เยียวยาให้เท่าเทียม

มาตรการเยียวยาให้แก่ผู้ได้รับผลกระทบ ทั้งจากเหตุการณ์ทางการเมือง

และเหตุการณ์ไม่สงบชายแดนภาคใต้ ด้วยหลักเกณฑ์เดียวกัน คือสูงสุดรายละไม่เกิน 7.5 ล้านบาท อาจเป็นเรื่องดีที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการสลายความรู้สึกคับแค้นไม่พอใจ แต่ก็มีประเด็นที่ควรพิจารณาอย่างรอบคอบถี่ถ้วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีเหตุการณ์ภาคใต้ ซึ่งผลกระทบที่เกิดขึ้นมาจากหลายสาเหตุ มีความแตกต่างกัน

แนวทางที่คณะกรรมการเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบสืบเนื่องจากความไม่สงบในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่มีนายยงยุทธ วิชัยดิษฐ รองนายกรัฐมนตรีและ รมว.มหาดไทย เป็นประธาน สรุปออกมาว่า ผู้ที่จะได้รับค่าชดเชยเยียวยามี 4 กลุ่ม ประกอบด้วย กลุ่มแรก จากเหตุการณ์มัสยิดกรือเซะ และสะบ้าย้อย กลุ่มที่ 2 เหตุการณ์ตากใบ และมัสยิดไอร์ปาแย กลุ่มที่ 3 ผู้ที่ถูกกระทำโดยเจ้าหน้าที่รัฐให้หายสาบสูญหรือถูกบังคับทรมาน และกลุ่มที่ 4 ผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ทั่วไป แต่ทั้งนี้จะต้องเกิดจากการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐเท่านั้น

ประเด็นน่าวิตกก็คือ ข้อสรุปของคณะกรรมการกำลังทำให้การเยียวยามีลักษณะไม่เท่าเทียม และไม่ทั่วถึง แม้จะลดความรู้สึกของผู้สูญเสียไปได้กลุ่มหนึ่ง แต่ก็จะเพิ่มความไม่พอใจให้กับกลุ่มอื่นๆ โดยเฉพาะประชาชนผู้บริสุทธิ์ที่เสียชีวิตจากเหตุร้ายรายวัน และเจ้าหน้าที่รัฐ เพราะแม้ว่าจะมีระเบียบการช่วยเหลือเยียวยาทั้งจากภาครัฐและหน่วยงานต้นสังกัดอยู่แล้ว แต่ก็ไม่เท่ากับการช่วยเหลือตามกรอบการเยียวยาที่กำหนดขึ้นนี้

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์รุนแรงชายแดนภาคใต้ที่เกิดขึ้นมากว่า 8 ปี ทำให้สายสัมพันธ์ของผู้คนต่างเชื้อชาติ วัฒนธรรม และต่างศาสนา ที่เคยแน่นแฟ้น แปรเปลี่ยนไป ความหวาดระแวงไม่ไว้วางใจเข้ามาแทนที่ ยิ่งหากนโยบายรัฐให้การช่วยเหลือแบบแยกเฉพาะกลุ่มเช่นนี้ ก็จะยิ่งส่งผลต่อสายสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้

ดังนั้น หากการเยียวยามีจุดประสงค์ที่จะลดผลกระทบทางด้านความรู้สึก ก็จะต้องมองถึงความรู้สึก มองถึงคุณค่าของผู้สูญเสียทุกกลุ่ม ทุกฝ่ายอย่างเท่าเทียมกัน

เจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจ ฝ่ายปกครอง อาสาสมัครรักษาดินแดน กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ข้าราชการครู และประชาชนทั่วไป ซึ่งเสียชีวิตหรือพิการ ก็ควรได้รับการดูแลเยียวยาไม่ต่างกัน เพราะข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นตลอด 8 ปีที่ผ่านมา การดูแลเยียวยาได้รับการร้องเรียนว่าไม่ทั่วถึง ไม่เพียงแต่ประชาชนทั่วไปเท่านั้น แม้แต่ทหาร ตำรวจ เจ้าหน้าที่รัฐ ก็ประสบปัญหาเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะผู้พิการหรือทุพพลภาพที่ถูกทอดทิ้งจากรัฐ

หากรัฐบาลมีความตั้งใจที่จะกอบกู้ความรู้สึกสูญเสีย เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างอนาคตใหม่ร่วมกันก็จะต้องทำอย่างทั่วถึง และเท่าเทียมกัน

มิฉะนั้นก็จะเป็นการสร้างความรู้สึกไม่ยุติธรรมให้เกิดขึ้นซ้ำ และปัญหาก็จะคงอยู่ต่อไปอย่างไม่รู้จบ