ชีวิตในมุมอับแสง

คอเพลงตัวยงคงรู้จักชื่อร็อกสตาร์ “เอียน เคอร์ติส” กันดีอยู่แล้ว เพราะเขาคือ ไอดอลแห่งยุค 1970 ที่โด่งดัง

โดย...อัคร เกียรติอาจิณ

คอเพลงตัวยงคงรู้จักชื่อร็อกสตาร์ “เอียน เคอร์ติส” กันดีอยู่แล้ว เพราะเขาคือ ไอดอลแห่งยุค 1970 ที่โด่งดังขนาดวัยรุ่นอยากเจริญรอยตามเขา ในฐานะนักร้อง สุดโจ๋ผู้หลงใหลวรรณกรรม

แต่อีกมุมหนึ่งของชีวิต นักร้องคนนี้ก็ได้สะท้อนถึงด้านมืดที่ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่างโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นความเจ้าชู้ ขี้ยา รวมทั้งการฆ่าตัวตายอย่างเป็นปริศนาในวัยเพียง 20 ต้นๆ

เรื่องราวของนักร้องนำวงจอย ดิวิชัน ถูกหยิบมาเล่าใหม่ผ่านสายตาของผู้กำกับชาวดัตช์ “แอนตัน คอร์บิน” (Devotional ปี 1993 / One Night in Paris ปี 2002) ที่สำคัญยังเป็นหนังขาว-ดำทั้งเรื่องอีกด้วย

นับเป็นความกล้าและบ้าบิ่นทีเดียวกับการทำหนังขาว-ดำในยุคนี้ เพราะนอกจากจะกำลังอยู่บนความเสี่ยงหลายๆ อย่าง เช่น การถ่ายทำ งบประมาณ และที่มองข้ามไม่ได้คือรายได้

แต่สำหรับผู้กำกับวัย 53 คนนี้ กลับทำลายกำแพงสูงหนานั้นสำเร็จ โดยอาศัยความที่เคยเป็นช่างภาพมาต่อยอด หนังเด่นด้วยมุมกล้อง สื่ออารมณ์ตัวละคร ขณะเดียวกันก็บอกนัยสำคัญของเรื่องได้อย่างกลมกลืน

สีขาว-ดำไม่ใช่จุดด้อยที่หลายคนคาดการณ์ ตรงกันข้ามการเป็นหนังขาว-ดำกลับทำให้เรื่องราวชีวิตของร็อกสตาร์ทรงพลังและน่าติดตามยิ่งขึ้น

บรรยากาศหนังชวนรำลึกถึงยุคที่คุณพ่อยังหนุ่ม คุณแม่ยังสาว แฟชั่นเซตซิกซ์ตีส์ถูกนำมาใช้เป็นสีสันของหนัง ถ้าเป็นหนังสีคงได้อารมณ์จี๊ดจ๊าดกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นสีขาว-ดำก็ทำให้สนุกไปอีกแบบ โดยเฉพาะการเล่นกับจินตนาการ

 

control

หนังฉายภาพชีวิตของเอียน เคอร์ติส ตั้งแต่ก่อนเข้าสู่วงการดนตรี และจบท้ายด้วยความโศกเศร้าเมื่อเขาต้องจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ โดยได้ร็อกเกอร์หนุ่มตัวจริงชาวเมืองผู้ดี “แซม ไรลีย์” แห่งวง 10,000 ทิงส์ มารับบทพังก์ร็อกเจ้าของตำนาน

เป็นการแสดงบทนำครั้งแรกในชีวิตของแซม ไรลีย์ (Law & Order : Criminal Intent ปี 2005 / 24 Hour Party People ปี 2002 เป็นแค่ตัวประกอบ) แต่เขาก็ไม่สร้างความผิดหวังเลย คาแรกเตอร์เด็กหนุ่มชอบทำตาขวาง ดื่มจัด สูบจัด มีโลกส่วนตัวสูง ทำให้เขา เป็นเสมือนตัวแทนของเอียน เคอร์ติส ที่ กลับชาติมาเกิด ยิ่งฉากร้องเล่นเต้นบนเวที แซม ไรลีย์ ยอดเยี่ยมมากๆ แทบไม่ต่างกับการดูคอนเสิร์ต เพราะสนุกเหลือร้าย ก็สมแล้วละที่เขาคว้ารางวัลนักแสดงนำชายมาครองถึง 2 เวที คือ เทศกาลหนังนานาชาติชิคาโก และเทศกาลหนังนานาชาติเอดินเบอระ

ขณะที่ตัวผู้กำกับและหนังก็ไม่น้อยหน้า เมื่อสามารถกวาดกล่องไปนอนกอดเยอะทีเดียว เช่น เทศกาลหนังอิสระของอังกฤษ ชนะในสาขาผู้กำกับ เทศกาลหนังเมืองคานส์ พิชิตรางวัลโกลเดน คาเมรา เทศกาลหนังนานาชาติเอดินเบอระ ได้ในสาขาผู้กำกับหน้าใหม่ เทศกาลหนังเมืองฮัมบูร์ก ชนะเลิศสายหนังวิพากษ์สังคม และเทศกาลหนังกรุงลอนดอน คว้าสาขาผู้กำกับที่น่าจับตามอง

ใครที่อยากเดินบนเส้นทางดนตรี หนังเรื่องนี้ถือเป็นแรงบันดาลใจได้ดี และเอียน เคอร์ติส คือคนต้นแบบที่เป็นเสมือนตะเกียงส่องนำทาง

ไม่ใช่เรื่องง่ายนักสำหรับเด็กหนุ่มที่ไม่ได้เกิดมารวย โตมาก็ได้เรียนกีตาร์ เรียนเปียโนตั้งแต่เล็กๆ หรือมีบรรพบุรุษเป็นศิลปิน จนซึมซับอยากเป็นเหมือนคนในครอบครัวบ้าง

เมื่อเงื่อนไขไม่เข้าข่ายสักอย่าง คงมีเพียงพรสวรรค์เท่านั้นที่จะช่วยให้การเป็นนักดนตรีถึงฝั่งฝันได้ เอียน เคอร์ติส ก็เช่นกัน เขาเริ่มจากความรักกับพรสวรรค์ทั้ง 2 อย่าง คือ แรงผลักดันกันและกัน เมื่อบวกกับความขยัน ไม่ย่นย่อต่อขวากหนาม ฝันที่ไกลก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

การทำความฝันให้สำเร็จเป็นรูปธรรม คือสุขอันยิ่งใหญ่และไม่มีอะไรเปรียบปาน แต่บางคนก็อาจมีเวลาสัมผัสความสุขสั้นเกินไป เพราะมัวแต่หลงมัวเมากับความสุข จนมองข้ามที่จะรักษามันไว้อย่างยั่งยืน

บางมุมที่หนังนำเสนอชีวิตของเอียน เคอร์ติส ในตอนที่เขาอิ่มเอมกับความสุข ชื่อเสียง เงินทอง ผู้หญิง ต่างหลั่งไหลเข้ามาโดยมิได้นัดหมาย ช่างเป็นภาพที่น่าอิจฉา แต่พอหนังตัดภาพที่นักร้องหนุ่มตกอยู่ในสถานการณ์ต่างๆ ประดังเกิดพร้อมกัน คอนเสิร์ตเจ๊ง ทะเลาะกับเพื่อนร่วมวง เมาแอ๋ทุกวัน มีปากเสียงกับภรรยา ฯลฯ นั่นคือภาพแสนโศกาผสมอารมณ์สมน้ำหน้า

ชื่อหนัง Control ก็อาจตีความถึงชีวิต 2 ด้านของเอียน เคอร์ติส ความจริงมันควบคุมได้ ไม่ว่าตัวเอง หรือสถานการณ์ แต่สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ไม่สามารถควบคุมอะไรสักอย่างไว้ได้เลย

หรือว่าการตายอย่างเป็นปริศนาของร็อกสตาร์ขวัญใจวัยรุ่น อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่เจ้าตัวสามารถควบคุมได้ หนังทิ้งคำถามนี้ไว้ให้คนดูคิดต่อ พร้อมกับเฟดเรื่องราวทั้งหมดหายไปในเงามืด