ให้รอยยิ้มและโลกใหม่

โดย...ภัทรชัย ปรีชาพานิช

มีหลายคนกล่าวถึงมุมมองของการให้ออกไปหลายอย่างจนนับนิ้วไม่หวาดไหว แต่ทุกครั้งที่เราตัดสินใจจะ “ให้” อะไรสักอย่างกับ “ใคร” สักคนด้วยความเต็มใจ และสุขใจทุกครั้งที่เผลอเห็น “รอยยิ้ม” รอยยิ้มเล็กๆ บนมุมปากของเด็กหลายคนที่คละเคล้ากับเศษขนมและเส้นก๋วยเตี๋ยว

นอกจากการค้นพบรอยยิ้มเหล่านั้น เราเองกลับค้นพบ “โลกใหม่” ของเด็กๆ และเรา โลกใหม่สองใบถูกส่งมือต่อมืออย่างทะนุถนอม ทั้งๆ ที่สิ่งที่อยู่บนมือกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่เราเรียกว่า “โอกาส” เพียงลมพัดแผ่วเบาก็พร้อมจะทำให้มันสลายไป เพราะเราคิดทุกครั้งว่าสิ่งที่พวกเราได้ทำคือ “การให้” และค้นพบ “โลกใหม่” บน “รอยยิ้ม” ของเขาเหล่านั้น แค่นี้ก็สุขใจเกินพอ