ทำอย่างไรพระพุทธศาสนาจึงไม่เสื่อมจากประเทศไทย (ตอนที่๑๐)

สืบเนื่องจากวิสัชนา ๒ เรื่องในธรรมส่องโลก “ทำไมพระพุทธศาสนาจึงสูญสลายไปจากชมพูทวีป”

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : กราบเรียนท่านพระอาจารย์อารยะวังโส

...สืบเนื่องจากวิสัชนา ๒ เรื่องในธรรมส่องโลก “ทำไมพระพุทธศาสนาจึงสูญสลายไปจากชมพูทวีป” และ “ทำไมศาสนาพุทธจึงถูกพราหมณ์ทำลายสูญสิ้นไปจากชมพูทวีป” ขอถวายปุจฉาว่า “ทำอย่างไรพระพุทธศาสนาจึงจะไม่เสื่อมไปจากประเทศไทย!?”

จริงอยู่ว่าการรับฟังวิสัชนาใน ๒ เรื่องข้างต้นนั้น หากน้อมเข้ามาพิเคราะห์พิจารณาโดยดี ก็พอจะได้คำตอบต่อคำถามนี้ แต่โยมอยากกราบขอท่านช่วยเมตตาอนุเคราะห์ประมวลคำตอบ เพื่อเป็นข้อสังวรระวัง หาทางป้องกันไม่ให้เกิด และช่วยกันทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาในทางที่ชอบที่ควร...สืบไป

กราบนมัสการด้วยความเคารพอย่างสูง

โยมเกศนี จิรวัฒน์วงศ์

การไม่ระงับในข้ออธิกรณ์ทั้งหลายที่ตั้งขึ้น อันทำให้ความสืบเนื่องในการประพฤติผิดตามที่กล่าวมาในภัยแห่งพระพุทธศาสนา ยังคงดำรงอยู่จนสาธุชนเริ่มแยกไม่ออกว่า “อะไรควรประพฤติ สิ่งใดผิด.... สิ่งใดถูก! ตามพระธรรมแท้ในพระพุทธศาสนา...” จึงเป็นมูลเหตุที่ทำให้พระสัทธรรมตั้งอยู่ไม่ได้ เลอะเลือน สูญหายไปดังเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น ระหว่างพระพุทธศตวรรษที่ 1017 ในชมพูทวีป ซึ่งในที่สุดหนีไม่พ้นที่พระพุทธศาสนาได้สูญสลายไป แม้ถึงในปัจจุบันก็ยังมิได้ฟื้นขึ้นมาเข้มแข็ง ดุจดังในสมัยพระพุทธองค์

เรื่องภัยในพระพุทธศาสนา ตามที่ยกขึ้นมาเพื่อเป็นข้อพิจารณาให้สาธุชนได้เข้าถึงคำตอบที่แท้จริง ว่า “ทำอย่างไรจึงจะไม่ให้พระพุทธศาสนาสูญสลายไปบนแผ่นดินไทย” ซึ่งแน่นอนคำตอบที่ชัดเจนคือ พุทธศาสนิกชนต้องมีความรู้ มีความเข้าใจในพระธรรมวินัยของพระพุทธศาสนา และจะต้องช่วยกันกำจัดภัยที่ก่อเกิดขึ้นมา เพื่อทำลายพระพุทธศาสนาให้หมดไป โดยต้องรู้เท่าทันในภัยเหล่านั้น ทั้งนี้พุทธบริษัทสี่ในพระพุทธศาสนาต้องมีคุณภาพในความเป็นชาวพุทธอย่างแท้จริงโดยมีความรู้ความเข้าใจ สามารถแยกแยะ หรือวินิจฉัยได้ว่า “คำกล่าวคำสอนเหล่านี้ ใช่หรือ คือพระสัทธรรมแท้ ไม่ใช่พระสัทธรรมปลอม เพื่อการนำไปสู่การปฏิบัติที่ถูกต้องตรงพระธรรมวินัยที่แท้จริง

โดยเฉพาะภิกษุที่ต้องทรงความรู้ (พหูสูต) มีความเข้าใจในปริยัติธรรมอันถูกต้อง และสามารถปฏิบัติได้ผล แม้จะเป็นในระดับเบื้องต้น แต่ก็ขอให้ตรงแนวทางแห่งอริยมรรค ซึ่งเป็นการปฏิบัติพรหมจรรย์ ตามนัยมรรคมีองค์ 8 อันถูกต้อง ทั้งนี้เพื่อการนำพระสัทธรรมที่ถูกต้อง และแนวปฏิบัติที่ถูกธรรมไปสั่งสอนแด่มหาชน เพื่อเพาะพันธุ์กล้า ทรัพยากรบุคคลคุณภาพวิถีพุทธไว้ ต่อเนื่อง สืบเนื่องทายาทธรรมกันต่อไป ในการสืบอายุพระพุทธศาสนา

อีกหน้าที่หนึ่งของภิกษุ ผู้มุ่งมั่น แน่วแน่ อยู่ในวิถีธรรม เดินตามรอยบาทพระบรมศาสดา คือ การช่วยกันขจัดบรรดาผู้ดื้อด้าน แก้ยาก หรือผู้ทุศีลทั้งหลายที่บวชเข้ามาทำลายพระพุทธศาสนา อาศัยผ้าเหลืองหลอกลวงประชาชน เห็นแก่พวกพ้อง มุ่งแสวงหาแต่สมณศักดิ์ เพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สิน และบริวาร มุ่งไปในวิถีอันปรารถนาลามกเพียงส่วนเดียว รู้จักแต่การเรี่ยไร บอกบุญค้าขายสวรรค์ค้าขายพระนิพพาน พวกนี้ชอบผลิตอภิมหาโปรเจกต์ โฆษณาตามสื่อทีวี วิทยุสิ่งพิมพ์ ยิ่งกว่ากิจการของทางโลก เพื่อการหวังผลสูงสุด โดยอาศัยแผนการตลาดชั้นเลิศ ด้วยความเป็นนักขายชั้นเยี่ยม เข้ามาจัดระบบกิจการ ดังที่ปรากฏให้เห็นการซื้อขายพระแบบผ่อนส่งได้ เพื่อความเป็นมหามงคลมหาโปรเจกต์มหาอภิอมตะนิรันดร์กาลแห่งชีวิต!! ก็คงแล้วแต่การคิดค่าโฆษณาชวนเชื่อให้ฝูงอวิชชาบุคคล ตื่นตาตื่นใจเล่น แล้วก็แห่แหนกันเข้ากองไฟต่อไป ด้วยอำนาจบ้าบุญ บ้าสวรรค์ อยากไปพระนิพพานทางลัดกัน (คือไม่ต้องมุ่งเพียรปฏิบัติ...)

ในขณะเดียวกัน ฝ่ายฆราวาส หรืออุบาสกอุบาสิกา ซึ่งปัจจุบันถือว่าเป็นกำลังหลักที่สำคัญในการฟื้นฟูดูแล เพื่อรักษาพระพุทธศาสนา ก็จะต้องเรียนรู้วินัยสงฆ์ เพื่อดูพระแท้เป็น แยกพระปลอมออก จะได้ช่วยกันสอดส่องภิกษุสามเณร ให้อยู่ในพระธรรมวินัย จะได้ช่วยกันแก้ไขทัน เมื่อมีเหตุภัยใดๆ เกิดขึ้นในเขตพระพุทธศาสนา ทั้งนี้จะต้องเรียนรู้ในแก่นคำสั่งสอน และสามารถปฏิบัติได้ถูกต้องในระดับหนึ่ง เพื่อจะได้เข้าใจในพระธรรมแท้ของพระพุทธศาสนา จะได้รู้ว่า “แท้จริงของอริยบุคคลมีสภาพธรรมเป็นอย่างไร” จะได้รู้ความควรในการถวายการสงเคราะห์ อนุเคราะห์ต่อกัน ถูกต้องตรงตามฐานะ และเป็นไปตามแนววิถีปฏิบัติในพระธรรมวินัย

ในที่สุดแห่งวิสัชนานี้ จะขอให้หลักธรรมเตือนใจแด่สาธุชนผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา เพื่อการรู้ถึงคุณลักษณะของสมณะ (ผู้สงบระงับ) ซึ่งมีอยู่ 10 ประการ ของภิกษุสงฆ์ในพระพุทธศาสนา จะได้สงเคราะห์กันได้อย่างเหมาะควร และจะได้ไม่เสื่อมจิตศรัทธาต่อพระพุทธศาสนาในภายหลัง ดังที่หลายๆ ท่านประสบพบมา และออกให้ขยาดๆ พระภิกษุ เพ่งมองเป็นโทษกันไปให้เป็นบาปกรรม