ทุกข์มีก็สุขมา

เรื่อง : องค์อินทร์

ประโยคที่เห็นจากการตั้งสถานะความคิดเห็นของเพื่อน ในเครือข่ายสังคมออนไลน์ชื่อดังอย่างเฟซบุ๊ก ฉันค่อยๆ ย้ำอ่านซ้ำอยู่ 34 รอบ

ไม่รู้หรอกว่าเพื่อนคิดอะไรอยู่ แต่ที่รู้คือฉันคิดอะไร

คนหลายคน มีมุมมองอยู่ในส่วนตนเท่านั้น เหมือนอย่างฉันเอง เป็นต้น บางครั้งที่คิดว่าเป็นเรื่องของความหวังดี ก็ไปกะเกณฑ์ให้คนอื่นต้องเชื่อและต้องทำตามนั้น ซึ่งเป็นเรื่องผิดไหม ไม่ผิดล่ะมั้ง (มองอย่างมุมตัวเองอีกแล้ว) ก็หวังดี โดยที่ลืมไปว่า คนอื่นๆ ก็คงมีมุมดีๆ ให้มองเห็น ให้ทำเหมือนกัน

ที่บ้านฉัน สวนภายในบ้าน ที่ไม่น่าเรียกว่าสวนสักเท่าไหร่ เพราะนึกอยากปลูกอะไรก็ปลูก บางทีก็มีต้นไม้มาขึ้นเอง พริกบ้าง มะเดื่อ มะเขือ อะไรบ้าง ที่นกกาคาบเมล็ดมาตกไว้

แต่ที่เห็นบ่อยๆ ก็พวกวัชพืชจำพวกหญ้าทั้งหลาย ไม่รู้ว่าเรียกชนิดพันธุ์อะไรกันบ้าง แต่ถ้าหน้าฝนละก็ ขึ้นกันงอกงามนักเชียว ว่างๆ ก็ไปนั่งเล็งนั่งส่องด้วยกล้องตัวโปรด ก็ไม่น่าเชื่อว่า ดอกหญ้าดอกเล็กดอกน้อย เมื่อผ่านสายตาด้วยเทคโนโลยี มานั่งมองนั่งดูบนจอคอมพิวเตอร์ใหญ่ อืมม...ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน ทั้งในเรื่องความสวยงามของรูปทรง สีสัน ก็ไม่ได้ดูเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์เกินไปหรอกนะ แล้วฉันก็ยังได้รู้ว่า วัชพืชบางชนิดไม่ได้แค่อยู่รกๆ ไปวันๆ แต่มีประโยชน์ในเชิงสมุนไพรเพื่อใช้เข้ายาด้วย เพียงแต่คนที่จะทำนั้นต้องเป็นผู้มีความรู้ เป็นภูมิปัญญาทั้งจากการศึกษาและถ่ายทอดกันมาอีกด้วย

แล้วจากการถ่ายรูปดอกหญ้านี่เอง ก็ทำให้ได้เรียนรู้ว่า ดอกหญ้านี่ตายยากจริงๆ ในช่วงบางฤดูกาล อย่างหน้าแล้ง หรือหน้าหนาว อาจไม่ได้เห็นขึ้นงอกงาม แต่ถ้าหน้าฝนเมื่อไหร่ก็กลับมาอีกจนได้ ต่างกับต้นไม้ใหญ่ๆ มะม่วง ขนุน มะพร้าว ถ้าถูกตัดถูกทอน หนอนด้วงชอนไช ก็มีแต่จะตายยืนต้น ทำให้คิดไปอีกได้ว่า เพราะเล็กๆ ล่ะมั้ง เลยอยู่รอด เมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ในดินเลยยังกลับมาแพร่ขยายได้ใหม่อีก

ก็เนี่ยล่ะ เรื่องคน จิตใจคน บางทีก็มองให้มันเป็นเรื่องเล็กๆ บ้างก็ได้ สุขทุกข์ก็หมุนเวียนกันไปมาแบบต้นหญ้า มันไม่มีทางหายไปจากชีวิตหรอก ทุกข์ก็อย่าไปทุกข์หนักจนตรอมตรม สุขก็อย่าไปยิ้มปลื้มว่าความสุขจะอยู่ด้วยกันไปตลอด ปรับตัวปรับใจให้เป็นดอกหญ้า ต้นหญ้ากันบ้าง จะได้ตั้งตนอยู่ได้ไปจวบอายุขัย ดีกว่ายืนต้นตายไปก่อนเวลา