อ.จุฬาฯชงสร้างทางด่วนระบายน้ำ

นักวิชาการจุฬาฯเสนอเวนคืนที่ดินรัศมี 1 กม.ริมคลองชัยนาท-ป่าสัก,คลองระพีพัฒน์,คลองพระองค์ไชยาสร้างระบบทางด่วนพิเศษระบายน้ำท่วม

นายธนวัฒน์ จารุพงษ์สกุล หัวหน้าหน่วยศึกษาภัยพิบัติและข้อสนเทศเชิงพื้นที่ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เสนอแนวคิดป้องกันน้ำท่วมในอนาคตด้วยการสร้างระบบทางด่วนพิเศษระบายน้ำท่วม (ซุปเปอร์เอ็กซ์เพรสฟลัดเวย์) ทดแทนฟลัดเวย์ธรรมชาติซึ่งปัจจุบันถูกปลูกสร้างอาคารขวางทางน้ำหมดแล้ว

นายธนวัฒน์ กล่าวว่า ซุปเปอร์เอ็กซ์เพรสฟลัดเวย์จะสร้างจากแนวเส้นทางคลองอนุศาสนนันท์ (คลองชัยนาท-ป่าสัก) เชื่อมต่อ คลองคลองระพีพัฒน์ และคลองพระองค์ไชยานุชิต ต้องเวนคืนสิ่งปลูกสร้างในรัศมี 1 กม. ของแต่ละฝั่งคลองเพื่อใช้เป็นพื้นที่รับน้ำ รวมทั้งตัดถนนมอเตอร์เวย์เส้นทางใหม่เลียบทั้ง 2 ฝั่ง ความสูง 6 เมตรเพื่อใช้เป็นคันกั้นน้ำ ระยะทางทั้งหมดประมาณ 200 กม. ทำให้มีพื้นที่รับน้ำประมาณ 1,600 ล้าน ลบ.ม. หากเปิดประตูระบายน้ำเต็มที่จะระบายน้ำออกทะเลได้ 500 ล้าน ลบ.ม./วัน ซึ่งจะช่วยช่วยแบ่งน้ำที่ปล่อยลงมาจากเขื่อนภูมิพลลงแม่น้ำเจ้าพระยาโดยจากการคำนวณสามารถระบายน้ำได้เท่ากับแม่น้ำเจ้าพระยา 2 สายรวมกัน 

“ซุปเปอร์เอ็กซ์เพรสฟลัดเวย์จะมี 2 ฟังชั่น ที่ดินในรัศมี 1 กม.ของทั้ง 2 ฝั่งคลองจะเวนคืนเฉพาะสิ่งปลูกสร้างเท่านั้นแต่ยังใช้ทำการเกษตรได้ กรรมสิทธิ์ยังคงเป็นของประชาชน เวลาน้ำลดก็ใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรมแต่เวลาน้ำมากก็ใช้เป็นแก้มลิง เป็นฟลัดเวย์รับน้ำที่จะลงแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนแนวถนนที่สร้างใหม่ก็ช่วยเรื่องเพิ่มประสิทธิภาพระบบโลจิสติกส์ด้วย วิธีนี้เป็นวิธีที่ทำได้เร็วและประหยัดที่สุดเมื่อเทียบกับการขุดแม่น้ำสายใหม่ หรือเวนคืนที่ดินบนแนวฟลัดเวย์ธรรมชาติ หากรัฐบาลใช้วิธีนี้จะใช้เวลาดำเนินการเพียง 3 ปีเท่านั้น”ธนวัฒน์ กล่าว

อย่างไรก็ตาม แนวคิดดังกล่าวเป็นเรื่องที่กระทบกับคนหมู่มากเพราะต้องย้ายคนที่อาศัยอยู่ริมน้ำออกไปหมด หากจะดำเนินการจริงจะต้องผ่านการทำประชาพิจารณ์ในวงกว้าง และทำการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมอย่างรอบคอบเสียก่อน

นอกจากนี้ นายธนวัฒน์ ยังเสนอมาตรการในระยะยาว เช่น เก็บภาษีโดยตรงจากเมืองที่มีการปิดล้อมไม่ให้น้ำเข้า รวมทั้งเก็บภาษีสิ่งปลูกสร้างในอัตราสูงสำหรับสิ่งปลูกสร้างบนพื้นที่แก้มลิง ปรับปรุงระบบระบายน้ำ เช่น ประตูระบายน้ำต้องมีความกว้างเท่าความกว้างของลำคลอง มีวงรอบขุดลอกลำน้ำอย่างสม่ำเสมอ  ปรับปรุงระบบเตือนภัยล่วงหน้า เช่น เครื่องมือตรวจวัดอากาศต้องแม่นยำกว่านี้ว่าฝนจะตกที่จุดใด เมื่อไหร่และปริมาณเท่าใด ไม่ใช่เตือนกว้างๆแค่ตกในจังหวัดใดเท่านั้น

ขณะเดียวกันต้องมีการจัดทำแผนที่เสี่ยงภัยน้ำท่วม และวางผังเมืองให้สอดคล้องกับความเสี่ยง มีแผนแม่บทกำหนดระยะเวลาการเพาะปลูกในพื้นที่ลุ่มน้ำท่วมให้สอดคล้องกับการแปรปรวนของภูมิอากาศในอนาคตเป็นต้น