แบรนด์ภาคประชาชน

เมื่อครั้งประชุมสมาคมมิตรภาพระหว่างประเทศอาเซียนกับสมาคมมิตรภาพจีน

โดย..วีระศักดิ์ โควสุรัตน์

ตอนก่อนน้ำท่วมใหญ่ปลายปีที่แล้วที่กรุงเทพฯ มีการแบ่งภารกิจกันเป็นเจ้าภาพประเด็นต่างๆ เพื่อสร้างแผนงานในอนาคต สำหรับความสัมพันธ์ภาคประชาชนอาเซียน 10+1 (จีน) ที่น่านำมาเล่าเล็กน้อย

ถ้าเป็นด้านการศึกษาเล่าเรียน ที่ประชุมให้ สิงคโปร์ เป็นเจ้าภาพ

ถ้าเป็นด้านการค้าการขาย ที่ประชุมให้ จีนเป็นเจ้าภาพ

ถ้าเป็นด้านวัฒนธรรม ที่ประชุมให้ อินโดนีเซียเป็นเจ้าภาพ

และถ้าเป็นด้านการดูแลสุขภาพ ที่ประชุมให้ไทย เป็นเจ้าภาพ

อ่านแล้วคงพอเห็นภาพลางๆ นะครับว่า อาเซียนและจีนเขาเห็นภาพพจน์เด่นของแต่ละประเทศเป็นเรื่องอะไร

ควรบอกเพิ่มเติมนะครับว่า สมาคมมิตรภาพเป็นเครื่องมือสำคัญทางการเมืองของจีนมานานแล้ว โดยเฉพาะการขับเคลื่อนความร่วมมือภาคประชาชนระหว่างประเทศ และปัจจุบันเครื่องมือทำนองนี้ ก็เข้มแข็งมากขึ้นในแถบรอบบ้านเรา เช่น สมาคมมิตรภาพลาว–ไทย สมาคมมิตรภาพไทย–กัมพูชา หรือกับเวียดนาม เป็นต้น

สมาคมมิตรภาพในหลายประเทศ เช่น สมาคมมิตรภาพมาเลเซีย–จีน ซึ่งก็เป็นการรวมตัวของคนมาเลย์เชื้อสายจีน และยังมีความผูกพันกับจีนแผ่นดินใหญ่ช่วยขับเคลื่อนเรื่องมิตรภาพภาคประชาชนแปลให้ชัดขึ้นก็คือ การเมืองระหว่างประเทศภาคพลเมืองอย่างหนึ่ง สมาคมมิตรภาพสิงคโปร์–จีนก็มี สมาคมมิตรภาพเวียดนาม–จีนก็มี สมาคมมิตรภาพอินโดนีเซีย–จีนก็มี เข้าใจว่าที่บรูไนก็มีเช่นกัน

ส่วนสมาคมมิตรภาพไทย–จีน นั้นมีมาตั้งแต่พ.ศ. 2518 หลังเริ่มสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตไทย–จีน เป็นครั้งแรก

โดยเรื่องนี้เป็นข้อเสนอของนายก โจวเอินไหลผู้โด่งดัง ต่อ พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ รัฐมนตรีต่างประเทศไทยคนแรกที่เปิดความสัมพันธ์ระดับรัฐบาลต่อรัฐบาล (ช่วงนั้น ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นนายกรัฐมนตรี) ว่า นอกจากความสัมพันธ์ระดับรัฐต่อรัฐแล้ว น่าจะสร้างความสัมพันธ์ระดับประชาชนต่อประชาชนด้วย พล.อ.ชาติชาย เห็นด้วยจึงกลับมาตั้งสมาคมมิตรภาพไทยจีนขึ้น

กลับมาพิจารณาเรื่องให้ไทยเป็นเจ้าภาพแผนงานการดูแลสุขภาพอีกที เราจะตระหนักว่าเรามีแบรนด์ด้านสุขภาพโดยไม่ตั้งใจอีกเรื่องแล้วละครับ

คำถามคือ เราควรจะขับแบรนด์นี้ให้เพิ่มคุณค่าแก่ตัวเราอย่างไรได้อีก นอกจากนวดแผนไทย สปาไทยซึ่งโด่งดังมากในจีนและอาเซียนแล้ว

ผมยังเห็นว่าถ้าเราจะทำให้ไทยแลนด์แบรนด์สุขภาพขยายความโดดเด่น ก็อาจผูกเรื่องให้สมุนไพร การนั่งสมาธิ เดินจงกรม อาหารพื้นบ้าน ตลอดจนมะพร้าว กล้วยน้ำว้า กล้วยหักมุก กล้วยเล็บมือนาง มะปรางมะไฟ ฯลฯ เข้าไปด้วย

เหมือนคนทั่วโลกเชื่อถือศิลปะต่อสู้ป้องกันตัวแบบจีน ญี่ปุ่น เกาหลี มากที่สุด ทั้งที่ศิลปะต่อสู้ป้องกันตัวของอินเดีย และอาหรับก็เก่าแก่ไม่แพ้กัน เพียงแต่แบรนด์ยังไม่เกิด คนจึงไม่จำ

ใครจะไปรู้? ใบชะครามตามฟาร์มกุ้ง อาจจะผัดใส่ตลับขายแพงๆ อย่างไข่ปลาคาเวียร์ก็ได้