ศึกษาร่องรอยธรรม พระพุทธศาสนาในชมพูทวีป (ตอน๔)

ปุจฉา : อาตมาเพิ่งเดินทางกลับมาจากไปบรรยายธรรมให้ชาวพุทธในอินเดียฟังในหลายเมืองใหญ่ ได้แก่ นครมุมไบ (บอมเบย์) นครนาคปุระ นครอัมราวตี และนครออรังกาบาด ซึ่งตั้งอยู่ในเขตรัฐมหาราษฏระ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในอินเดีย ที่สำคัญยิ่ง ด้วยตัวเลขประชากรชาวพุทธมากกว่า ๘ ล้านคน จากจำนวนยอดรวม ๑๐ กว่าล้านคนของชาวพุทธในชมพูทวีป (อินเดีย) ซึ่งมีถิ่นฐานอยู่ที่รัฐมหาราษฏระแห่งนี้

โดย....พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : อาตมาเพิ่งเดินทางกลับมาจากไปบรรยายธรรมให้ชาวพุทธในอินเดียฟังในหลายเมืองใหญ่ ได้แก่ นครมุมไบ (บอมเบย์) นครนาคปุระ นครอัมราวตี และนครออรังกาบาด ซึ่งตั้งอยู่ในเขตรัฐมหาราษฏระ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในอินเดีย ที่สำคัญยิ่ง ด้วยตัวเลขประชากรชาวพุทธมากกว่า ๘ ล้านคน จากจำนวนยอดรวม ๑๐ กว่าล้านคนของชาวพุทธในชมพูทวีป (อินเดีย) ซึ่งมีถิ่นฐานอยู่ที่รัฐมหาราษฏระแห่งนี้

วิสัชนา : ในขณะที่พุทธศาสนาในชมพูทวีปสูญหายไป แต่มิใช่ปรากฏการณ์พระพุทธศาสนาสูญหายไปจากโลก เพราะบัดนั้น พระพุทธศาสนาได้มาดำรงมั่นคงและเจริญรุ่งเรืองอยู่ในสุวรรณภูมิ และในหลายประเทศดังเช่นทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ฯลฯ จนเมื่อเข้าสู่ ๒๕ พุทธศตวรรษ โลกสภาของอินเดีย ได้มีมติเห็นชอบให้มีการจัดงานฉลองพุทธชยันตี โดยการผลักดันของรัฐบาลท่านเยาวหราล เนห์รู ด้วยเหตุผลที่กล่าวอ้างต่อโลกสภาว่า

“พระพุทธเจ้าเป็นบุตรที่ปราดเปรื่อง ยิ่งใหญ่ และรอบรู้ที่สุดของอินเดีย ในโลกซึ่งเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ความคับแค้น เคียดแค้น และรุนแรง คำสอนของพระพุทธเจ้าส่องแสงเหมือนดวงอาทิตย์ที่รุ่งโรจน์ ไม่มีคนอินเดียคนใดที่จะนำเกียรติยศ เกียรติภูมิกลับมาสู่อินเดียได้เท่ากับพระพุทธองค์ หากเราไม่จัดงานฉลองให้ท่านผู้นี้แล้ว เราจะไปฉลองวันสำคัญของใคร”

ในห้วงเวลาดังกล่าว ได้มีเหตุการณ์อันสำคัญเกิดขึ้นไปก่อนในเวลาไล่เลี่ยกัน เมื่อมีการเปลี่ยนศาสนา (Conversion) อันยิ่งใหญ่ในชมพูทวีป/อินเดีย จากศาสนาฮินดูสู่ความเป็นพุทธศาสนิกชนในพระพุทธศาสนาของชาวฮินดูนอกวรรณะ (อธิศูทร) ที่เมืองนาคปูร์ ภายใต้การนำของ ดร.บีอาร์ อัมเบ็ดก้าร์ ซึ่งนำชาวฮินดู (อธิศูทร) จำนวน ๓–๕ แสนคน เข้าสู่ความเป็นพุทธมามกะ เมื่อวันที่ ๑๔ ต.ค. ๒๔๙๙ ณ ดิคชาภูมี เมืองนาคปูร์ รัฐมหาราษฏระ ซึ่งสืบเนื่องความเป็นชาวพุทธในอินเดียถึงปัจจุบัน ประมาณ ๕๓ ปี

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้