นายจ้าง...สำลักน้ำ แรงงาน...ลอยเคว้ง

โดย...วิทยา ปรมะ

แม้ปัจจุบันตัวเลขอย่างเป็นทางการจากกระทรวงแรงงานจะระบุว่าในช่วงมหาอุทกภัยปีนี้มีแรงงานถูกเลิกจ้างเพียง 9,000 กว่าคน ส่วนอีก 6.6 แสนคน ได้รับผลกระทบต้องหยุดงานชั่วคราว แต่หากลงพื้นที่ไปพูดคุยกับผู้ใช้แรงงานตามนิคมอุตสาหกรรมต่างๆ จะพบว่าคนที่ยังอยู่ในสถานะ “ได้รับผลกระทบ” ก็ยังเคว้งคว้าง ไม่มั่นใจในอนาคตของตัวเองว่าจะกลายเป็น “ผู้ถูกเลิกจ้าง” เมื่อไหร่

สุนทร บุญหรั่ง คนงานในโรงงานพลาสติกแห่งหนึ่งในนิคมอุตสาหกรรมบางปะอิน จ.พระนครศรีอยุธยา บอกว่า โรงงานให้หยุดงานตั้งแต่วันที่ 12 ต.ค.ที่ผ่านมา และไม่มีการรับรองอนาคตใดๆ จากบริษัท ว่าจะได้กลับมาทำงานอีกหรือไม่ มีเพียงคำพูดที่บอกว่าให้ติดต่อบริษัทเป็นระยะๆ

“ผมก็โทร.ถามบริษัทสัปดาห์ละ 23 ครั้ง ทุกครั้งก็ได้รับคำตอบว่าให้หยุดงานไปเรื่อยๆ โรงงานยังไม่มีกำหนดเปิด แต่มารู้ว่าเขาเริ่มกลับไปฟื้นฟูทำความสะอาดโรงงานกันแล้วเมื่อ 4 วันก่อน แต่ไม่เรียกเราไปทำด้วย ค่าจ้างที่เคยได้ 75% ในช่วงน้ำท่วมก็ได้งวดสุดท้ายเมื่อวันที่ 7 พ.ย.ที่ผ่านมา” สุนทร กล่าว

ทุกวันนี้ เงินทองร่อยหรอ อาศัยว่าได้เงินวันละ 100 บาท จากแฟนสาวที่ยังมีงานทำอยู่ บวกกับอาหารที่ตุนไว้ช่วงน้ำท่วมและอาหารจากถุงยังชีพมาประทังชีวิตไปก่อน แต่กระนั้น สุนทร ก็ยังแอบตั้งความหวังไว้ 50:50 ว่าจะถูกเรียกตัวกลับไปทำงานเหมือนเดิม

“กะว่าจะรออีกสักเดือนหนึ่ง ถ้าเขายังไม่เรียกตัวก็คงต้องหางานทำใหม่” สุนทร กล่าว

เช่นเดียวกับ สายทอง มีมาก สาวโรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์แห่งหนึ่งในนิคมอุตสาหกรรมนวนคร บอกว่า โรงงานประกาศหยุดงานตั้งแต่กลางเดือน ต.ค. เลยหนีน้ำกลับไปอยู่บ้านที่ จ.กำแพงเพชร ช่วงแรกก็ได้รับเงินเดือนเต็มเดือน แต่ต่อมาก็ได้รับแจ้งทางเอสเอ็มเอสว่า จะได้รับเงินเดือนแค่ 75% เท่านั้น และไม่แน่ว่าในเดือนต่อไปสถานการณ์จะเป็นอย่างไร

“ทราบมาว่าพนักงานที่เป็นรายวันถูกปลดออกหมดแล้ว ทุกคนลำบากมาก ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกัน น้ำในโรงงานก็ยังสูงอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อน้ำลดแล้วจะยังเปิดทำการหรือไม่” สายทอง กล่าว

แต่สำหรับ อุทัย กองหล้า ลูกจ้างประจำผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์และชิ้นส่วนยานยนต์อีกแห่ง ในนิคมอุตสาหกรรมนวนคร ไม่ต้องลุ้นแล้วว่าจะได้กลับไปทำงานหรือไม่ เพราะเพิ่งทราบว่าถูกเลิกจ้างเมื่อวันที่ 25 พ.ย.ที่ผ่านมานี่เอง

“ผมทำงานที่นี่มา 23 ปี จนปักหลักซื้อบ้านซื้อรถ บริษัทก็มีงานตลอด แต่พอน้ำท่วมปั๊บ เพื่อนๆ ก็โทร.มาบอกว่าให้ไปรับเช็คได้เลย เพราะบริษัทเลิกจ้างแล้ว อ้างว่าขาดทุน เราก็ตกใจสิ เพราะก่อนน้ำท่วมเขายังเคยพูดอยู่เลยว่าให้สบายใจ จะไม่มีการเลิกจ้างเด็ดขาด” อุทัย กล่าว

แม้บริษัทจะจ่ายเงินเดือน 10 เดือน บวกค่าตกใจอีก 1 เดือน รวมเป็นเงินกว่า 1.5 แสนบาท แต่ อุทัย ก็ยังหนักอกหนักใจกับอนาคต เพราะอายุก็ 50 ซึ่งถือว่ามากแล้วสำหรับคนทำงานในโรงงาน จะไปสมัครงานที่ไหนก็คงไม่มีใครรับ ที่สำคัญ บ้านที่ซื้อไว้ยังมีภาระต้องผ่อนเดือนละ 8,000 บาท ไปอีก 16 ปี และลูกอีก 2 คน ที่ต้องส่งเสียเลี้ยงดู เหลือเพียงภรรยาคนเดียวที่หารายได้เข้าบ้าน

“พูดตรงๆ เลย ตอนนี้ยังไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตต่อ คงต้องคุยกับแฟนอีกทีว่าจะไปขับรถหรือกลับไปทำเกษตรพอเพียงที่โคราชบ้านเกิดดี” อุทัย กล่าว

นอกจากใช้วิธีเงียบหายแล้ว นายจ้างบางรายยังหลอกแรงงานให้ลาออกอีกด้วย

สุธาสินี แก้วเหล็กไหล ผู้ประสานงานศูนย์ช่วยเหลือแรงงานที่ประสบภัยน้ำท่วมในพื้นที่ จ.พระนครศรีอยุธยา และพื้นที่ใกล้เคียง ระบุว่า บางโรงงานที่เป็นบริษัทรับเหมาช่วงให้โรงงานใหญ่ ให้พนักงานมาเซ็นหนังสือลาออกเอง โดยอ้างว่าจะต้องปิดบริษัทก่อน แล้วจะเปิดบริษัทใหม่อีกครั้งโดยรับพนักงานเก่ากลับเข้าทำงานใหม่ทั้งหมด แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องเซ็นหนังสือลาออกก่อน

“มีกรณีแบบนี้เยอะมาก เราจึงกลัวว่าคนงานเหล่านี้จะโดนหลอกให้ลาออกฟรีๆ โดยไม่ได้รับค่าชดเชยใดๆ เพราะเป็นการลาออกโดยสมัครใจ บริษัทไม่จำเป็นต้อง จ่ายค่าชดเชย จากการสอบถามคนงานหลายคนว่าทำไมยอมเซ็น ได้รับคำตอบว่า ถ้าไม่เซ็นลาออกเสียก่อน ต่อไปโรงงานจะไม่รับกลับทำงานอีก จึงอยากให้ทางกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานออกมาดูแลคนงานในเรื่องนี้ด้วย คาดว่ามีคนงานเกือบแสนคนเฉพาะในเขตนิคมอุตสาหกรรมนวนคร ที่มีปัญหาแบบนี้” สุธาสินี กล่าว