ลูซี เดคัส บันทึกประวัติศาสตร์ (ร็อก)

โดย เพ็ญแข สร้อยทอง

ตอนนี้สายร็อกฝ่ายหญิงก็สบายใจได้ เพราะเธอคนนี้คือ อีกหนึ่งทายาทที่จะมาสืบสานให้ดนตรีร็อกยังคงอยู่ต่อไป

ลูซี เดคัส สาววัย 22 ปี จากเวอร์จิเนีย เพิ่งจะมีอัลบั้มชุดที่ 2 ชื่อว่า Historian ออกสู่สาธารณะ งานนี้สะท้อนแสดงพรสวรรค์และความสามารถในฐานะนักแต่งเพลงนักดนตรี และนักร้องที่เรียกได้ว่า ไม่ธรรมดา ทั้งยังเป็นงานซึ่งทำให้ ลูซี ได้พิสูจน์ตัวเองว่า ผลสำเร็จของงานชุดแรกนั้น ไม่ใช่เรื่องฟลุก

ย้อนไปก่อนหน้านี้ หญิงสาวไม่เคยคิดฝันว่า วันหนึ่งเธอจะกลายมาเป็นคนทำงานดนตรี เพราะเธอแค่วัยรุ่นคนหนึ่งที่ชอบเล่นกีตาร์เป็นงานอดิเรก บางครั้งก็รวมตัวที่บ้านเพื่อน เล่นคัฟเวอร์เพลงที่ชอบ บางทีก็ชวนกันแต่งเพลงมอบให้กับหนุ่มๆ ที่แอบชอบ นอกเหนือจากดนตรี สิ่งที่ ลูซี สนใจและอยากยึดเป็นงานการอาชีพคือ วิชวล อาร์ต หลังออกจากโรงเรียน เธอไปลงเรียนคอร์สภาพยนตร์ภาคค่ำ และทำงานในแล็บภาพถ่ายในเวลากลางวัน

จุดเปลี่ยนมาถึงในวันหนึ่ง เมื่อเพื่อนชักชวนให้ไปช่วยบันทึกเสียงกีตาร์ในห้องอัด ลูซีได้เรียนรู้จักการทำงานดนตรี ได้เล่นเป็นวงครั้งแรกในชีวิต นั่นทำให้อัลบั้ม No Burden งานชุดแรกของเธอก่อร่างสร้างตัว ก่อนจะออกวางขายในต้นปี 2016

งานชุดนั้นมีซิงเกิ้ล I Don’t Wanna Be Funny Any More โด่งดังเป็นที่รู้จัก จนมีบริษัทเป็นโหลตามจีบให้ ลูซี เข้าสังกัด สุดท้าย เธอเลือกสังกัดอินดี้อย่างมาทาดอร์ ค่ายเดียวกันกับ เบลล์ แอนด์ เซบาสเตียน, แคท พาวเวอร์, ควีนส์ ออฟ เดอะ สโตนเอจ ฯลฯ จากนั้นทางค่ายก็นำ No Burden ออกมาขายอีกรอบ ส่งให้ตัวศิลปินและผลงานเป็นที่รู้จักระดับเวิลด์ไวด์

ชื่อเสียงที่มาถึงอย่างกะทันหันทำให้ลูซีเองก็ตั้งตัวไม่ค่อยทัน แต่สาวน้อยก็ใช้เวลาไม่นานเกินไปที่จะค้นพบว่า เธออยากจะเดินทางต่อไปบนถนนดนตรีสายนี้ การทำงานกับโปรดิวเซอร์ใหม่สำหรับอัลบั้มชุดต่อมา ไม่ประสบผลนัก ลูซีจึงกลับมาทำงานกับทีมเดิมที่ช่วยกันทำชุดแรก พวกเขาบันทึกเสียงงานเพลงชุดนี้ราว 7 วันที่แนชวิลล์

อัลบั้ม Historian ประกอบด้วย 10 บทเพลง คำร้องมีลักษณะเป็นกวี เนื้อหาเศร้า แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความหวัง และลูซีเองก็เป็นคนมีอารมณ์ขัน แม้จะแปลกๆ ไปบ้าง ทำนองเพลงอาจจะไม่ติดหูง่ายดาย แต่ก็เป็นความสดใหม่ที่หลายคนอาจจะแสวงหา ดนตรีของ ลูซีนั้นเป็นจุดโดดเด่น เช่นเดียวกับเสียงร้องเพลงของลูซีเป็นร็อกที่มีกลิ่นอายไซคีเดลิค/โปรเกรสซีฟจากทศวรรษ 1970 ผสมผสานกับอัลเทอร์เนทีฟร็อกประจำทศวรรษ 1990 มีเสียงกีตาร์เป็นตัวเอก เสียงเครื่องสาย และเครื่องเป่ามาสร้างสีสัน ในส่วนของเสียงร้องนั้น เราไม่อาจจะบอกว่า ลูซี คือ นักร้องเสียงดีหรือมีวิธีการร้องที่ดีที่สุด แต่เธอก็มีเอกลักษณ์และมีอารมณ์ในน้ำเสียงซึ่งแยกเธอออกจากคนอื่นๆ ได้อย่างชัดเจน เธอรู้จักเรื่องราวและเข้าใจถ้อยคำที่จะร้อง จึงถ่ายทอดออกมาได้อย่างโดนใจ เป็นเสียงที่เราสามารถสร้างความสนิทสนมคุ้นเคยได้

บทเพลงของ ลูซี ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกที่มีต่อการสูญเสีย เพลงเปิดอัลบั้ม Night Shift พูดถึงความสัมพันธ์ที่ท้ายที่สุดก็ต้องเลิกร้าง ไม่ว่าจะหวนไห้อาลัยเพียงใด สุดท้ายก็ต้องแยกทาง เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการพบเจอ ถ้าเธอเป็นคนกลางวัน ฉันขอเป็นคนกลางคืนแล้วกัน !!!

เพลงชื่อ Nonbeliever กล่าวถึงการปฏิเสธศาสนาและผลกระทบที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอ ขณะที่ Pillar of Truthเกี่ยวกับการเสียชีวิตของคุณย่า

บทเพลงทั้งหมดเหมือนกับเป็นการบันทึกประวัติศาสตร์ส่วนตัวของ ลูซี แม้ว่าเพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้มจะเกี่ยวกับการสูญเสีย แต่ก็มีความรู้สึกแง่ดีเป็นพลังเป็นความหวังที่ ลูซี ได้บอกคนฟังว่า ไม่ว่าชีวิตจะต้องพบเจอกับอุปสรรคปัญหาอะไรบ้าง แต่ทุกคนสามารถหลุดพ้นออกจากสิ่งเหล่านั้นได้ในที่สุด หลายบทเพลงของ ลูซี เกี่ยวกับการเลือกใช้ชีวิต และการตระหนักว่าเรามีพลังอำนาจที่จะเลือก

เพลงของลูซียังบอกเล่าถึงการค้นหาตัวตน การเติบโตขึ้นไปเป็นผู้ใหญ่ เธอเป็นเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยง พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงบอกกับลูซีมาตั้งแต่ยังเด็กว่า เธอคือคนที่ถูกเลือก พ่อกับแม่เลือกที่จะมีเธอ ทำให้สาวน้อยมีความรู้สึกในแง่บวกหล่อเลี้ยงชีวิต ทั้งยังทำให้เธอเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่ สิ่งเหล่านี้ได้สะท้อนออกมาในเพลงไม่มากก็น้อย

ด้วยความที่เพลงของเธอเต็มไปด้วยเรื่องเศร้า ลูซีจึงได้เห็นคนดูร้องไห้ระหว่างการแสดงสดหลายต่อหลายครั้ง เธออาจจะรู้สึกไม่ดีที่ทำให้ใครต้องร้องไห้ แต่อย่างน้อยที่สุด การได้ระบายความรู้สึกออกมาเป็นน้ำตา การปลดปล่อยอารมณ์ไปกับบทเพลงที่มากระทบใจก็ไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายอะไร เพราะลูซีเองก็เคยร้องไห้เพราะเพลงมาเยอะแล้ว

มาเถอะ มาร้องไห้กับเพลงของ ลูซี เดคัส กัน