ธัมมานุสติ...แด่หลวงพ่อมหาทองยอด (จบ)

ปุจฉา : ในวาระการละจากไปของหลวงพ่อมหาทองยอด หรือท่านเจ้าคุณพระเทพโพธิวิเทศ เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : ในวาระการละจากไปของหลวงพ่อมหาทองยอด หรือท่านเจ้าคุณพระเทพโพธิวิเทศ เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา อินเดีย จึงขอกราบคารวะด้วยธัมมานุสติ เพื่ออุทิศบุญกุศลสมทบถวาย...ในธรรมส่องโลก

วิสัชนา : ในดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ ที่รองรับความเพียรของพระผู้มีพระภาคยาวนานถึง ๖ ปี โดยมีภาพถ่ายแพร่หลายไปในเว็บไซต์ของวัดไทยพุทธคยา ในภาพชาวฮินดูจำนวนมากร่วมพันคนมาใส่บาตรอาตมาที่เดินลงมาจากภูเขาดงคสิริในวันออกพรรษาดังกล่าว และความต่อเนื่องของความศรัทธาที่แพร่กระจายไปสู่หมู่ชาวพุทธในอินเดีย ณ รัฐมหาราษฏระ จึงทำให้อาตมาได้รับคำกล่าวอนุโมทนาจากหลวงพ่อมหาทองยอด ในวันวิสาขบูชาหลายปีที่ผ่านมา เมื่ออาตมาเข้าไปกราบท่าน ณ วัดไทยพุทธคยา ว่า “ท่านอาจารย์อารยะวังโส สามารถเข้าไปนั่งในหัวใจชาวอินเดียได้ เพราะได้กระทำสิ่งที่พระสงฆ์ทำได้ยาก แม้แต่ชาวอินเดียเองก็ตาม เพราะการเข้าไปอยู่จำพรรษาในสถานที่ดังกล่าวนั้น เป็นเรื่องที่ทำได้ยากของบุคคลโดยทั่วไป แม้แต่ตัวอาตมาเอง (หลวงพ่อมหาทองยอด) ก็ยังไม่เคยไปอยู่จำพรรษาใน เขตทุรกันดารลำบากอย่างนั้น... ท่านอาจารย์อารยะวังโสจึงชนะจิตใจชาวอินเดีย แม้แต่ในรัฐมหาราษฏระ ชาวพุทธอินเดียยังกล่าวถามถึง... ขออนุโมทนาในปฏิปทาของท่านอาจารย์... ขอให้มาช่วยกันทำงานสืบอายุพระพุทธศาสนาในอินเดียด้วยกันนะ...”

อาตมาได้ก้มกราบแทบเท้าด้วยความเคารพในน้ำใจอันกว้างขวาง ในเมตตากรุณาของท่านที่มีต่อพระน้อยๆ รูปหนึ่งอย่างอาตมา ซึ่งได้ซาบซึ้งในจริยาวัตรอันงดงามของพระมหาเถระ อันควรแก่ความเคารพรูปหนึ่งของคณะสงฆ์ไทย... ในหลายๆ ปีที่ผ่านมา ความใกล้ชิดก็มีมากขึ้น เพราะอาตมาโคจรจาริกอยู่ในประเทศอินเดีย ตลอดจนถึงจำพรรษาในหลายสถาน และหากมีโอกาสก็จะแวะเข้าไปกราบเยี่ยมรายงานตัวอยู่เสมอ ซึ่งอาตมาต้องนำมุ้งกลดไปแขวนจำวัดใต้ต้นไม้ เพราะในห้องพักร้อนมาก เหงื่อไหลไคลย้อย น้ำก็ร้อนตลอดเวลา ด้วยความร้อนที่แผดเผาอย่างต่อเนื่องในตอน กลางวัน... เมื่ออาตมามองไปในความมืดของลานวัดไทยพุทธคยา ก็ได้เห็นมีผู้มากางมุ้งนอนอยู่กลางถนนด้านข้างกุฏิของหลวงพ่อมหาทองยอด ซึ่งต่อมาทราบว่าคือหลวงพ่อเอง ที่จะต้องหนีร้อนออกมานอนจำวัด กางมุ้งอยู่บนเตียงกลางถนน ข้างกุฏิในลานวัด... จึงได้แต่นึกอนุโมทนาในความอดทนของท่าน... ที่เพียรอยู่ในฤดูร้อนโดยไม่ยอมทอดทิ้งพระศรีมหาโพธิ์ ที่ตรัสรู้ของพระพุทธองค์ ที่สำคัญคือ หลวงพ่อท่านไม่ได้แอบหนีไปนอนห้องแอร์ตามโรงแรมให้เสื่อมเสียความเป็นพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา....

มีมากมายหลายเรื่องที่ได้พบเห็นถึงปฏิปทาของท่าน โดยเฉพาะความมีน้ำใจที่หาได้ยาก จึงคงไม่สามารถนำมากล่าวได้หมดในที่นี้... จากที่กล่าวมาเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเรื่องราวอันมีคุณประโยชน์ยิ่งในการดำเนินชีวิตของท่าน ที่สร้างคุณานุประโยชน์ไว้ในเขตพระพุทธศาสนา แต่เป็นเศษเสี้ยวหนึ่งที่อาตมาได้เห็น... ได้พบ... ซาบซึ้งใจมาจนถึงปัจจุบัน จึงขอน้อมนำมาเป็นต้นเหตุ เพื่อขอเชิญชวนสาธุชนกระทำการคารวะบูชาพระมหาเถระแห่งคณะสงฆ์ไทย ที่สืบสานปฏิปทาในการสืบอายุพระพุทธศาสนา และอุทิศชีวิตฟื้นฟูพระธรรมวินัยในดินแดนพุทธภูมิอย่างอุกฤษฏ์อันควรแก่การถวายความเคารพ ด้วยความนบนอบระลึกถึง เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ชีวิตของเราทั้งหลาย อันควรถือเป็นแบบอย่างในปฏิปทาอันยิ่ง... ปฏิปทาอันเลิศ... ประเสริฐสมกับเป็นหลวงพ่อมหาทองยอด แห่งวัดไทยพุทธคยาอย่างแท้จริง... ด้วยจิตคารวะอย่างสูงสุดต่อหลวงพ่อผู้ลาจากไปสู่ดินแดนธรรมตามประสงค์

เจริญพร