ตั้งสติลดรุนแรง

กว่า 4 ปีแล้วที่สังคมไทยเผชิญกับความขัดแย้งอันมีสาเหตุมาจากการแบ่งฝักฝ่าย แยกค่าย แบ่งสีทางการเมือง เวลา 4 ปีที่ล่วงมา กลายเป็นอุปสรรคขัดขวางการพัฒนาประเทศชาติในทุกด้าน แต่ถึงกระนั้นความขัดแย้งก็หาใช่สิ่งที่น่ารังเกียจแต่อย่างใด เพราะเป็นปกติธรรมดาที่เกิดขึ้นในสังคมประชาธิปไตยที่ย่อมมีความเห็นต่าง และถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงเสียงส่วนน้อยเพียงใด ก็ย่อมได้รับความคุ้มครองและเคารพ

เพียงแต่ว่าช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา ความขัดแย้งในสังคมไทยไม่เพียงหาทางออกไม่ได้ แต่ยังแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นชิงชัง แยกฝ่าย แยกสี ดังนั้น 4 ปีที่ผ่านมาเราจึงเห็นความรุนแรงจากทุกสีกระทำต่อกัน ทั้งการไล่ทุบตีทำร้าย ไล่ยิง ถล่มด้วยอาวุธสงครามร้ายแรง เสมือนว่าฝ่ายตรงข้ามมิใช่มนุษย์

ความเกลียดชังทำให้ความรุนแรงเข้ามาแทนที่การร่วมกันใช้สติและปัญญาเพื่อร่วมหาทางออกให้กับสังคม และดูเหมือนความรุนแรงจะทวีมากขึ้น โดยไม่คำนึงถึงผลเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อประเทศชาติและสังคมที่ตามมา

ล่าสุดเหตุการณ์ปาระเบิดธนาคาร 4 แห่ง ทั้งในกรุงเทพฯ และปริมณฑล ก็ยิ่งทำให้ความหวาดหวั่นของผู้คนต่อสถานการณ์การเมืองหลังคำพิพากษายึดทรัพย์ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ยิ่งมีมากขึ้น การกระทำอันควรที่จะต้องประณามนี้ จึงเป็นการซ้ำเติมสถานการณ์ให้เลวร้ายลงไป โดยมิได้ตระหนักเลยว่า ประเทศชาติจะได้รับความเสียหายใหญ่หลวงเพียงใด

แม้จะยังไม่สามารถระบุชี้ชัดได้ว่า ใคร ฝ่ายใด เป็นผู้ก่อความรุนแรงครั้งนี้ โดยมุ่งหวังผลอันใด ความรุนแรงที่เกิดขึ้น แม้จะทำให้ผู้คนตกอยู่ในภาวะหวาดผวา แต่จำเป็นที่ทุกคน ทุกฝ่ายจะต้องตั้งสติว่า ความรุนแรงมิใช่ทางแก้ปัญหา ซ้ำยังจะยิ่งขยายปัญหาให้ลุกลามบานปลายเกินแก้ไข

อย่าให้ความเกลียดชัง เพาะสร้างให้เกิดการใช้ความรุนแรงต่อกัน เพราะหากเป็นเช่นนั้น ก็เท่ากับสังคมไทยได้พ่ายแพ้ต่อผู้ก่อเหตุที่หวังจุดชนวน ปลุกเร้าให้คนไทยเข้าใช้ความรุนแรงต่อกัน อันหมายถึงความล่มสลายของสังคม

ดังนั้น การชุมนุมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ที่จะมีขึ้นในช่วงกลางเดือนหน้า ทุกฝ่าย ทุกกลุ่ม จึงต้องตั้งสติให้มั่น มองฝ่ายที่เห็นต่างอย่างเพื่อนมนุษย์ เพื่อนร่วมชาติ สลายความเกลียดชังเพื่อร่วมกันหาทางนำไปสู่การแก้ปัญหาความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์

การปรับตัวของสังคมเพื่อคลี่คลายความขัดแย้ง จึงเป็นความท้าทายที่สำคัญที่สุดของสังคมไทยในช่วงเวลานี้

ขณะเดียวกันสังคมไทยต้องไม่นิ่งเฉย และทอดภาระในการรักษาความสงบเรียบร้อย และสกัดกั้นเหตุความรุนแรงให้ตกอยู่กับหน่วยงานรัฐเพียงฝ่ายเดียว แต่ต้องร่วมกันสอดส่อง เป็นหูเป็นตา เพื่อหาทางป้องกันมิให้เกิดเหตุการณ์ร้ายที่ไม่พึงปรารถนา

พลังความร่วมมือร่วมใจของประชาชนเท่านั้นจึงจะสกัดกั้นความรุนแรงมิให้เกิดขึ้นได้