บทเรียนแท็บเล็ต

โดย...นันทิดา วรเพชรายุทธ

ท่ามกลางความอิจฉา...ไม่ใช่สิ ความสนใจที่จะได้เห็นเด็กไทยมีคอมพิวเตอร์แท็บเล็ตไว้ใช้กัน ก็ทำให้นึกถึงกรณีคล้ายคลึงกันนี้ในหลายประเทศ ที่เด็กรุ่นใหม่กำลังขยับเข้าสู่ยุคการเรียนรู้ไร้สายแบบเต็มตัวเข้าไปทุกวัน โดยส่วนใหญ่มักจะเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว ซึ่งมาตรฐานการศึกษาในแต่ละเมืองไม่ค่อยแตกต่างกัน อาทิ สหรัฐ เกาหลีใต้ และสิงคโปร์ ซึ่งทำให้การใช้งานแท็บเล็ตต่างจากหนังสือและกระดานดำ ไม่ค่อยมีปัญหา

ปัญหาที่ว่านี่ไม่ได้เกี่ยวกับว่าเป็นแท็บเล็ตไฮโซหรือโลว์คอสต์ หรือสเปกของแท็บเล็ต แต่เป็นเรื่องของการเตรียมความพร้อมตั้งแต่ซอฟต์แวร์การศึกษา ครูผู้สอน และระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่รองรับ อย่างที่สหรัฐก็เป็นที่รู้กันดีว่ามีระบบไวไฟให้ใช้ฟรีในหลายพื้นที่ทั่วประเทศ ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับรายจ่ายต่อเดือนจิปาถะอีกไม่รู้เท่าไร

แต่เราคงจะไม่เปรียบเทียบกับประเทศเหล่านี้ซึ่งมีความพร้อมมากกว่าในทุกๆ ด้าน

กรณีที่น่าสนใจน่าจะเป็นกรณีตัวอย่างจากประเทศกำลังพัฒนาด้วยกัน และใช้เครื่องในสเปกโลว์คอสต์คล้ายๆ กัน อย่างเช่น อินเดีย

อินเดียเป็นข่าวโด่งดังในช่วง 2–3 ปีที่ผ่านมา กับโปรเจกต์กระจายแท็บเล็ตราคาถูกที่สุดในโลกให้กับโรงเรียนทั่วประเทศ เป็นอีกหนึ่งโปรเจกต์การผลิตของราคาถูก ตามหลังรถยนต์ทาทา นาโน

เมื่อมหาเศรษฐีอย่างตระกูลอัมพานี หรือลักษมีมิตตัล เป็นชนกลุ่มน้อยที่อาจมีไม่ถึง 1% ด้วยซ้ำไปและคนส่วนใหญ่ในประชากรทั้งหมด 1,200 ล้านคน ล้วนเป็นคนยากจน รัฐบาลอินเดียจึงออกโปรเจกต์แท็บเล็ตราคาถูกที่สุดในโลกนามว่า “อาคาช” ที่แปลว่าท้องฟ้า ออกมาให้เด็กๆ ในราคาเครื่องละ 35–60 เหรียญสหรัฐ โดยนำร่อง 1 แสนเครื่อง

แท็บเล็ตแสนถูกนี้สามารถใช้งานวิดีโอคอนเฟอเรนซ์มียูเอสบี 2 พอร์ต และแบตเตอรี่ใช้งานได้3 ชั่วโมง

แต่จากการใช้งานจริงพบว่าเกิดปัญหาขึ้นหลายอย่าง โดยบทความหนึ่งในไฟแนนเชียลไทมส์ ระบุว่า มีเสียงร้องเรียนเรื่องสปีดความเร็วในการใช้งาน แบตที่ไม่อึดอย่างที่คิด และขาดระบบนิเวศโดยรวมที่มารองรับการใช้งานแท็บเล็ตในการเรียนการสอน อาทิ ครูผู้สอนไม่มีความรู้เรื่องไอทีเท่าที่ควร และยังมีปัญหาอีกหลายประการโดยที่มีเสียงตอบกลับมาจากฝั่งรัฐบาลอินเดียว่า เป็นเพราะแท็บเล็ตมีราคาถูกจึงไม่ควรคาดหวังกันสูงเกินไป

นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในอินเดียที่แม้จะเป็นประเทศกำลังพัฒนา แต่ก็ถือเป็นประเทศที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วในด้านการพัฒนาไอที และเป็นศูนย์กลางเอาต์ซอร์สด้านไอทีรายใหญ่ของโลก

เห็นแล้วได้แต่หวังว่า ประเทศไทยที่กำลังเดินตามรอยประเทศเหล่านี้ให้หลังหลายปี จะนำบทเรียนของประเทศต่างๆ มาปรับให้พร้อมมากขึ้น และคงไม่อ้างเหตุผลเดียวกันเมื่อเกิดปัญหา