หงส์หลอน...ซ่อนร้าย

03 มีนาคม 2554

ออสการ์จบลงอย่างสมเกียรติ ด้วยชัยชนะของ “นาตาลี พอร์ตแมน” และหนังดรามาสุดดาร์กเรื่องนี้

ออสการ์จบลงอย่างสมเกียรติ ด้วยชัยชนะของ “นาตาลี พอร์ตแมน” และหนังดรามาสุดดาร์กเรื่องนี้

เรื่อง วิชช์ญะ ยุติ

หงส์หลอน...ซ่อนร้าย

แม้จะเป็นแค่หนึ่งรางวัลในค่ำคืนนั้น แต่นั่นก็คงเพียงพอในฐานะผลงานอันยอดเยี่ยม ยิ่งเฉพาะการแสดงที่หลอนเขย่าหัวใจเหลือเกิน

Black Swan โดดเด้งด้วยบทที่เข้มข้น จินตนาการล้ำ และคาดไม่ถึง จนทำให้ก้ำกึ่งระหว่างการเป็นหนังเล่าความเน่าเฟะนางระบำพื้นๆ กับการตีแผ่และเจาะลึกถึงด้านมืดของหญิงสาวจิตตก

มันจึงไม่ง่ายนักสำหรับการตีความสัญลักษณ์ซึ่งแฝงไว้ด้วยนัยสำคัญทุกอณู

ตัวละครถูกสร้างขึ้นอย่างมีมิติ น่าค้นหา และไม่แบนเรียบกับการซ่อนอารมณ์ความรู้สึก ทุกๆ คนต่างสะท้อนคาแรกเตอร์ที่หลากหลาย มุมหม่นเศร้า ปะทะ มุมสว่างไสว ภายใต้ภาวะกดดันทั้งจากข้างในจิตใจตัวเองและคนรอบข้างที่มาพร้อมความคาดหวัง

“นินา” หญิงสาวผู้อุทิศตนให้แก่การเต้นด้วยหัวใจแรงกล้า เธอกลายเป็นศูนย์กลางของหนัง ความมุ่งมั่นของเธอนำไปสู่จุดอ่อนไหวที่ซ่อนความโหดร้ายไว้

ภาพหลอนปรากฏในสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากห้องเล็กๆ ที่มีแม่ผู้เปี่ยมไปด้วยความรักและความคาดหวัง เรื่อยถึงเวทีประลองฝีมืออันหนักหน่วง รวมทั้งความสัมพันธ์หวาบหวามชั่วข้ามคืน

หญิงสาวแยกแยะไม่ออก อะไรคือเรื่องจริง อะไรคือจินตนาการ

หงส์หลอน...ซ่อนร้าย

คนดูจะได้ตื่นตะลึงกับหลุมดำชีวิตขนาดใหญ่ของนินา และค่อยๆ เฝ้ามองความเป็นไปที่เธอแสดงออกมาด้วยอาการสั่นสะดุ้ง พร้อมๆ กับตามลุ้นตามเชียร์ว่าห้วงฝันร้ายที่หลอกหลอนแบบไม่ลดละ สุดท้ายจะมีผลลัพธ์เป็นเช่นใด

ผู้กำกับ “ดาร์เรน อาโรนอฟสกี” ถ่ายทอดเรื่องราวบัลเลต์ในครั้งนี้ได้งดงามหมดจด แม้หนังแทบจะไม่ได้เน้นลีลาท่วงท่าเต้นอันสง่าก็ตาม แต่ความงดงามหมดจดทั้งหมด ปรากฏเป็นภาพชีวิตทั้งเบื้องหน้าและเบื้องลึกของเหล่านางระบำที่ยังติดตาติดใจอย่างมิรู้คลาย

ขณะที่ “นาตาลี พอร์ตแมน” นี่คือการแสดงที่น่าจดจำของเธออย่างแท้จริง การหลอนตัวเองในบทหญิงสาวที่จมปลักอยู่กับจินตนาการร้าย นั่นอาจเป็นวิธีเข้าถึงความสมบูรณ์แบบของชีวิต เช่นเดียวกัน นินาก็เป็นตัวละครที่พยายามจะทำความเข้าใจในบริบทชีวิตสมบูรณ์แบบบนฟลอร์เต้นรำในสไตล์ของเธอ

หงส์ขาวกับหงส์ดำ หงส์ชนิดไหนงดงามกว่ากัน แน่นอนหงส์ทั้ง 2 ชนิด ต่างก็มีความงดงามไม่ซ้ำกัน ความขาวกับความดำอาจเป็นสีที่มีความขัดแย้งลึกๆ ด้วยว่าอยู่ต่างขั้วในห้วงอารมณ์ที่รู้สึกถึง แต่เมื่อวัดที่ความสมบูรณ์แบบ ชีวิตของหงส์ขาวก็คงสวยหรูไม่มีที่ติ ส่วนหงส์ดำคือตัวตายตัวแทนความร้ายกาจและความบิดเบี้ยวของชีวิต

นินาในวันที่เธอต้องรับ 2 บทบาท เป็นทั้งหงส์ขาวและหงส์ดำคราวเดียว พลันที่จินตนาการเธอหลุดลอยไปไหนต่อไหน มาดหงส์ขาวผู้เด่นสง่าก็มาพร้อมลีลางดงามดั่งนางพญา ยามเธอแปลงกายเป็นหงส์ดำผู้มีแววตาดุดัน ความทมิฬในหัวใจเธอก็ปรากฏ

นี่ล่ะคือความสมบูรณ์แบบของชีวิตนางระบำ เมื่ออยู่บนฟลอร์เต้นรำ นี่แหละคือภาพสะท้อนชีวิตมนุษย์ เมื่อมีมุมสว่างย่อมต้องมีมุมมืด