มาฆบูชาโลกครั้งที่ ๒ ณ ชมพูทวีป (อินเดีย) ตอน ๔

ปุจฉา : กราบนมัสการหลวงพ่ออารยะวังโสที่เคารพ 

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : กราบนมัสการหลวงพ่ออารยะวังโสที่เคารพ

ได้มีโอกาสไปร่วมงานมาฆบูชาโลกที่อินเดีย มีหลายเรื่องที่ได้พบเห็นและน่าสนใจอย่างยิ่ง ต่อการนำมาบอกกล่าวให้ชาวไทยได้รับทราบ ทั้งที่นครนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ และที่วัดเวฬุวันมหาวิหาร แห่งพระนครราชคฤห์ รัฐพิหารในปัจจุบัน

ในการเฉลิมฉลอง ๒,๖๐๐ ปี การตรัสรู้ของพระผู้มีพระภาคเจ้า ซึ่งทางอินเดียโดยมหาโพธิสมาคมได้จัดให้มีขึ้นในปีนี้นั้น จึงเป็นเรื่องที่ควรประชาสัมพันธ์ข่าวสารไปให้กว้างขวางในหมู่ชาวโลกผู้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา ซึ่งคงจะเกี่ยวเนื่องกับการจัดงานมหาบูชามาฆปุรณมีที่ผ่านมา

ดิฉันใคร่ขอให้หลวงพ่อได้ช่วยสรุปเล่าเรื่องราวพร้อมสาระธรรมเพื่อเป็นการเผยแผ่ข่าวสาร และเพื่อเป็นอานิสงส์แก่ชาวไทยและแผ่นดินไทยผ่านทาง “ธรรมส่องโลก” และใคร่ขออนุญาตไว้ล่วงหน้าในการนำบทความเรื่องดังกล่าวใน นสพ.โพสต์ทูเดย์ จากคอลัมน์ธรรมส่องโลกไปเผยแพร่ต่อไป โดยเฉพาะในส่วนของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งได้มีโอกาสร่วมจัดงานมาฆบูชาโลก ปีพุทธศักราช ๒๕๕๔ ณ ประเทศอินเดีย

ด้วยความเคารพอย่างสูง

ผศ.ดร.นิธินันท์ วิศเวศวร

รองอธิการบดีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

วิสัชนา : จึงให้ความสำคัญกับวันเปลี่ยนศาสนา (Conversion) และวันมรณกรรมของ ดร.อัมเบ็ดก้าร์ เป็นสำคัญ พวกเขาไม่รู้จักวันสำคัญในพุทธศาสนามากนัก ยกเว้นวันวิสาขบูชา ซึ่งจะมีบ้างที่เดินทางมาร่วมสักการบูชาที่พระศรีมหาโพธิ์ สังเวชนียสถานตรัสรู้พระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ ณ พุทธคยา อินเดีย แต่ก็ยังมีชาวพุทธในอินเดียจำนวนมากกว่าที่ไม่เคยเดินทางมาร่วมงานวิสาขบูชา และไม่เคยเดินทางไปกราบสักการะสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในพระพุทธ ศาสนา แม้ว่าจะตั้งอยู่ในเขตแดนประเทศอินเดีย ที่สำคัญ คือ พวกชาวพุทธใหม่ส่วนใหญ่เหล่านี้ ไม่เคยจัดงานวันสำคัญในพระพุทธศาสนา ดุจดังชาวพุทธทั่วโลกที่มีปกติปฏิบัติกัน ... จึงกล่าวได้ว่า เป็นเรื่องยากพอสมควรต่อการเข้าไปชักนำให้กลุ่มชาวพุทธในอินเดียกลับมาร่วมมือร่วมใจกันจัดงานตามวันสำคัญในพระพุทธศาสนา ซึ่งจะต้องมีเจ้าภาพ กองทุน และวิถีการดำเนินการที่ถูกต้อง จึงสามารถดำเนินการได้ ปัญหาสำคัญก็คงอยู่ที่ปัจจัยเงินทุนที่จะต้องบริจาคร่วมกันเพื่อการจัดงาน

เมื่อมีข่าวสารเผยแพร่ไปทั่วอินเดียว่า บัดนี้ชาวพุทธในอินเดียได้ออกมาร่วมกันจัดงานมาฆบูชาโลกขึ้นในบ้านเมืองของพวกเขา จึงเป็นเรื่องที่อัศจรรย์พอสมควรกับสังคมที่อยู่ในความเชื่อของเทพเจ้า ตามหลักศาสนาพราหมณ์ หรือ ฮินดู โดยเฉพาะเมื่อมีประชาชนมารวมตัวกันจำนวนมากหลายหมื่นคน ดังที่ปรากฏเมื่อวันที่ ๑๒ ก.พ. ๒๕๕๔ ณ ดิกซาภูมี นครนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ อินเดีย เพื่อจัดงานสมโภชเฉลิมฉลองสักการบูชา เนื่องในเทศกาลมาฆบูชาของพุทธศาสนา โดยมีการถ่ายทอดทีวีไปทั่ว และมีข่าวสารตีพิมพ์ไปตามหน้าหนังสือพิมพ์

การนำงานมาฆบูชาคืนกลับสู่จิตใจของชาวพุทธในชมพูทวีปได้ จึงเป็นเรื่องวันประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาที่ควรจดบันทึกไว้อีกครั้งหนึ่ง ด้วยความสำคัญของพระโอวาทปาฏิโมกข์ที่ชาวพุทธเพิ่งรู้จักเป็นครั้งแรก แม้จะประกาศตนเป็นพุทธศาสนิกชนมายาวนานมากกว่า ๕๐ ปี โดยเฉพาะกลุ่มผู้ที่เข้ามาบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายที่ควรแก่การสนใจอย่างยิ่งในคุณภาพของความเป็นพระสงฆ์ที่ถูกต้องตามพระธรรมวินัยในพระพุทธศาสนา