ชเล วุทธานันท์ ถักทออักษร

“ชเล วุทธานันท์” เป็นที่รู้จักในฐานะนักธุรกิจเจ้าของอาณาจักรแบรนด์พาซาย่า (Pasaya)

เรื่อง มัลลิกา ภาพ ทวีชัย ธวัชปกรณ์

“ชเล วุทธานันท์” เป็นที่รู้จักในฐานะนักธุรกิจเจ้าของอาณาจักรแบรนด์พาซาย่า (Pasaya) แน่นอนว่าชายผู้นี้มีความรู้ความสามารถและถนัดในศาสตร์ของการทอผ้า ทว่าในเวลานี้อีกสิ่งหนึ่งที่เขาสามารถทำได้ดีไม่แพ้กันนั้นคือ การถักทออักษร จนถูกเรียกขานว่า “นักเขียน” (หน้าใหม่)

“เร้นรอยทราย” คือผลงานเขียนเรื่องแรกของเขา เป็นนวนิยายรักอิงประวัติศาสตร์ที่ผูกร้อยเรื่องราวความรักการผจญภัยภายใต้ประวัติศาสตร์จริงกับปริศนาชีวิตลับของ “มาร์โค โปโล” นักเดินทางชาวยุโรปเลื่องชื่อ ที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลนับปี เพื่ออารักขานำเจ้าหญิงมองโกลส่งไปแต่งงานที่ดินแดนเปอร์เซีย

ชีวิตของมาร์โค โปโล มีปริศนาของบันทึกเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ช่วงสำคัญที่ขาดหายมากมาย มีหลายเรื่องเป็นตำนานคาใจชาวโลกมานานนับหลายศตวรรษ ซึ่งชเลเป็นผู้ขันอาสาแต่งแต้มจินตนาการลงในเสี้ยวประวัติศาสตร์ที่ขาดหายไป ถักทอเป็นเรื่องราวรักสุดโรแมนติกและการผจญภัยสุดตื่นเต้น

“เราเกิดความสงสัยว่ามันเกิดอะไรกับช่วงที่หายไปของมาร์โค โปโล ทำไมเขาถึงไม่ยอมบอกถึงช่วงเวลาที่มันหน้าสิ่วหน้าขวาน อย่างตอนล่องเรือออกจากประเทศจีนใช้เรือทั้งหมด 14 ลำ แต่ละลำใช้คนบังคับไม่ต่ำกว่า 50 คน แต่สุดท้ายที่จำนวนคนมาถึงเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ คนหายไปไหน ไม่มีใครพูดถึงเลย”

เรื่องนี้ไม่ใช่ชีวประวัติของมาร์โค โปโล ที่ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ ทว่ามีมูลความจริงเป็นโครงเรื่องและถูกจับโยงถักทอตามจินตนาการของผู้เขียน “ถ้าเป็นเรื่องประวัติแท้ๆ คงจะไม่ได้ เพราะเหตุการณ์ตรงนี้จะไม่มีการบันทึก จะไม่มีใครรู้เลย แต่คนอ่านจะสามารถแยกออกว่าตรงไหนจริงไม่จริง ที่รู้ว่ามันไม่จริงก็คือคำตอบโต้คำเจรจาของคน เพราะตรงนั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีใครไปบันทึกในประวัติศาสตร์ ส่วนขั้นตอนของเหตุการณ์เป็นอะไรที่แยกแยะได้”

ชเลว่า ไม่กล้าเขียนเรื่องที่มันแตกต่างไปจากประวัติศาสตร์มาก คือเรายังอาศัยแบ็กกราวด์ ผมว่าประวัติศาสตร์คือประวัติศาสตร์ แต่ว่าเรื่องราวที่เป็นนวนิยาย มันเป็นเรื่องที่เราเอามาเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง ต่อเติมได้ เพราะว่าในความเป็นจริงของชีวิตเราไม่มีโอกาสได้รับรู้เลยว่าเขาผ่านเหตุการณ์อะไรมา ยกเว้นแต่บทบาทที่ถูกบันทึกเชิงประวัติศาสตร์

“บทบันทึกในประวัติศาสตร์ก็เป็นเพียงแค่ผลแห่งการกระทำ แต่ไม่ได้แสดงถึงรายละเอียดของการกระทำนั้น ไม่ได้แสดงถึงเจตนารมณ์ของการกระทำนั้น อารมณ์ ความรู้สึกของบุคคลที่เกี่ยวข้อง ผมคิดว่าตรงนั้นแหละเป็นสาระที่เป็นชีวิตจริง ดูเป็นชีวิตจริงที่จะทำให้นวนิยายน่าอ่านก็ด้วยตรงนั้นแหละครับ เพราะถ้านวนิยายเขียนจืดๆ ไปก็จะเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ ดังนั้นอาจเรียกได้ว่ามาร์โค โปโล ที่เห็นในหนังสือเล่มนี้เป็นจินตภาพของผม”

เร้นรอยทราย ผลงานเขียนเล่มแรกในชีวิต คล้ายชดเชยความฝันของเขาที่ขาดหายไป “งานเขียนเป็นสิ่งที่ผมรักและศรัทธามาตลอด แม้จะทิ้งไปนานมาก แต่เมื่อมีโอกาสก็อยากสร้างสมดุลให้ชีวิตอีกครั้ง

สุวัฒน์ วรดิลก เคยบอกผมว่า เป็นนักเขียนไส้แห้ง ผมเลยขออนุญาตเป็นนักธุรกิจก่อนมีโอกาสจะมาเป็นนักเขียน ผมคิดว่าการเขียนหนังสือสนุก เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่ง การใช้เวลาในการเขียนหนังสือทำให้ชีวิตสมถะมากขึ้น เป็นชีวิตที่ดี ที่สำคัญบนพื้นฐานการหาความรู้จะทำให้เราเติบโตทางความคิด” ชเลทิ้งท้าย