ชื่นชมพนักงานเก็บรถเข็นพบกระเป๋าภายในมีทรัพย์สินมูลค่าเกือบ5แสนคืนเศรษฐีนี

"ผมเข้าใจหัวอกคนทำของมีค่าหาย"พนักงานเก็บรถเข็นในห้างพบกระเป๋าเศรษฐีนีเจ้าของธุรกิจสำเพ็งเมืองคอนมีทั้งเงินสดแหวนเพชรรวมมูลค่าเกือบ5แสนบาทส่งคืนเจ้าของ

นางสมจินต์ จ่างทอง อายุ 61 ปี เศรษฐนีเจ้าของธุรกิจสำเพ็งเมืองคอน และหมู่บ้านจัดสรรชื่อดังของจังหวัดนครศรีธรรมราชแชร์กันในเฟซบุ๊กส่วนตัวว่าได้ลืมกระเป๋าไว้ในรถเข็นภายในมีเงินสด 85,000 บาทแต่พนักงานเก็บรถเข็นของห้างเทสโก้โลตัสสาขานครศรีธรรมราช ได้เก็บเอาไว้ให้และนำมามอบคืนโดยเงินไม่สูญหายแม้แต่บาทเดียว

นางสมจินต์ เปิดเผยว่าเมื่อคืนวันที่ 2เม.ย.62เวลา2 ทุ่มเศษได้ไปซื้อของที่ห้างเทสโก้โลตัสนครศรีธรรมราชและใส่กระเป๋าถือไว้ในรถเข็นหลังซื้อของเสร็จแล้วก็เข็นรถออกมาที่ลานจอดรถขนของขึ้นรถแล้วก็ขับรถออกไปทันที โดยลืมกระเป๋าถือไว้ในรถเข็น และเมื่อขับไปได้ประมาณ 10 กม.กว่าจะแวะซื้อข้าวไปกินที่บ้านก็หากระเป๋าถือไม่พบและนึกได้ว่าลืมทิ้งไว้ที่รถเข็นลานจอดรถห้างโลตัสจึงรีบขับรถกลับมาที่ห้างและไปถามที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์

"ทางห้างได้บอกว่ามีพนักงานพบกระเป๋าและเก็บมาคืนมีการสอบถามถึงหลักฐานต่างๆว่าเป็นเจ้าของกระเป๋าจริงหรือไม่ เมื่อตรวจสอบชัดเจนก็ได้กระเป๋ามาส่งคืนให้ โดยคนที่พบชื่อ นายสัญญา จิตแจ่ม อายุ 32 ปี เป็นคน อ.ร่อนพิบูลย์ จ.นครศรีธรรมราช เป็นพนักงานเก็บรถเข็นของห้าง และนำมามอบให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์เพื่อรอเจ้าของมารับคืน"นางสมจินต์กล่าว

สำหรับในกระเป๋ามีเงินสด 85,000 บาท แหวนเพชรเพิ่งซื้อมาจากรุงเทพฯ ราคา 180,000 บาท และเอกสารบัตรเอทีเอ็มสมุดธนาคารหลายอย่างล้วนแล้วแต่เป็นเอกสารสำคัญทั้งสิ้นรวมทรัพย์สินแล้วน่าไม่ต่ำกว่า 5 แสนบาท ไม่คิดว่าจะมีคนดีๆ เช่นนี้ เพราะหากเค้าไม่คืนก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหนเพราะลืมไว้ที่ลานจอดรถนอกห้างซึ่งมืดมากได้มอบเงินสินน้ำใจให้กับพนักงานคนที่พบ 3,000 บาท เพื่อเป็นการขอบคุณ

"ขอชื่นชมนายสัญญาและห้างที่มีคนดีๆ ไว้เป็นพนักงาน เมืองนครเราไม่ไร้ซึ่งคนดีจริงๆ"

นอกจากนี้ได้สอบถามนายสัญญาว่าบ้านอยู่ที่ไหน ได้รับคำตอบว่าอยู่อ.ร่อนพิบูลย์ ซึ่งเพิ่งไปมอบเตียงคนไข้ที่รพ.ร่อนพิบูลย์ เมื่อไม่กี่วันก่อจึงเชื่อเรื่องของการทำบุญที่ผ่านมาเคยทำเงินหล่นหาย3ครั้ง แต่ละครั้งจะได้คืนทั้งหมด และไม่เคยหายแม้แต่บาทเดียว รวมถึงครั้งนี้ด้วย

ขณะที่นายสัญญา จิตแจ่ม พนักงานเก็บรถเข็นห้างโลตัสระบุว่าเข้าใจคนที่ทำของมีค่าหาย ซึ่งเค้าคงจะเป็นทุกข์มากและไม่อยากได้สิ่งของที่ไม่ใช่ของเรา หากเราไม่คืนเราเองก็ไม่มีความสุข เจ้าของก็ไม่มีความสุข การที่เราเก็บได้และนำไปคืน มันทำให้เราเองก็มีความสุข เจ้าของก็มีความสุข