ปุจฉาจากเสวนาธรรมที่สถาบันพระปกเกล้า(ตอน๔)

ปุจฉา : มีคำถามข้อที่ ๒ จากสาธุชนผู้ร่วมฟังการเสวนาธรรม เมื่อ ๙ ก.พ. ๒๕๕๔ ที่สถาบันพระปกเกล้า ในงานเฉลิมฉลองบูชาพระบรมสารีริกธาตุ และพระธาตุพระอริยสาวก

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : มีคำถามข้อที่ ๒ จากสาธุชนผู้ร่วมฟังการเสวนาธรรม เมื่อ ๙ ก.พ. ๒๕๕๔ ที่สถาบันพระปกเกล้า ในงานเฉลิมฉลองบูชาพระบรมสารีริกธาตุ และพระธาตุพระอริยสาวก เนื่องในโอกาสเข้าสู่เทศกาล “การสักการบูชาในวันมาฆบูชา” ที่คณะศรัทธาสาธุชน และองค์กรต่างๆ ได้ร่วมกันจัดงานกับทางคณะผู้จัดงานที่ประเทศอินเดีย คำถามนี้เกิดขึ้นก่อนที่จะเดินทางมาประเทศอินเดีย และได้ตอบคำถามนี้เมื่อสิ้นสุดการจัดงานที่อินเดีย ก่อนที่จะเดินทางกลับจากสาวัตถี ซึ่งได้มาบูชาธรรม ณ วัดเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี บัดนี้อยู่ในการดูแลของกองโบราณคดีของประเทศอินเดีย รัฐอุตตรประเทศ (รัฐยูพี) ซึ่งก็คงใช้เวลาประมาณ ๘๙ ชั่วโมง เพื่อเดินทางสู่แคว้นกาสี หรือเมืองพาราณสี เพื่อสักการบูชา ณ ธัมเมกสถูป สถานที่ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนาในวันอาสาฬหบูชา ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน

โดยมีหัวข้อปุจฉาที่จะตอบในระหว่างการเดินทางว่า “สังคมไทยเป็นโรคทางใจกันมาก ทำให้เกิดปัญหาสังคม อยากให้พระอาจารย์แนะนำหลักธรรมะ เพื่อการเยียวยาจิตใจให้คนมีใจที่ปกติ และจะได้ช่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนาต่อไปค่ะ”

วิสัชนา : ทั้งนี้เพื่อการปฏิบัติที่มีผลตามความมุ่งหมายในพระพุทธศาสนาเป็นสำคัญ ดังที่มีคนต่างศาสนาหันมาสนใจศึกษาพระธรรมของพระพุทธเจ้ากันมากมาย แล้วก็นำไปใช้ประโยชน์ในทางด้านวิชาการ สังคม และการพัฒนาของประเทศชาติ เช่น พวกฝรั่งมังค่า หรือพวกนักวิทยาศาสตร์ในโลกตะวันตกทั้งหลาย ทั้งนี้เพราะพระพุทธศาสนาของเรานั้นเป็นการศึกษาเข้าถึงความจริงขั้นสูงสุดที่มีอยู่ ที่เรียกว่า “ธัมมะ” ในธรรมชาติ แปลว่า ความเป็นธรรมดา ปกติในธรรมชาติ นั่นเรียกว่าธรรมะ ฉะนั้น สภาวะใดเป็นปกติในธรรมชาติ สภาวะดังกล่าวนั้นเป็นธรรมะ... ธรรมะ คือ ความปกติที่ปรากฏมีอยู่ในธรรมชาติ นี่คือความหมาย ซึ่งแสดงความปกติขั้น “อริยสัจ” หรือความจริงขั้นสูงสุดว่า ความปกติที่ปรากฏมีอยู่ในธรรมชาติ คือ ความไม่เที่ยง ความทุกข์ และความไม่ใช่ตัวตนนั้นเอง