5 นาที เปลี่ยนชีวิต

หนูดี – วนิษา เรซ

เมื่อคืนวันพฤหัสบดีที่ 13 ม.ค.ที่ผ่านมา หนูดีมีโอกาสได้ไปร่วมงาน Ignite Thailand ของเครือข่ายพลังบวกที่จัดขึ้น ณ โรงหนังสกาลา สยามสแควร์ ในฐานะ Igniter หรือผู้จุดประกายค่ะ หนูดีไม่แน่ใจว่าบรรดา “ผู้จุดประกาย” คนอื่นๆ จะรู้สึกอย่างไร แต่สำหรับหนูดีคนนี้ รู้สึกตื่นเต้นปนเครียดเล็กๆ ทั้งๆ ที่การพูดบนเวทีไม่เคยทำให้หนูดีเครียดได้เลยในหลายปีที่ผ่านมา

เหตุผลง่ายๆ ผู้จัดงานให้เราพูดได้แค่ 5 นาที – ฟังหนแรกหนูดีนึกว่าฟังผิด อะไรนะคะ 5 นาที คือ แค่หนูดีเดินขึ้นไป หายใจสองสามหนก็แทบหมดเวลาแล้ว ยังไม่ทันได้พูดอะไรแน่ๆ แถมนอกจากนั้น ยังต้องใช้สไลด์ถึง 20 สไลด์ หารเบ็ดเสร็จแล้วตกสไลด์ละ 15 วินาที แถมยังต้องตั้งเวลาอัติโนมัติไว้ด้วย 15 วิ เปลี่ยน 15 วิ เปลี่ยน โจทย์นี้ช่างโหดร้ายจริงๆ ค่ะ

หัวข้อที่นักพูดทุกคนได้รับคือ “การจัดการชีวิต” ส่วนหัวข้อย่อยๆ ของหนูดีที่ทีมงานขอมาคือ “การจัดการชีวิต ผ่านการจัดการเวลา” เพราะผู้จัดได้อ่านนิตยสารซีเคร็ตฉบับที่หนูดีเขียนเรื่อง “จัดการเวลาได้ ก็จัดการได้ทั้งชีวิต” แล้วคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับคนฟังแน่ๆ เอาล่ะสิคะ หนูดีชักสนุกแล้วค่ะ เพราะเรื่องนี้เป็นหนึ่งในเรื่องโปรดเสียด้วย

วันงานนั้น หนูดีเตรียมตัวไปอย่างดี อันดับแรก ด้วยเวลาอันแสนสั้น เนื้อหาต้องแน่น คนฟังต้องได้ “ทิปส์” อะไรสัก 12 อย่างกลับบ้านไปนอนคิดเล่น หนูดีซ้อมกับสไลด์ตัวเองหลายรอบ จนมั่นใจว่าเราจะพูดเนื้อหาที่ตั้งใจได้ใน 15 วินาทีจริงๆ ไม่ใช่สไลด์เปลี่ยนแล้วหนูดียังพูดเรื่องเดิมอยู่ โอ้โฮ ขนาดบรรยาย 3 ชั่วโมงยังไม่ยากอย่างนี้เลย ต่อจากเนื้อหาเป๊ะ หนูดีก็เริ่มซนค่ะ เครียดมาหลายยก ต้องขอคลายเครียดตามประสาผู้หญิง ก็คือไปเลือกชุดดีกว่า เวลาเพียง 5 นาที ใส่ชุดดำเรียบร้อยเหมือนปกติแล้วใครจะจำหนูดีได้ ดังนั้น หนูดีเลยขอเลือกชุดสีแดงสดเป็นชุดราตรีแค่เข่าคล้องไหล่ รับรองว่าเปรี้ยวจนแม้จะพูดผิดก็ไม่มีใครสนใจแน่ นานๆ ทีได้ใส่กับเขาบ้างค่ะ ปกติหนูดีบรรยายกลางวัน แถมเป็นลักษณะเป็นทางการทั้งนั้น ชุดนี้เลยเหงาอยู่ในตู้มาพักใหญ่ เพิ่งได้ฤกษ์พาออกมาอวดโฉมเมื่อวันนี้เอง

ก่อนจะเริ่มบรรยาย หนูดีได้นั่งติดกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาน่ารัก แต่หนูดีไม่รู้จักมาก่อน ที่ไหนได้ แป๊บหนึ่งทีมงานนำน้ำดื่มมาให้พวกเรา แล้วก็เรียกเขาว่า คุณทฤษฎี หนูดีถึงได้รู้ว่า นี่คือ น้องทฤษฎี ณ พัทลุง ที่หนูดีเคยไปฟังเขาเล่นดนตรีที่วังพญาไทเมื่อเกือบ 2 ปีก่อนนั่นเอง จำได้แม่นแต่ชื่อเล่น เด็กอะไรพ่อแม่ตั้งชื่อให้น่ารักว่า “พิซซ่า” เลยหันไปทักแล้วคุยกันพักใหญ่ ไม่ได้เจอกันนาน ต่างคนต่างแลกทวิตเตอร์กัน น้องพูดบนเวทีเก่งมาก เห็นภาพสมัยกำลังเริ่มต้นอาชีพที่น้องทำได้ดีมากอยู่ตอนนี้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่หนูดีไม่ได้สารภาพคืนนั้นก็คือ ที่จำน้องไม่ได้ เพราะน้องหล่อขึ้นมากค่ะ พี่เห็นแล้วงงไปเลย ถ้าน้องอ่านคอลัมน์นี้อยู่ โปรดรู้ไว้ด้วยว่า ที่ไม่ได้ทักก่อนนั้น พี่ไม่ได้หยิ่งนะคะ น้องหล่อขึ้นเอง ไม่ใช่ความผิดของพี่นะ

ถ้าให้เล่าว่า วันนั้นฟังนักพูดท่านไหนแล้วชอบที่สุด พูดได้ยากมาก เพราะทุกคนสุดยอดกันมาคนละสายงานทั้งนั้น ที่จำได้แม่นๆ ก็คือ คุณพยาบาลที่ใช้ “การกอด” บำบัดผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย โดยเฉพาะใช้กับสามีของเธอเองที่หมอบอกว่าอยู่ได้ไม่เกิน 6 เดือน เธอกอดสามีทุกวัน บอกว่า พี่ไม่อยู่แล้วหนูจะเลี้ยงลูกอย่างไร พี่ต้องอยู่นะ เธอบอกกอดแบบนี้ สามีก็อยู่ให้กอดมาจนถึงทุกวันนี้ 6 ปีแล้วค่ะ เก๋จริงๆ และเธอยังสอนผู้ป่วยคนอื่นๆ ให้ทำ มีรายหนึ่งเป็นคุณป้า สามีเป็นมะเร็ง หมอบอกอยู่ได้ 1 เดือน คุณป้าไม่ยอมกอดค่ะ เธอสอนแล้วก็พาคุณป้าไปหาคุณลุง คุณป้าไม่กล้ากอด เธอก็ให้สัญญาณเลยว่า “ป้า กอดค่ะ” เรียกว่าฮากันทั้งหอประชุม เมื่อกอดได้ ป้าพูดเสียงสั่นเลยค่ะว่า “ชั้นรักแกๆๆ” ลุงก็ตอบมาว่า “ชั้นก็ห่วงแก ชั้นไม่อยู่ แกจะอยู่กับใคร” จากนั้นนำไปพยาบาลและกอดต่อที่บ้าน ป้าโทร.มาหาคุณพยาบาลทุกวัน เล่าให้ฟังเรื่องการกอด จนวันสุดท้ายที่คุณลุงมีชีวิตอยู่ ป้าเล่าว่า กอดคุณลุงจนนาทีสุดท้าย พอลุงไม่เหลือแรงแล้ว ป้าก็ร้องเพลงสวดสรภัญญะ “องค์ใดพระสัมพุทธ ฯลฯ” ให้คุณลุงฟังจนจบ คุณลุงตายในอ้อมกอดคุณป้านั่นเอง รวมเวลาแล้ว 8 เดือนเต็มๆ คุณป้าเล่าว่า คุณลุงไปสบายแล้ว ป้าได้กอดลุงจนนาทีสุดท้าย หนูดีน้ำตาไหลเลยช็อตนี้