อังคารกาสุนรกหลุมถ่านเพลิง
...อ.ตุ้ย วรธรรม
นรกขุมนี้มีลักษณะพิเศษอยู่ที่จะมีหลุมถ่านเพลิงลุกแดงกระจายอยู่ทั่วนรกไว้สำหรับรองรับการลงโทษคนบาป เหตุนี้จึงเรียกนรกขุมนี้ว่า อังคารกาสุนรก นรกหลุมถ่านเพลิง (อังคารถ่านเพลิงกาสุหลุม)
ไม่ต้องถามว่าร้อนแค่ไหนเพราะเพียงแค่อยู่ในนรกเท่านั้นคนบาปก็ร้อนระอุแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการที่ไปยืนอยู่ใกล้ริมขอบหลุมที่มีถ่านเพลิงแดงๆ ลุกโพลงขึ้นหรอก
เพราะเพียงแค่ยืนอยู่รอบๆ หลุมถ่านเพลิงร่างกายของคนบาปก็มีอันต้องติดไฟเหมือนประหนึ่งคนเอาน้ำมันมาราดที่ตัวแล้วจุดไฟอย่างนั้น
คนบาปที่ตกลงมานรกขุมนี้เห็นหลุมถ่านเพลิงแดงๆ แล้วเป็นต้องสะดุ้ง เพราะรู้แน่แก่ใจว่ายังไงตนก็ไม่พ้นที่จะต้องถูกเหล่ายมบาลจัดการลงโทษด้วยวิธีต่างๆ
และที่หนีไม่พ้นในวิธีเหล่านั้นก็คือยังไงก็ไม่พ้นต้องลงหลุมถ่านเพลิง
แน่นอนว่าคนบาปที่ตกลงมาสู่อังคารกาสุนรกนั้นจะถูกเหล่ายมบาลลงโทษนานาวิธี ด้วยการเอาหอกแดงๆ ดาบแดงๆ ในมือไล่แทงฟาดฟันคนบาปคนนั้นคนนี้
จากนั้นก็ผลักให้ตกลงไปในหลุมถ่านเพลิงที่ไฟลุกแดงแล้วไฟนรกนั้นก็ปฏิบัติหน้าที่ของมันเผาผลาญร่างกายของคนบาปจนมอดไหม้เป็นผุยผง แต่ไม่ทันไรก็กลายเป็นร่างเต็มดังเดิมรับการลงโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าคนบาปนั้นจะหมดกรรม
ต้องไม่ลืมว่าถ่านเพลิงจะมีไฟแดงๆ ลุกอยู่ตลอดเวลา ไม่มีมอดดับ เหมือนถ่านทั่วไป
บางครั้งเหล่ายมบาลก็ใช้วิธีเอาหวักเหล็กตักเอาถ่านเพลิงแทนน้ำกรอกปากของคนบาปก้อนแล้วก้อนเล่า ลองนึกดูว่าปากของคนบาปจะออกรูปใด
แล้วถ่านเพลิงที่ถูกหย่อนเข้าไปในปากของคนบาปนั้นก็จะลวกไหม้ตั้งแต่ในปากเมื่อลงไปถึงคอก็ลวกไหม้คอ เมื่อลงไปถึงลำไส้ก็ลวกไหม้ลำไส้ เมื่อลงไปถึงทวารหนักก็ลวกไหม้ทวารหนัก
เรียกว่าถึงส่วนไหนก็ลวกไหม้ส่วนนั้นหมด เพราะว่าไฟนรกนี้ไม่มีวันดับมอด แต่จะลุกโพลงตลอดเวลาจนร่างกายนั้นกลายเป็นผุยผง
บางทีเหล่ายมบาลก็ใช้หวักเหล็กอันใหญ่ตักเอาถ่านเพลิงแดงๆ เทราดไปที่ศีรษะของคนบาปครั้งแล้วครั้งเล่าจนคนบาปทนไม่ได้ต้องร้องเสียงดังน่าเวทนา
พยายามที่จะตะเกียกตะกายหนีการลงโทษของท่านเหล่ายมบาล แต่ก็ไม่รอดเงาหอกเงาดาบของท่านยมสักรายเดียว นั่นก็เป็นเพราะบาปกรรมของเขายังไม่สิ้นจึงต้องรับการลงโทษต่อไป
คนบาปเหล่านี้ทำกรรมอะไรจึงต้องมาเสวยวิบากกรรมในอังคารกาสุนรก
คนที่มาตกนรกขุมนี้เมื่อพิจารณาดูเหมือนจะเป็นคนดีที่ตั้งตัวเป็นผู้นำในการทำบุญออกประกาศเชิญชวนให้ผู้คนมาร่วมบุญร่วมกุศลด้วย
ทว่าคนคนนี้กลับนำเอาทรัพย์สมบัติเงินทองที่เขาบริจาคมาทำบุญนั้นมาใช้ประโยชน์ส่วนตน ซึ่งสมัยนี้มีให้เห็นบ่อย เช่น บางคนเป็นตัวตั้งตัวตีในการจัดผ้าป่าเพื่อต้องการหาเงินเข้าวัด สร้างโบสถ์ ศาลา
แต่กลับยักยอกเงินเอาไว้ใช้ส่วนตัวมากมายโดยอ้างว่าเป็นค่าดำเนินการทั้งที่ความเป็นจริงแล้วค่าดำเนินการไม่ได้มากมายขนาดนั้น
ทั้งนี้ คนสมัยนี้หมิ่นเหม่ที่จะตกไปสู่อังคารกาสุนรกนี้มาก ไม่ว่าจะคนในวัดหรือคนนอกวัด ลางผู้ลางคนที่เจตนาไม่บริสุทธิ์พยายามที่จะหากินกับศรัทธาของผู้คนที่ตั้งใจทำบุญ
ส่วนใหญ่คนทำบาปลักษณะนี้จะคิดว่าคนอื่นไม่รู้ ไม่เห็น แต่ลืมคิดไปว่ากรรมนั้นมีตาวิเศษที่คอยดูอยู่ตลอดเวลา
