อย่าสำคัญชั่วว่าหอมหวาน : กรรมาภิวัฒน์

โดย...อ.ตุ้ย วรธรรม

มีหนุ่มชาวกรุงพาราณสีคนหนึ่งชื่อว่า “นายยินดี” หรือ “นายราม” เป็นคนกตัญญูกตเวทีต่อบิดามารดามาก อาชีพของเขาเป็นพ่อค้าต้องเดินทางออกไปค้าขายยังเมืองต่างๆ อยู่เป็นระยะ

วันหนึ่งเขาได้ออกไปค้าขายยังเมืองกุมภวดีที่ปกครองโดยพระเจ้าทัณฑกีราชาผู้โหดร้ายไร้ศีลธรรม ปรากฏว่าเขาได้ประสบกับเหตุการณ์เฉียดตายสุดสยองที่ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์พิสดารแบบนี้ที่ไหนมาก่อน

กล่าวคือ ทั่วทั้งแคว้นฝนได้กระหน่ำลงมาอย่างหนัก เกิดเหตุมีคนล้มตายจำนวนมาก เพราะฝนนั้นมิใช่ฝนธรรมดา แต่เป็นฝนอันตรายร้ายกาจ มีทั้งฝนที่เป็นอาวุธมีด ฝนถ่านเพลิง ฝนหินร้อน ฝนทราย เป็นต้น ตกลงมา

ตกลงที่ผู้ใดผู้นั้นงานเข้า ถ้าไม่ตายก็คงอาการสาหัส ต้องมีการนำตัวส่งโรงพยาบาล ทว่าสุดท้ายก็คงทนพิษบาดแผลไม่ไหวต้องตายในที่สุด

สำหรับนายยินดีคนนี้เมื่อเกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญเฉพาะหน้าขึ้นเช่นนี้ก็คิดว่านอกจากพ่อแม่แล้วคงไม่มีใครที่จะช่วยเหลือได้ เพราะทุกคนต่างก็พยายามหนีเอาตัวรอด ตะเกียกตะกายหนี แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะหนีไปไม่รอด

เขาเองจึงระลึกถึงพระคุณของพ่อแม่และสิ่งดีงามที่ตนได้ปฏิบัติต่อพ่อแม่ด้วยความกตัญญูเสมอ ทำให้เทพยดาทั้งหลายได้ให้ความช่วยเหลือนำเขากลับไปสู่อ้อมกอดของพ่อแม่โดยความปลอดภัย

อย่างไรก็ตาม การที่ได้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงและเกิดสิ่งไม่เป็นมงคลขึ้นในบ้านเมืองนั้นมีสาเหตุแน่นอน มิใช่เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุปัจจัย

แล้วการที่ฝนแปลกประหลาดตกลงมาใส่ประชาชนจนล้มตายจำนวนมากนั้น เกิดขึ้นมาจากการกระทำของพระราชาทัณฑกีและบุคคลบางกลุ่มที่ได้ทำการประทุษร้ายต่อดาบสผู้ทรงศีลท่านหนึ่งซึ่งมีนามว่า กิสวัจฉ์

เรื่องย่อมีว่า หญิงแพศยานางหนึ่งเป็นที่โปรดปรานของพระราชามาก แต่วันหนึ่งถูกปลดจากฐานันดรทำให้เธอไปร่วมประเวณีกับชายไม่เลือกหน้า ขอเพียงชายคนนั้นมีบารมีพอที่จะทูลพระราชาให้คืนฐานันดรให้ตน

วันหนึ่งเธอจึงไปที่พระราชอุทยานไปเห็นกิสวัจฉดาบสนั่งบำเพ็ญพรตอยู่ก็คิดว่าเป็นคนกาลกรรณีทำให้เธอต้องกระเด็นจากตำแหน่ง เธอจึงล้างตาทั้งสองข้างแก้เสนียดและถ่มน้ำลายรดศีรษะของดาบสนั้น

ปรากฏว่าในคืนวันนั้นนางได้ฐานันดรกลับคืนมา เพราะกรรมดีในปางก่อนของเธอ แต่เธอก็กลับเข้าใจว่าเป็นเพราะการถ่มน้ำลายรดศีรษะดาบส

สองสามวันต่อมาปุโรหิตถูกถอดอีก จึงไปปรึกษาหญิงแพศยาว่าทำอย่างไรจึงจะได้คืนสู่ตำแหน่งเดิม ซึ่งหญิงแพศยาได้แนะนำให้ไปถ่มน้ำลายรดศีรษะดาบสที่อยู่ในพระราชอุทยาน

ปุโรหิตคนนั้นทำตามนั้น ปรากฏว่าเขาได้ตำแหน่งคืนในค่ำวันนั้นเหมือนกัน ความจริงเพราะกรรมดีที่เขาได้ทำไว้ในชาติก่อน แต่เขาเข้าใจเหมือนหญิงแพศยา

ต่อมาเกิดเหตุไม่สงบที่ชายแดน พระราชาต้องการที่จะไปปราบปราม ก็ได้รับการถวายคำแนะนำจากปุโรหิตนั้นให้ไปถ่มก้อนเขฬะและสิ่งสกปรกโสโครกใส่ศีรษะของดาบสกิสวัจฉ์ในพระราชอุทยานแล้วจะได้ชัยชนะกลับมา

พระราชาผู้เขลาปัญญาก็ทรงเชื่อด้วย จึงมีรับสั่งให้เกณฑ์มนุษย์จำนวนมากให้ไปทำอย่างนั้น และพระองค์เองก็ทรงทำด้วย
ปรากฏว่าการปราบปรามข้าศึกสำเร็จอย่างง่ายดาย พอเสด็จกลับมาถึงเมืองฝนก็ตกใหญ่ ผู้คนต่างรื่นเริงเบิกบาน และเห็นการเบียดเบียนดาบสเป็นการนำสิริมงคลมาสู่ชีวิต

ทว่า การกระทำของพระราชาและชาวเมืองต่อดาบสนั้นทำให้เหล่าเทพยดาทั้งหลายโกรธมาก จึงได้บันดาลฝนร้ายหลายชนิดให้ตกลงมาจนทำให้กุมภวดีพังพินาศพร้อมกับชีวิตของพระราชาและชาวเมือง

คนเราก็เป็นซะอย่างนี้...เมื่อกรรมชั่วยังไม่ให้ผล ก็คิดว่ากรรมชั่วนั้นมีรสหวานฉ่ำดั่งน้ำผึ้ง แต่เมื่อกรรมชั่วให้ผลเขาก็มีอันต้องเดือดร้อนเหมือนถูกไฟเผา

ฉะนั้น ใครที่คิดทำชั่วหรือกำลังชั่วอยู่ จงหยุด ละ เลิกชั่วนั้น แล้วหันมาทำความดีเถิด ชีวิตจะได้ร่มเย็นเป็นสุข