อ่อนประสบการณ์

วิกฤตน้ำท่วมในครั้งนี้ สะท้อนภาพที่ชัดเจนของรัฐบาลว่ารัฐบาลนี้มีปัญหาในการบริหารจัดการอย่างยิ่ง ทั้งบริหารสถานการณ์รายวันและแก้ไขปัญหาในภาพรวม

แต่ดูเหมือนคนอื่นจะเห็นปัญหา แต่รัฐบาลไม่เห็นและยังคงบริหารงานแบบวันต่อวัน ซึ่งนายกรัฐมนตรีเองก็ใช้วิธีการกระจายงาน มอบให้รองนายกฯ แต่ละฝ่ายไปดูแล แล้วนายกฯ ก็อยู่สูงสุดแบบไม่ต้องแตะงานอะไรเลย นอกจากมานั่งประชุมร่วมในการประชุมที่จำเป็นต้องมีนายกฯ เข้าประชุมจริงๆ

ตัวอย่างการเตือนภัยผ่านศูนย์ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย (ศปภ.) ที่แถลงกลับไปกลับมา สร้างความสับสนให้ประชาชน แต่หลังจากนั้นก็ได้ปรับการทำงานให้มีผู้แถลงเพียงคนเดียว แต่ขณะนี้ประชาชนก็เริ่มหมดความเชื่อถือ ศปภ. เพราะพื้นที่ใดที่ ศปภ.บอกว่าไม่มีปัญหาน้ำท่วม น้ำก็ท่วม จนไม่รู้ว่า ศปภ.นั้น ให้ข้อมูลจริงหรือเท็จ

นอกจากนี้ การจัดการอพยพผู้คนก็ดูสับสนอลหม่าน รถติดยาวเป็นวงกว้าง การช่วยเหลือประชาชนที่นายกฯ สั่งตั้งคณะกรรมการ 3 ชุด ให้ลงไปดู จนถึงวันนี้การทำงานก็ยังไม่เป็นเอกภาพ ประชาชนเหมือนจะอาศัยอะไรรัฐบาลไม่ได้เลย ต้องช่วยตัวเองไปก่อน

เรื่องความบกพร่องในการบริหารจัดการนั้น นายเซอิยะ ซูเกกาวา ตัวแทนขององค์กรการค้าระหว่างประเทศญี่ปุ่น (เจโทร) ออกโรงตำหนิรัฐบาลไทยว่า ข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์น้ำท่วมของทางการไทยที่ออกมานั้น มีความล่าช้าไม่ทันต่อสถานการณ์และขาดความชัดเจน จนเป็นผลให้บรรดาบริษัทของญี่ปุ่นไม่สามารถเตรียมการรับมือน้ำท่วมได้ทันท่วงที ถึงแม้ว่าจะได้รับการเตือนมาจากทางการไทยถึงความเสี่ยงที่จะมีน้ำเข้าท่วมมาก่อนหน้านี้บ้างแล้วก็ตาม

การตำหนิของเจโทร เห็นได้ชัดเจนถึงความอ่อนด้อยในการบริหารจัดการข้อมูลและการวางแผนรับมือแก้ไขปัญหา แต่รัฐบาลก็ยังไม่ได้ปรับปรุงอะไรให้ดีขึ้น

นายกฯ ใช้วิธีการร้องไห้และขอความเห็นใจจากประชาชนว่าเพิ่งเข้ามาทำงานขอเวลาก่อน ในขณะที่รองนายกฯ ด้านเศรษฐกิจที่ทุ่มสุดตัวเข้าไปบัญชาการปกป้องนิคมอุตสาหกรรม แต่สายเกินไปเมื่อพ่ายแพ้แก่สายน้ำถึงกับหลั่งน้ำตาลูกผู้ชาย

เวลานี้ไม่ใช่เวลาหลั่งน้ำตาหรือแก้ตัว การแก้ไขปัญหาชาติไม่ใช่เวทีฝึกงาน ใครมีข้อเสนอดีจะรับไปทำก็ไม่ถือว่าเป็นการเสียหน้าแต่อย่างใด เมื่อรัฐบาลถือว่าวิกฤตน้ำท่วมเป็นวาระแห่งชาติก็ควรจะต้องหันหน้ามาหารือกันกับทุกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายค้าน สว.หรือผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อให้ประเทศผ่านวิกฤตไปได้