นุชญา ภัทรพรไพศาล เสิร์ฟมื้อเบาๆ ด้วย ‘วาไรตี้ซีบาสส์’

สาวรอบรู้ หุ่นดี คุยเก่ง “นุชญา ภัทรพรไพศาล” หรือ “นุช” คนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน

โดย...วรธาร ทัดแก้ว

สาวรอบรู้ หุ่นดี คุยเก่ง “นุชญา ภัทรพรไพศาล” หรือ “นุช” คนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอคือลูกสาวของปรมาจารย์ด้านอาหารจีนของเมืองไทยที่ชื่อ “ชัยเทพ ภัทรพรไพศาล” เจ้าของร้านอาหารจีน “ลีคาแฟ่” และ “ลีคิทเช่น” นั่นเอง

วันนี้เธอได้เสียสละเวลามาทำอาหารจานโปรดที่เคยรังสรรค์ขึ้นเองสมัยไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่นเมื่อ 6 ปีที่แล้ว และยังเป็นเมนูโปรดจนถึงวันนี้ ซึ่งเธอได้ตั้งชื่อสุดเก๋ว่า “วาไรตี้ซีบาสส์” โดยมีส่วนประกอบหลักของเมนูอยู่ที่ปลากะพง (Sea Bass) เป็นตัวชูโรง

ก่อนถึงการสาธิตเมนูโปรด มาทำความรู้จักเธอก่อน ปัจจุบัน “นุชญา” เป็นพีอาร์ แมเนเจอร์ (Personal Relationship Manager) ของ เดอะ ลี แฟมิลี่ กรุ๊ป โดยดูแลรับผิดชอบร้านลีคาเฟ่ ทุกสาขา หน้าที่บวกกับเป็นลูกเจ้าของด้วยจึงทำทุกอย่าง ตั้งแต่เสิร์ฟ บริการ รวมถึงพูดคุยกับลูกค้า เพื่อนำข้อมูลมาปรับปรุงคุณภาพทั้งด้านอาหารและบริการ การคิดเมนูใหม่ๆ ที่สุดบางครั้งคือการเข้าครัว สวมบทเป็นเชฟก็บ่อยครั้ง

ส่วนตัวเธอชอบทำอาหารและชอบชิมเป็นพิเศษอยู่แล้ว โดยเฉพาะอาหารไทยที่มีส่วนประกอบของกะทิ พริกแกง ที่เธอเผยว่าเป็นเสน่ห์ของอาหารไทย เมนูก็แกงเขียวหวานนี่แหละชอบทำและชิมบ่อย อาหารต่างประเทศก็มีบ้าง เว้นแต่อาหารอิตาเลียนไม่ค่อยชอบ

ส่วนวิธีการทำมาจากไหน เธอบอกได้ข้อมูลจากตำราอาหารต่างๆ ค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตบ้าง บางครั้งก็ได้มาจากคุณพ่อ แล้วมาดัดแปลงเป็นสูตรของ “ตัวเอง” ด้วยวัตถุดิบและส่วนประกอบใหม่ๆ ที่เลือกสรรเอง

ในขณะที่สนทนากัน มีสิ่งหนึ่งที่เห็นในตัวเธอคือ เป็นคนที่เก่งภาษาญี่ปุ่นมาก โดยมักจะสนทนากับ “เทียน” ลูกชายวัย 2 ขวบเศษของเธอด้วยภาษาญี่ปุ่นเป็นระยะ

“ชอบภาษาญี่ปุ่นค่ะ หลังจบ ม.6 ที่โรงเรียนราชินี ก็ไปเรียนศิลปศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น ที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค) แล้วไปเติมประสบการณ์ด้านภาษาญี่ปุ่นที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 1 ปี”

คุณแม่ยังสาวเล่าต่อว่า เมื่อกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วได้ไปเป็นอาจารย์พิเศษสอนภาษาญี่ปุ่นที่โรงเรียนหอวังเป็นเวลา 3 ปี ตามความใฝ่ฝันของชีวิตที่ครั้งหนึ่งอยากเป็นครูดอย อยากสอนหนังสือให้กับพวกเด็กๆ ที่ห่างไกลโอกาสทางการศึกษา

“ทุกวันนี้แม้ไม่ได้เป็นครูตามที่ใฝ่ฝัน เพราะเป็นห่วงคุณพ่อคุณแม่ที่ธุรกิจร้านอาหารของครอบครัวโตขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความฝันจะเป็นครูต้องหยุดไว้แล้วหันมาช่วยธุรกิจครอบครัว แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยวันหนึ่งเราก็ได้มีโอกาสทำหน้าที่ถ่ายทอดความรู้ให้กับเด็กๆ ถือเป็นความสุขของชีวิตอย่างมากค่ะ”

ทุกวันนี้แม้เธอไม่ได้สอนหนังสือแล้วก็ตาม แต่ก็หวังว่าสักวันหนึ่งคงจะได้กลับไปทำหน้าที่ครูในฐานะ “อาจารย์พิเศษ” อีกครั้ง ซึ่งแนวโน้มเป็นไปได้สูง เพราะเธอมีแผนที่จะส่งลูกไปเรียนที่ต่างประเทศในอนาคต จึงเป็นโอกาสให้เธอแบ่งเวลาจากการดูแลธุรกิจไปสอนหนังสือ