ความฝันของวันเดือนปี

บางคนอาจมองว่าวันเดือนปีของชีวิตมนุษย์นั้นคล้ายๆ อากาศธาตุ คือ จับต้องไม่ได้ เป็นนามธรรม ขณะที่บางคนมองว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่ทำให้วันเดือนปีมีชีวิตได้ก็คือ ความฝัน....

โดย...ปราฎา เหมทิวากร

ในความคิดของผม อากาศที่หอมสดชื่นและน่าโปรดปรานที่สุด คือยามเช้าหลังฝนโปรยปรายผ่านไปช่วงก่อนรุ่งสาง

คุณจะได้สายลมที่สะอาดพัดมาจากที่ไหนสักแห่ง แต่เมื่อสูดลมหายใจเข้าไปจะรู้สึกถึงรสชาติของความบริสุทธิ์ที่แท้จริง

ผมคิดไปเองว่าบรรดาต้นไม้ที่ปลูกอยู่ในบ้าน ทั้งเจ้าตัวน้อย ตัวใหญ่ ก็คงมีรสนิยมไม่แตกต่างกัน

บ่อยครั้งที่ผมคุยกับต้นไม้ที่ปลูกไว้ โดยใช้มือสัมผัสลูบไล้มันที่เปลือกสีน้ำตาลเข้มหรือไม่ก็ลำต้น

เหมือนเป็นการไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ...

ด้วยความที่เราไม่ได้ดูแลกันดีพอมาตลอดสัปดาห์ ต้องระเหเร่ร่อนจากเช้าจรดค่ำ ไม่ได้ทักทายทั้งที่อยู่ขอบเขตรั้วเดียวกัน
ในความคิดของผมแล้วต้นไม้มีชีวิต และมันต้องการการทะนุถนอมเหมือนคนรัก เหมือนเพื่อนสนิทนี่แหละ

ถ้าเราทิ้งๆ ขว้างๆ สิ่งที่ตั้งใจปลูกเอาไว้ มันก็คงเป็นโรคซึมเศร้า...

ไม่อยากบอกว่ามันได้ผล เพราะเจ้าต้น “ระฆังเงิน” ที่เคยผลัดใบในฤดูหนาว กลับระบัดใบหลังฝนหลงฤดูมาเยี่ยม แถมยังผลิดอกขาวๆ ส่งกลิ่นหอมในยามค่ำคืนมาประโลมใจเจ้าของบ้าน

ระฆังเงินเป็นไม้ใหญ่ที่ผมรักมากที่สุดในบ้าน มีเวลาเมื่อไหร่เป็นต้องเข้าไปพะเน้าพะนอ

เมื่อผิวของลำต้นเหมือนกรุลวดลายไว้ด้วยกาลเวลา เป็นร่องรอยกระหวัดไปมาของธรรมชาติ สายลม และแสงแดด

ใบของระฆังเงินสีเขียวขลับ ตัดน้ำตาลแก่ๆ ของเปลือกไม้ ไม่ว่ามองไกลๆ หรือระยะใกล้คุณก็จะหลงรักมันหมดหัวใจ

ได้อยู่เป็นเพื่อนกันมานาน จนป่านนี้ “วงปี” ของเจ้าระฆังเงินคงคดโค้งไปหลายรอบ หมุนวนไปหลายสิบหน บ่งบอกอายุอานามของต้นไม้

วงปีนี้ก็เหมือนรหัสอย่างหนึ่งของธรรมชาติ เป็นปฏิทินที่เกิดขึ้นและดำรงอยู่ท่ามกลางความน่าฉงนฉงายของสรรพสิ่งอีกมากมาย ซึ่งคุณไม่อาจหยั่งรู้

ที่พูดอย่างนี้ เพราะผมเชื่อว่าเราทุกคนต่างล้วนมี “วันเดือนปี” ของตัวเองเป็นรหัสลับจากธรรมชาติ ที่คอยบอกว่าเราอยู่จุดไหนของเส้นทางชีวิต

เพราะชีวิตมนุษย์ทุกวันนี้ ถูกลิขิตด้วยกาลเวลาบนข้อมือ ตัวเลขบนปฏิทินตั้งโต๊ะ สัญญาณบนจอดิจิตอลที่หน้าปัดโทรศัพท์มือถือ

แม้หน้าที่การงานจะมี “มูลค่า” แต่วิถีชีวิตที่เราดำรงอยู่ก็มี “คุณค่า” ที่ไม่อาจประเมินเป็นทรัพย์สินเงินทองได้

เพลง Dust In The Wind ของ วงแคนซัส เตือนสติเราว่า เราไม่ควรไปอินังขังขอบกับเวลาจนบ้าคลั่ง หันกลับมาดูแลตัวเองและสิ่งรอบข้าง จงมองมันอย่างทะนุถนอม

เพราะเมื่อทุกอย่างผ่านไป คุณก็ไม่อาจเรียกมันกลับคืนมาได้

.....

“อย่าไปยึดติดกับสิ่งที่ไร้ค่า ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนนอกจากผืนดินและแผ่นฟ้า...

สุดท้ายมันจะผ่านเลยไป เงินที่คุณมีทั้งหมด ไม่สามารถซื้อเวลานาทีที่ผ่านไปได้

โอ้ ฝุ่นในสายลม เราทุกคนมันก็แค่ฝุ่นในสายลม”

ขณะที่ มาร์ก นอปฟ์เลอร์ แห่งไดร์สเตรตส์ ปลุกเร้าให้เราอย่าใช้เวลาผ่านไปกับความเศร้า จนเข้าครอบงำชีวิต ในบทเพลง Why worry

“...จะเศร้าไปทำไมยอดรัก ทั้งที่มีเสียงหัวเราะหลังผ่านความเจ็บปวด
มีแสงแดดหลังจากฝนโปรยปราย
สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นอย่างเสมอต้นเสมอปลาย
แล้วจะเศร้าไปอีกทำไม...”

บางคนอาจมองว่าวันเดือนปีของชีวิตมนุษย์นั้นคล้ายๆ อากาศธาตุ คือ จับต้องไม่ได้ เป็นนามธรรม

ขณะที่บางคนมองว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่ทำให้วันเดือนปีมีชีวิตได้ก็คือ ความฝัน

ความฝันของต้นไม้ก็คือ ได้ผลิดอกและเติบโต เป็นองค์ประกอบที่สวยงามของธรรมชาติ

ส่วนความฝันของมนุษย์ก็คือ ความปรารถนาในแง่งาม ที่ได้หยั่งรากลึกลงไปในจิตใจ