ปัญหาในเขตพระพุทธศาสนา จะแก้ไขอย่างไร (ตอน ๕)

ปุจฉา : กราบเรียนพระคุณเจ้า

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ปุจฉา : กราบเรียนพระคุณเจ้า

ได้อ่านกรณีอธิกรณ์ของพระสงฆ์ โดยเฉพาะการถือผิดในพระธรรมวินัย ซึ่งจะต้องมีการประชุมสงฆ์เพื่อหาข้อยุติ แต่ที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน พระสงฆ์ในเมืองไทยถือปฏิบัติไม่ค่อยตรงกันในหลายกรณี ดังที่ปรากฏชัดเจน เช่น การขบฉัน การรับเงินทอง ฯลฯ

ใคร่ขอกราบเรียนถามว่า จะแก้ปัญหาดังกล่าวอย่างไร ก่อนที่พระพุทธศาสนาจะสูญหายไปจากแผ่นดินไทย...

จาก ผู้มีศรัทธาใน “ธรรมส่องโลก”

วิสัชนา : ทั้งผู้ถวายและผู้รับในเขตพระพุทธศาสนาบ้านเรา และยากที่จะห้ามปรามว่า “อย่าทำ หรือ ไม่ควรทำ เพราะผิดพระวินัย เป็นอาบัติของพระภิกษุผู้รับ เป็นบาปของโยมผู้ถวาย...”

จากปัจจัยปัญหาในเรื่องความสำคัญผิด และนำไปสู่การปฏิบัติที่ผิดๆ เพื่อการได้บุญต่างตอบแทนมาจากการถวายเงินทองของมีค่า จึงทำให้เขตพระพุทธศาสนารุ่งเรืองในวัตถุ ดุจอาณาจักรหรือเขตของชาวโลก การจัดสรรพิธีกรรม การมุ่งตบแต่งให้เกิดศาสนกิจแบบขลังๆ จึงถูกประดิดประดอยขึ้น ดุจกรรมวิธีเอาใจเทพเจ้าของชาวฮินดู เพื่อหวังคุณค่าต่างตอบแทน ที่เรียกว่า พลีบุญ ซึ่งสำคัญว่าจะนำความสุขมาให้ เมื่อได้รับจัดสรรบุญตอบแทนมาให้แล้วตามมูลค่าของปัจจัยที่ถวาย การเขียนบทเทศนาขยายความ เรื่อง คติแห่งความสุขในวัฏฏะจึงมีมากขึ้น เพื่อเป็นบทตัวอย่างของการสร้างบารมี เพื่อการให้ได้มาซึ่งบุญที่สามารถบันดาลความสุข ความสำเร็จให้ได้ตามประสงค์ สุดท้าย จึงทอดทิ้งการถือปฏิบัติตามพระธรรมวินัย เพื่อพัฒนาตัวเองให้มีคุณค่า เข้าถึงความเป็นเอกภาพแห่งอริยบุคคล ๔ จำพวกอันเป็นไปตามพระพุทธประสงค์

เมื่อสภาพความสำคัญผิดถูกขยายออกไปมากขึ้น จึงทำให้การสืบทอดการถือปฏิบัติในฐานะพุทธบริษัท อันจะต้องยึดถือตามแบบพระธรรมวินัยแบบดั้งเดิมได้ถูกลบเลือนไป สัทธรรมปฏิรูปจึงเกิดขึ้นมาก สัทธรรมแท้ก็สูญหายไป ความไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นแก่นสารของพระพุทธศาสนาจึงมีมากขึ้นในทุกระดับ ซึ่งสับสนโกลาหลกันไปทุกเรื่อง ไม่ว่าจะทำทาน รักษาศีล หรือการเจริญภาวนา

ดังนั้น จึงไม่แปลกที่ผู้มุ่งเข้ามาสู่พระพุทธศาสนาจึงไปยินดีในกิ่งไม้ใบไม้ อันได้แก่ ลาภสักการะ ชื่อเสียง มากกว่า เข้าถึงชั้นสะเก็ดไม้ คือ ความสมบูรณ์ด้วยศีล และผู้เข้าถึงชั้นสะเก็ดไม้ คือ ความสมบูรณ์ด้วยศีล ก็จะมีมากกว่าผู้เข้าถึงเปลือกไม้และกระพี้ไม้ คือ ความสมบูรณ์ด้วยสมาธิและปัญญา จึงไม่ต้องกล่าวถึง ผู้เข้าถึงในชั้นของแก่นไม้ ซึ่งมีน้อยนิดนัก คือ ความหลุดพ้นแห่งใจอันไม่กลับมากำเริบ คือ พระนิพพาน

เมื่อลาภสักการะ ชื่อเสียง เข้ามากำบังปิดทางที่จะเดินสู่ที่สุดแห่งพรหมจรรย์ ดุจกิ่งไม้ ใบปิดบังปกคลุมลำต้น จึงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้สัตว์ทั้งหลายเข้าถึงการปฏิบัติถูกต้องตรงธรรม สมควรแก่ธรรม แม้จะรู้ในปริยัติที่ถูกต้อง ทั้งนี้ เพราะพ่ายแพ้ต่ออำนาจแห่งความอยาก คือ ตัณหา นั่นเอง !!

การบวช หรือบรรพชาอุปสมบท จึงไม่เป็นผลอย่างที่ควร ก็เพราะอำนาจแห่งตัณหา ที่ไม่ถูกเว้นโดยสิ้นเชิง หรือนำออกไปให้หมดจากจิตใจของผู้มุ่งเข้ามาบวช ซึ่งมุ่งหวังไปจากโลกโดยสิ้นเชิง...

การบวชของพระสงฆ์ ที่แปลว่า ไปจากความเป็นฆราวาส หรือไปจากบ้าน จากเรือน จึงไม่เป็นไปตามรูปธรรมดังกล่าวนั้น ซึ่งแทนที่จะสละความมีทรัพย์สมบัติ กลับมุ่งไปสู่ความมีทรัพย์สมบัติ และมากยิ่งขึ้นด้วยแรงศรัทธาอย่างงมงาย

แทนที่จะสละวงศ์ญาติทั้งหลาย ออกถือเพศสันโดษ ไม่คลุกคลีด้วยหมู่คณะ กลับมากหมู่บริวาร ทั้งหญิงชาย ให้น่าเพลิดเพลินยินดี

แทนที่จะต้องเลิกละการนุ่งห่มอย่างฆราวาส กลับสร้างจีวร เครื่องใช้หลากหลายนานาชนิดขึ้นมาทดแทน และกลับใช้สอยดุจฆราวาส หรือ ยิ่งกว่า... และแทนที่จะเลิกอาการทางกิริยา วาจา หรือความนึกคิดอย่างฆราวาส กลับปรุงแต่งให้มัวเมาหนักไปยิ่งกว่าเดิม จึงไม่เป็นไปตามความประสงค์แห่งการออกบวชในพระพุทธศาสนา