การเปลี่ยนแปลง

การเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจทางการเมืองในโลกนี้มีหลากหลายวิธี และแต่ละวิธีก็มีกระบวนการแตกต่างกัน

เริ่มตั้งแต่วิธีแบบตะวันตก นั่นคือกระบวนการประชาธิปไตยผ่านการเลือกตั้ง

ประชาธิปไตยกลายเป็นสูตรสำเร็จทางการเมืองที่ประเทศต่างๆ ยึดถือ โดยการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองจะต้องผ่านกระบวนการเลือกตั้งเท่านั้น

แต่จุดอ่อนของกระบวนการประชาธิปไตยก็คือ หากประชาชนในประเทศนั้นๆ ยังไม่เข้าใจ ถูกซื้อได้ด้วยเงิน หนี้บุญคุณ ประชานิยม ฯลฯ ประชาธิปไตยก็ไม่ต่างจากสินค้าราคาถูกที่ซื้อหาอำนาจมาได้เช่นกัน

ถัดมา กระบวนการเข้าสู่อำนาจอาจจะใช้ทางลัด นั่นคือการปฏิวัติ

การปฏิวัติจะเกิดขึ้นหรือสำเร็จได้ ต้องอาศัยองค์ประกอบสำคัญคือ ต้องมีปืน รถถัง และมีเงื่อนไขการปฏิวัติ

แต่ทว่าการปฏิวัติยุคหลังๆ มักจะยากลำบาก โดยเฉพาะสิ่งที่ยากกว่าการลากรถถังออกมาก็คือการบริหารราชการแผ่นดินภายหลังการปฏิวัติ เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อีกต่อไป
การขึ้นหลังเสือว่ายากแล้ว แต่การอยู่บนหลังเสือและลงจากหลังเสือมันยากกว่านัก

ขิงแก่ เป็นบทเรียนที่ต้องจดจำของการปฏิวัติในโลก เพราะไม่ก่อให้เกิดประสิทธิภาพหรือแก้ปัญหาในประเทศได้ แถมยังสร้างปัญหาตามมาอีกบานตะเกียง

ถัดมา เป็นการเข้าสู่อำนาจโดยประชาชน แต่ไม่ใช่ผ่านการเลือกตั้ง

ภาษาการเมืองเรียก Uprising หรือการลุกฮือครั้งใหญ่ของมวลชน

Uprising คือการที่ประชาชนออกมาตามท้องถนน ต่อต้านและต่อสู้กับอำนาจรัฐ ต้องการทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง

ในเมืองไทย ปรากฏการณ์ที่พอเทียบเคียงกับ Uprising ได้บ้าง อาทิ เหตุการณ์ 14 ต.ค. 2516 แต่ก็ยังไม่เต็มรูปแบบนัก เนื่องจากแกนนำหลักเป็นนิสิต นักศึกษา

และอีกเหตุการณ์ที่น่าเทียบเคียงก็คือ พฤษภาทมิฬ 2535

คงจำกันได้ว่าทหารออกมาปฏิวัติรัฐบาล พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ และมีการตั้งรัฐบาลเฉพาะกาล ก่อนนำไปสู่การเลือกตั้ง แต่สุดท้ายทหารก็เดินหน้าเข้าสู่อำนาจการเมืองภายใต้พรรคการเมืองนอมินี

ประชาชนออกมาเดินขบวนต่อต้านรัฐบาลของคณะทหาร จนเกิดการปราบปรามอย่างรุนแรง สุดท้ายรัฐบาลต้องพ้นจากอำนาจไป

นี่แหละ วิถีการเข้าสู่อำนาจแบบต่างๆ ที่เกิดขึ้นในโลก

ที่เขียนมานี้ก็ไม่มีอะไร...อย่าคิดลึก แค่ให้อ่านกันเล่นๆ เท่านั้น