ต่างที่ ต่างแบบ แต่ดีเหมือนกัน

เมื่อวันเสาร์มีธุระวนเวียนอยู่แถวอำนวยสงคราม บางซื่อ จตุจักร แล้วก็ไปสิ้นสุดอยู่ที่ตลาดบองมาร์เช่ ซึ่งที่ตลาดแห่งนี้ผมไม่ได้ไปมา 4-5 ปีแล้ว

โดย...สุธน สุขพิศิษฐ์

เมื่อวันเสาร์มีธุระวนเวียนอยู่แถวอำนวยสงคราม บางซื่อ จตุจักร แล้วก็ไปสิ้นสุดอยู่ที่ตลาดบองมาร์เช่ ซึ่งที่ตลาดแห่งนี้ผมไม่ได้ไปมา 45 ปีแล้ว และในระหว่างที่ไม่ได้ไปนั้น ก็มีหลายคนพูดให้ฟังอยู่เสมอว่า มีของดีๆ เพิ่มขึ้นเยอะ พอมาแล้วก็จริงอย่างที่เขาพูดกัน

ขึ้นชื่อว่าตลาดโดยทั่วไปนั้นจะมีแต่ความแน่น นั่นเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เรื่องกิน เรื่องอยู่ ทุกสรรพสิ่งต้องถูกยัดอัดแน่นอยู่ในตลาด แต่ตลาดบองมาร์เช่กลับตรงกันข้าม ที่มีแต่ความโล่ง เอาตั้งแต่สระน้ำตรงกลางนั้นก็โล่ง เย็นตาด้วยน้ำ เย็นตัวด้วยลม ในส่วนขายอาหารตามแผงต่างๆ ก็โล่งสว่างไม่มีควันไม่มีกลิ่น ยิ่งส่วนที่นั่งกินก็โล่งสบายไม่นั่งอึดอัดหลังชนหลังอีกโต๊ะหนึ่ง แถมที่นั่งกินแถบริมสระน้ำนั้นนั่งกินไปโล่งตาไป ส่วนที่ขายของสดของแห้ง ก็โล่งเรียบเดินสะดวกแถมสะอาดไม่ต้องกลัวลื่นไถล

ผมชอบตรงส่วนที่ขายอาหารตามสั่งหรืออาหารตามรายการอาหาร ที่มีระบบให้ลูกค้าหรือคนกินเอาจาน ชาม ช้อน ตะเกียบ ที่ใช้กินเสร็จแล้วเอาไปเก็บยังที่จัดเก็บ ระบบนี้ที่อื่นที่เจริญแล้วเขาทำกันทั้งนั้น เพราะเป็นการประหยัดแรงงานที่ไม่จำเป็น เป็นความร่วมมือที่ช่วยกันรักษาระเบียบเรียบร้อย ความสะอาด และประหยัดเวลา ในบางที่นั้นยังเตรียมที่สำหรับเทเศษอาหาร เทแล้วยังมีที่แยกจาน ช้อน ส้อม มีด ไว้ตามที่อีกต่างหาก ขาดแต่ไม่ได้ให้คนกินล้างให้เท่านั้น

ที่จริงบ้านเราก็มีระบบนี้มานานแล้วเหมือนกันที่จะเห็นตามร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด เช่น แมคโดนัลด์

เชสเตอร์กริลล์ ที่เขามีที่เทเศษอาหารและที่วางถาด แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยทำกัน พอกินเสร็จแล้วก็ลุกเดินไป แต่สำหรับที่ตลาดบองมาร์เช่นั้นคนกินอาหารพร้อมเพรียงกัน เหมือนเป็นหน้าที่ที่ควรกระทำ ผมว่าคนไทยเราไม่ใช่เป็นคนดื้อดึงอะไร ถ้าเห็นว่าที่ไหนเขามีระเบียบปฏิบัติกันและทำกันจนเป็นระเบียบสังคมแล้ว และเห็นว่าดี ก็ยินดีทำกันทั้งนั้น

ก็มาถึงจุดมุ่งหมายที่ไปที่นั่นก็เพราะจะมาซื้ออาหารเหนือ ที่รู้จักเพราะมีคนเคยซื้อไปให้กิน อร่อยพอใช้ได้ ซื้อแกงโฮะตามที่ตั้งใจไว้ แล้วเดินอ้อมมาอีกด้านหนึ่งของสระน้ำ พบเวทีดนตรีกลางแจ้ง มีที่นั่งชม แถมมีซุ้มเครื่องดื่มที่ชอบ กำลังเหมาะที่แดดร่มลมตก และได้เวลาแสดงดนตรีพอดี จึงปักหลักที่นั่น วันนั้นเป็นการแสดงดนตรีของคณะ ณ สยาม มีสมาชิกของวง 4 คน เล่นไวโอลิน คีย์บอร์ด เบสและคลาริเนต เล่นเพราะดี เป็นเพลงที่คุ้นหู เรียบๆ ง่ายๆ เข้ากับบรรยากาศเย็นๆ เสียดายว่าคนดูน้อยไปนิด มีผู้ชมขึ้นไปแจมกับวงด้วย โดยนำไวโอลินที่เตรียมมาพร้อมกับเพลง ก็เล่นลื่นไหลน่ารักดีครับ ผมว่าดีที่แจมด้วยเครื่องดนตรี ดีกว่าแจมด้วยการร้องเพลง เพราะเท่าที่ที่เคยเห็นทั่วไปนั้นมักจะร้องอย่างเดียว ส่วนใหญ่มักร้องไม่ได้เรื่องแล้วแถมร้องไม่เลิกอีก ป่วนโสตเสียสนิท

ระหว่างที่วงพักครึ่งเวลา ประชาสัมพันธ์ของตลาดบองมาร์เช่ก็ขึ้นบนเวที บอกถึงโปรแกรมที่จะมีขึ้นในเดือน ก.พ. เป็นรายการก่อนถึงวันวาเลนไทน์ ชื่อรายการว่า ความรักการให้ ซึ่งจะมีขึ้นในวันที่ 1113 ก.พ. ตั้งแต่เช้าถึงเย็น ผมจำรายการได้แบบกระท่อนกระแท่นหรือคร่าวๆ ว่า

เปิดงานวันที่ 11 ด้วยงานมงคล ในตอนเช้าเป็นการเทศนาโดย พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก

 

แล้วก็มีรายการอื่นๆ ต่อเนื่องไป บ่ายมีการแสดงดนตรีของศิลปินล้านนา วันต่อๆ มาก็มีการเสวนาของมูลนิธิต่างๆ เช่น มูลนิธิขาเทียม มูลนิธิสายใจไทย มูลนิธิคนพิการ มูลนิธิธรรมชาติ แล้วยังมีการแสดงผลงานของกลุ่มต่างๆ มีรายการดนตรีสลับก็ล้วนน่าสนใจ ถ้าใครชอบเพลงคลาสสิกก็ไม่ควรพลาดเหมือนกัน มีวงเยาวชนเพลงคลาสสิกในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งรู้สึกว่าวงเยาวชนนั้นจะเล่นในตอนเย็นของวันที่ 13 ก.พ. หรือปิดท้ายรายการ ความรักการให้

ผมเก็บรายละเอียดมาได้ไม่หมดครับ ถ้าผู้ใดต้องการกำหนดการที่ถูกต้องคงต้องถามโปรแกรมที่จากฝ่ายประชาสัมพันธ์ตลาดบองมาร์เช่ 02-9538980-9 ครับ นี่ก็เป็น บองมาร์เช่ ที่มีดีตามที่ผมได้ยินมาก่อนที่จะไปเจอด้วยตัวเองครับ

พอวันอาทิตย์ ก็เกิดมีธุระไปทางบางบัวทอง แล้วเลยไปสวนสามพราน น้องร่วมคณะทัวร์ผมชวนให้เข้าไปดูตลาดสุขใจ อยู่ริมถนน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสวนสามพราน เห็นว่าเป็นโครงการของคุณสุชาดา ยุวบูรณ์ เจ้าของสวนสามพราน ที่จัดให้เป็นตลาดขายผลิตผลทางการเกษตรของชาวบ้านในแถบนครชัยศรี สามพราน

นี่ก็เป็นตลาดโล่งๆ สบายๆ เหมือนกัน มีแผงขายผัก ผลไม้ ดอกไม้ และมีเวทีกิจกรรมตรงกลางตลาด จะมีเฉพาะวันเสาร์และอาทิตย์ ผมเดินดูผัก ผลไม้ ดอกไม้ ถูกใจครับ อย่างแรกคือ ผัก ผลไม้ เป็นออร์แกนิก สดใหม่ กล้วย มะละกอ งามน่ากินมาก ที่ยิ่งถูกใจคือได้ไข่เป็ดเลี้ยงทุ่ง ซึ่งเป็นไข่ออร์แกนิกตัวจริง ผมเคยนึกและอยากได้คือตลาดผักและผลไม้แบบนี้ในกลางกรุงเทพฯ ถึงจะมีเหมือนกัน ก็มีที่โน่นอย่างหนึ่ง ที่นี่อย่างหนึ่ง ถ้าจะเอาของครบตามต้องการ ค่าน้ำมันรถทำเอาราคาค่าผัก ผลไม้ เท่าราคาทอง

มาที่ตลาดสุขใจก็มีครบ ผักปวยเล้งก็มี เห็ดก็มี มะเขือก็มี ตอนที่ผมไปนั้นเกือบจะถึงเวลาปิดตลาดแล้ว คนขายที่เป็นชาวสวนทั้งลดทั้งแถม สนุกดีแท้

นี่ก็เป็นอีกที่หนึ่ง และนี่ก็เท่ากับว่า ในสองวันที่ไปมาสองที่ มีสองแบบ แต่ดีด้วยกันทั้งคู่ครับ