พ่อใครหว่า

เรื่อง : ปู โลกเบี้ยว

อ่านเจอข่าวคุณตาคนหนึ่งถูกทิ้งข้างถนน น่าสงสารจัง ตำรวจได้รับแจ้งว่ามีคุณตาคนหนึ่งอายุ 86 นั่งอยู่ที่ทางเท้านานหลายชั่วโมงแล้วสงสัยจะถูกทิ้ง ตำรวจเลยไปนำตัวมาพักที่โรงพักแล้วรอให้ญาติมารับ เพราะสอบปากคำคุณตาก็ไม่รู้เรื่องพูดวกไปวนมา พอจะจับใจความได้ว่าเดี๋ยวลูกชายจะมารับ

จนทั้งวันผ่านไปก็ยังไม่มีใครมารับสักที ในตัวพบหลอดยาดม 1 หลอด เงินอีก 300 และโชคดีที่พบบัตรประกันสุขภาพ ที่พอจะสามารถติดต่อไปยังโรงพยาบาลที่รับรักษาคุณตาได้บ้างว่าคุณตามีชื่อนามสกุลอะไรแล้วใครเป็นญาติ??? ทำไมถึงได้นำคุณตามาทิ้งไว้ข้างถนนอย่างนี้ หรือเหตุเกิดจากคุณตาเองล่ะป่าวที่หลงๆ ลืมๆ แอบหนีลูกหลานเดินออกมาเที่ยวแล้วกลับบ้านไม่ถูก แต่ถ้าเป็นอย่างงนั้นลูกหลานก็ควรจะออกตามหาได้แล้วล่ะ

ปูเคยช่วยน้องคนหนึ่งตามหาแม่เขาเหมือนกัน คือแม่ของน้องสติไม่ค่อยดีเท่าไร หลงลืมเป็นอัลไซเมอร์ เวลาน้องไปทำงานก็จะขังแม่เอากุญแจล็อกไว้ในบ้านเช่าอย่างแน่นหนาเชียว เพราะแม่ชอบเดินออกจากบ้านไปไหนก็ไม่รู้ เวลากลับมาบ้านก็ต้องเสียเวลาเที่ยวตามหา ถ้าวันไหนไปไม่ไกลนักหรืออยู่ใกล้ๆ คนที่เคยๆ เห็นกันบ่อยๆ ก็จะพากลับมาส่งที่บ้าน แต่ถ้าไปไกลหลายซอยหน่อยเล่นตามกันจนเหนื่อยเลยล่ะ

แรกๆ ก็ผูกขาแม่ไว้ ชาวบ้านมาเห็นเขาก็เอาไปเมาท์นินทา เลยต้องปิดบ้านขังไว้ไม่ให้ชาวบ้านเห็น ก็ไม่พ้นสายตาชาวบ้านอีกนั่นแหละเพราะพวกเขาเริ่มคอยกระแนะกระแหนให้น้องได้ยิน น้องบอกว่าก็ต้องอดทน

จนกระทั่งวันหนึ่งแม่ก็หายไปอีกคราวนี้หายังไงก็หาไม่เจอ ถามใครก็ไม่มีใครเห็น ต้องลางานไปตามหาแม่ จนหลายวันแล้วเลยต้องไปแจ้งตำรวจ ย้ายบ้านไปไหนก็ไม่ได้กลัวแม่กลับมาแล้วหาไม่เจอ ก็ต้องอดทน ทนต่อสายตาของชาวบ้านที่ชอบมองเธอแปลกๆ อยู่เสมอ เสียเงินลงโฆษณาตามหาแม่อยู่หลายเดือน จนกระทั่งต้องพึ่งไสยศาสตร์ ด้วยการไปหาผู้มีญาณวิเศษมองเห็นอนาคต ก็ได้ความว่ามีคนใส่ชุดสีเทาๆ เหมือนเป็นพวกเจ้าหน้าที่อะไรสักอย่างรับขึ้นรถไป คนแถวบ้านก็เห็น แต่ไม่มีใครสนใจ (โอ้โห!ไม่มีน้ำใจกันเลย ทีเวลาเมาท์เค้าล่ะก็สามัคคีกันดีนัก)

จนสวรรค์มีตา เมื่อมีคนดีมีน้ำใจอ่านเจอ คอลัมน์หาคนหายในหนังสือคู่สร้างคู่สมเข้า แล้วเคยเห็นคุณป้าแม่ของน้องที่สถานสงเคราะห์แห่งหนึ่งเข้า เขาก็เลยติดต่อเธอกลับมา น้องมาชวนปูไปตามหาแม่ อยู่ที่ไหนรู้มั๊ยฮะ....บ้านคนไร้ญาติบ้านธัญญะที่รังสิตคลอง 6 โน่นแหนะ พอไปถึงก็อึ้งๆ หน่อยเพราะมีคนแก่ที่ไร้ญาติมาอยู่รวมกันที่นี้เยอะมาก มีทั้งที่โดนลูกทิ้งจริงๆ แล้วล้นมาจากบ้านพักคนชราต่างๆ ยันไปถึงพวกขอทานและคนสติไม่ค่อยสมประกอบที่ไม่มีใครเลี้ยงดู เป็นโรงนอนหลายหลัง แต่เอาไว้ใช้ซุกหัวนอนเท่านั้นนะ เพราะตอนกลางวันเจ้าหน้าที่เขาจะต้อนผู้คนออกจากตึก ให้ทำกิจกรรมกันตามใต้ต้นไม้ เพราะถ้าปล่อยให้อยู่ในตึกจะหลับกันยาวแล้วพอถึงตอนกลางคืนจะไม่ยอมนอนกัน ก็จะเดือดร้อนคุณเจ้าหน้าที่เขาน่ะซิ ความเป็นอยู่ของผู้คนที่นี่ก็ไม่ได้สะดวกสบายกันนักหรอก

เอาเป็นว่าใครที่มีญาติหายไปจากบ้านก็ลองไปตามหาดูนะคะ พากลับมาอยู่ที่บ้านแล้วจ้างเด็กคอยดูแลดีกว่า ดีกว่ากันเยอะเลย

สำหรับคนแก่ที่ถูกทิ้งก็ไม่รู้จะว่ายังไงดีเนอะ (หมายถึงด่าคนที่เอามาทิ้งน่ะ) พี่วัฒน์เคยเล่าให้ฟังว่า ไปทำรายการแถวๆ ตลาดบางแค เห็นคุณตาคนหนึ่งแต่งตัวดีมีฐานะด้วยนะลูกเต้าน่าจะมีสตางค์ไม่ใช่คนจนๆ หรอก เพราะดูจากเสื้อผ้าและกระเป๋าที่ใช้อยู่ นั่งอยู่หน้าบ้านบางแคมีกระเป๋าใบหนึ่งกับน้ำขวดหนึ่งขวด นั่งอยู่ตั้งแต่เช้า พอพี่วัฒน์ทำรายการเสร็จก็ปาเข้าไป 5 โมงเย็นแล้ว ก็ยังคงเห็นคุณตาคนนี้แหละนั่งอยู่หน้าบ้านบางแคเหมือนเดิม เข้าไปถามคุณตาก็ได้ความว่ารอลูกสาว ลูกบอกว่าเดี๋ยวมารับ เลยนั่งรอ