟฟ้า หน้าห้างสรรพสินค้าใจกลางสยาม แหล่งท่องเที่ยวยามราตรีบริเวณถนนสุขุมวิท อโศก รวมถึงย่านที่ต้องจับตาดูเป็นพิเศษ อาทิ ถนนข้าวสาร แยกนานา จตุจักร ถนนสีลม ถ้าสังเกตดีๆ ขอทานเหล่านี้แทบจะไม่พูดเลย เพราะกลัวคนอื่นจะรู้ว่าพูดภาษาไทยไม่ชัด

รายได้ส่วนใหญ่ตกอยู่วันละ 3001,000 บาท ถ้าอยู่ในพื้นที่นักท่องเที่ยวต่างชาติ (สุขุมวิท อโศก ข้าวสาร) จะได้มากถึงวันละ 3,000 บาท จากที่ขอทานมาจากกลุ่มคนหาเช้ากินค่ำ ขอเงินประทังชีพไปวันๆ แต่ทุกวันนี้แรงงานเถื่อนสวมรอยเป็น “ขอทานอาชีพ” หลั่งไหลเข้าเมืองไทยเพราะเห็นว่ามีรายได้ดี โดยคนไทยเทศก็มักหยิบยื่นความช่วยเหลือโดยหารู้ไม่ว่า ไม่ได้ทำให้เด็กมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นแม้แต่น้อย

นอกจากขอทานกัมพูชาแล้ว ขอทานไทยก็ใช่ย่อย บางกลุ่มหลอกลวงศรัทธาผู้ให้ทานต่อหน้าต่อตา เช่น หลอกว่าแขนพิการ แต่กลับซ่อนแขนไว้ใต้เสื้ออย่างไม่แนบเนียน บางคนหลอกว่าตนตาบอด หูหนวกเป็นใบ้ บางคนมีเงินทำไฮไลต์สีผม มีเงินซื้อบุหรี่สูบ กลับบ้านโดยรถแท็กซี่ แต่ก็ยังมานั่งแบมือขอเงินคนอื่นโดยไม่ลงแรงทำงาน

ทั้งนี้ ไม่เกี่ยวกับ ตาเอี่ยม คัมภิรานนท์ ขอทานคนไทยใจบุญ แม้ร่างกายจะไม่สมประกอบเป็นโรคโปลิโอมาแต่กำเนิด แต่มีจิตใจประเสริฐ เงินทำทานที่ชาวบ้านให้มาก็จะนำไปบริจาคให้วัดไร่ขิง จ.นครปฐม ทุกปี ซึ่งปีนี้บริจาคให้ถึง 1 ล้านบาท

เอาเห็นว่า ผ่านขอทานที่ใดให้กุมกระเป๋าเงินไว้ให้แน่น ภาพลวงเรียกคะแนนสงสารจากพวกเขา อาจดูดเงินจากน้ำพักน้ำแรงของเราไปโดยไม่รู้ตัว

แจ้งศูนย์ประชาบดี

มีคำแนะนำจากผู้เกี่ยวข้องบอกไปถึงผู้ที่ชอบให้เงินขอทานว่า บ่อยครั้งที่เราแยกไม่ออกว่าใครเป็นขอทานจริง ใครเป็นขอทานอาชีพ ทางที่ดีคือ เปลี่ยนจากการให้เงินเป็นการแจ้งเบาะแสผ่านศูนย์ประชาบดี โทร. 1300 และมูลนิธิกระจกเงา โทร. 029414194 ต่อ 114 ถ้าหากเป็นเด็กที่ถูกจับมาค้ามนุษย์อาจเป็นอิสระได้ ด้วยความช่วยเหลือจากคุณ

ก่อนให้เงินก็ให้ชั่งใจดีๆ ถ้าสมควรแก่เหตุที่จะให้ หรือให้แล้วสบายใจก็ควรให้ แต่ถ้าขอทานมีพฤติกรรมน่าสงสัยให้รีบแจ้งหน่วยงานข้างต้น จะได้ช่วยลดขอทานเถื่อนในเร็ววัน