He Said She Said

“ถ้ามีความรักแล้วไม่มีความสุขเราจะมีไปทำไม มันต้องมีความสุขมากกว่ามีความทุกข์สิถึงจะถูก มันถึงจะแฟร์กับชีวิตของตัวเอง เมื่อจัดการกับหน้าที่การงานได้ ทำไมเราจะจัดการกับชีวิตรักไม่ได้ เมื่อมีแล้วแล้วไม่ดีก็อย่ามีดีกว่า หากมีความสุขก็จะไม่คาดหวังกับคนที่เราคบหาดูใจด้วย เพราะไม่อยากผิดหวังหรือเสียใจอีก

...เป็นคนอดทนกับความรักมากๆ ถึงขนาดหูหนวกตาบอดก็เป็นมาแล้ว ยอมให้ทุกอย่าง ใครจะทิ้งก่อนทิ้งหลังก็ไม่สำคัญ อยู่ที่ความอดทนมากกว่า ถ้ายังรักเขาอยู่เราก็อดทนกับเขาได้ แต่ถ้าวันหนึ่งหมดรักแล้วก็ต้องไปจากกันโดยที่ไม่ได้แคร์สื่อหรือแคร์อะไร”

“อยู่ตรงนี้มีคนวิ่งเข้ามาหาหลายรูปแบบ ยืมสตางค์ก็มี แต่สิ่งหนึ่งที่เพื่อนจะรู้ถ้าคบใครเรื่องเซ็กซ์ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ กับคนอื่นเราไม่รู้ แต่ฉันอยู่แห้งตายมา 23 ปียังอยู่ได้เลย เป็นมักกะลีผลแห้งตายคาต้น...คนเราต้องมีความหวัง เพราะความหวังคือกำลังใจ และเป็นการดึงดูดสิ่งนั้นเข้ามาในชีวิต จะอยู่แบบหมดหวังก็ไม่ได้ แต่จะไม่ดิ้นรน และจะหวังในแง่บวก หวังจะเจอผู้ชายดีๆ แต่จะไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาทำร้ายเราไหม อะไรที่หวังในแง่ลบจะไม่คิดเลย”

“จริงๆ อยากจะบอกว่าความรักมันดิ้นได้เหมือนพุทธองค์บอกไว้ มีเกิดก็ต้องมีดับ ความรักของเราอาจจะออกไปในแง่ของธรรมะ ที่เลิกกันไม่ใช่เพราะว่าเรามีคนใหม่หรือว่าเขามีคนใหม่หรอก แต่เป็นเพราะความรักมันหมด...ครั้งนี้ถามว่าเจ็บปวดไหม มันเหมือนกับน้ำยาล้างตา ทำให้เราตาสว่างขึ้นเยอะ น้ำตามันไหลอยู่ข้างใน เข้าใจว่าที่สุดมันก็ไม่มีอะไรที่จีรังยั่งยืนจริงๆ แม้แต่จิตใจของเราเอง...อยากจะบอกว่าเราจะไปหวังฝากความรักไว้กับใครได้ถ้าเราไม่คิดรักตัวเองก่อน...ถ้าเรารักตัวเองก็ควรให้รางวัลกับชีวิตตัวเองมากกว่าที่จะฝากความหวังกับคนอื่น”