การเคลื่อนผ่านจุดเปลี่ยนของสังคมด้วยธรรม (ตอน ๒)

ปุจฉา : กราบเรียน พระอาจารย์อารยะวังโสที่เคารพยิ่ง

โดย..พระอาจารย์อารยะวังโส

ในสถานการณ์ที่ไม่นิ่งของสังคมการเมือง มีการแบ่งฝ่ายแบ่งขั้วกันอย่างชัดเจนบนความต่างสุดขั้วอย่างนี้ จะมีอุบายอันใดในทางพระพุทธศาสนาที่จะนำมาใช้บริหารจัดการ เพื่อให้สังคมไม่แตกแยก ประเทศชาติไม่เสียหาย ประชาชนมีความสุขสงบ

ด้วยความเคารพยิ่ง

(ไม่ขอลงนาม)

วิสัชนา : แต่ในยามใดที่การบ้านอ่อนแอ การเมืองไม่นิ่ง การวัดเสื่อมถอย ยามนั้นสังคมประเทศชาติ ก็จะไร้สุขสันติ วุ่นวาย มีความแตกแยกในสังคมสูง...ยากต่อการบริหารจัดการใดๆ ที่จะให้เป็นไปอย่างมีคุณภาพและเป็นเอกภาพ เพื่อการก้าวไปสู่ประโยชน์สุขแห่งสังคม จึงควรพิจารณาให้เห็นความสำคัญของทั้ง ๓ ภาคส่วนแห่งสังคม ที่จะเกื้อกูลร่วมกันขับเคลื่อนองค์กรประเทศชาติ ซึ่งปัจจัยสำคัญในแต่ละภาคส่วน ก็คือ บุคคลกับระบบ ไม่ว่าจะเป็นการบ้าน การเมือง หรือการวัด...

เราจึงเห็นการมุ่งแก้ไขปัญหาการสร้างบุคคลมาโดยตลอด ในรูปแบบการวางแผนจัดการศึกษา ซึ่งเปลี่ยนแปลงไปมาตามยุคสมัย ก็ด้วยหวังว่าจะสามารถใช้พัฒนาคน สร้างมนุษย์ที่สมบูรณ์พร้อมได้ เรียกว่า แก้ระบบ เปลี่ยนระเบียบ เพื่อการแก้ไขปัญหาบุคคลให้ก้าวสู่ความเจริญรุ่งเรือง มีประสิทธิภาพความพร้อมที่จะสนองตอบสังคม ประเทศชาติได้

การศึกษาจึงเป็นหัวใจสำคัญอย่างยิ่งของมนุษย์ที่จะมีผลต่อภาคส่วนต่างๆ ในสังคมที่ต้องการพลังขับเคลื่อนไปข้างหน้า ในยุคสมัยใด ที่สังคมให้ความสำคัญครบ ๓ ภาคส่วน ทั้งการบ้านการเมืองการวัด เราจะเห็นการจัดระบบการศึกษา จะมุ่งไปสู่ความเจริญที่ให้ความสำคัญกับการพัฒนาจิตใจควบคู่กับการเรียนรู้ ดุจดังเช่นในอดีตของสังคมไทยที่การบ้าน การเมือง การวัด อยู่ร่วมกันไม่แยกส่วน

ดังรูปลักษณ์การจัดการศึกษาที่อาศัยวัดเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ ควบคู่กับการพัฒนาการของบ้านเมือง นั่นหมายถึง การบ้านการเมืองไม่ได้แยกส่วนออกมาจากการวัด แต่มีการวัดเป็นศูนย์กลางการเชื่อมโยง จัดระบบให้การบ้านการเมืองเคลื่อนตัวไปอย่างมีความสมดุล น่ารัก น่าเจริญใจ โดยมวลสมาชิกในภาคส่วนของสังคมจะมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกันตามกระบวนการเรียนรู้ เพื่อชีวิตที่อ้างอิงหลักธรรมจากการวัด

จนเกิดเป็นเอกลักษณ์ในสังคมวิถีพุทธที่เป็นยุคทองแห่งอารยธรรมของสังคมไทย ซึ่งมวลสมาชิกในสังคมดำเนินวิถีความเป็นอยู่ การเคลื่อนชีวิตไปตามหลักเศรษฐธรรม... ซึ่งหมายถึง หลักการอันประเสริฐแห่งการดำรงชีวิตที่ไม่สูญเสียคุณความดี และก้าวไปอย่างมีความสุขบนความพรั่งพร้อมของปัจจัย ๔ ที่บุคคลในสังคมพึงดำรงตนเป็นไปตามหลักสันโดษ หมายถึง การเลี้ยงชีวิตด้วยปัจจัยตามมีตามได้ อันเป็นไปตามหลักธรรมในพระพุทธศาสนา ซึ่งวางหลักสันโดษไว้ ๓ อย่าง ได้แก่...

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้