จาก(นัก)เที่ยว สู่(นัก)เขียน ฟ้า บุณยะรัตเวช

เธอมีงานประจำเป็นหุ้นส่วนบริษัท คอนเซาท์ ด้านมาร์เก็ตติง Vitamins Solutions บางคราวเธอก็สวมหมวกเป็นอาจารย์พิเศษที่คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทุกๆ วันอาทิตย์เธอจะให้เวลากับการเขียนหนังสือ ไม่ใช่เพิ่งเริ่มทำเมื่อเร็ววันทันด่วนนี้ แต่มันคือกิจวัตรของเธอที่ดำเนินต่อเนื่องมาหลายปีจนกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต

โดย...วิชช์ญะ ยุติ

 

ใช่ เธอคือนักเขียน ซึ่งถ้าใครติดตามอ่านนิตยสารท่องเที่ยว Anywhere ทุกเดือนจะพบสำนวนของเธอ และคงร้องอ๋อว่าเรากำลังหมายถึง “ฟ้า บุณยะรัตเวช” สาวร่างเล็กผู้ชื่นชอบการเดินทางสไตล์เจอร์นัลผสมคัลเจอร์อันเป็นเอกลักษณ์ท้องถิ่น

ด้วยประสบการณ์เที่ยวที่เยอะเป็นเงาตามตัว ข้อมูลพร้อมพรั่งพรูออกมาเป็นตัวหนังสือ นั่นทำให้ไม่ยากเย็นที่เธอจะตัดสินใจเปิดสำนักพิมพ์ชื่ออหังการ “เหนือฟ้ายังมีฟ้า”

ส่วนตัวฟ้านั้นเป็นคนเที่ยวชอบเล่า คุยสนุกคุยเกง ไปเที่ยวมาก็มักมานั่งเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง แหม…จะให้เล่าด้วยปากอย่างเดียวเหมือนมันไม่ค่อยจุใจ ว่าแล้วเธอเลยอาศัยช่องทางการเขียนด้วยนี่แหละเป็นตัวช่วย

ยืนยันเสียงเข้มจากปากของฟ้า สำนักพิมพ์ “เหนือฟ้ายังมีฟ้า” มีคอนเซปต์สั้นๆ ง่ายๆ คือ จะพิมพ์เฉพาะงานเขียนตัวเธอเองเท่านั้น ด้วยเหตุผลที่ว่าเธออยากให้เป็นงานอดิเรก สนุกที่จะทำและทำอย่างมีความสุข สำคัญที่สุดเจตนารมณ์ก็เพื่อแบ่งปันแรงบันดาลใจแก่เพื่อนๆ นักแรมทางทั้งหลาย มากกว่าหวังเรียกเรตติ้งฐานะเจ้าของ หรือโกยรายได้จากยอดขาย โดยแพลนไว้ปีละ 3 เล่ม

“ค่อนข้างส่วนตัวไหมคะ (ฉีกยิ้ม) จริงๆ ที่ไม่รับพิมพ์งานเขียนคนอื่น ก็เพราะเราไม่ได้ทำเชิงธุรกิจเต็มรูปแบบมุ่งแข่งขันกับใครในวงการ มันเป็นงานอดิเรกที่เราอยากถ่ายทอดเรื่องราวที่ไปมาให้คนที่สนใจได้อ่าน หวังว่าประสบการณ์ของเราจะเป็นแรงบันดาลใจสำหรับบางคน ซึ่งเขาอาจไม่มีโอกาสเดินทางเหมือนกับเรา หรือถ้าได้ไปสัมผัสก็เป็นเสมือนการแชร์ประสบการณ์ร่วมกัน”

“เหนือฟ้ายังมีฟ้า” เจ้าของได้ซ่อนนัยในความหมายไว้มากมาย แล้วแต่จะถอดรหัสกัน เพราะสามารถตีค่าจากนามที่ปรากฏ ข้าแน่ ข้าเจ๋ง หรืออีกมุมหนึ่ง เป็นการกระตุ้นเตือนสติ จงคิดว่าคนเราไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า

“คนเรามันเล็กนะคะ เวลาไปเที่ยวต่างถิ่น รู้เลยว่าไม่มีอะไรที่สุดหรอก คิดให้เล็กๆ เข้าไว้ ทำตัวเล็กๆ เข้าไว้ ต่อให้เราเตรียมข้อมูลไปเยอะ มีความรู้เต็มสมอง พอไปถึงที่จริงๆ ตรงกันข้าม เพราะยังมีสิ่งอื่นๆ ให้เรียนรู้อีกตั้งเยอะ”

ผลงานประเดิมเล่มแรกของฟ้าและสำนักพิมพ์ “เปรู ดินแดนแห่งความลับและมนต์ขลัง” ประณีตสวยสดหมดจด เนื้อหา ภาษา ภาพประกอบ ตลอดถึงเลย์เอาต์และฟอนต์อักษรที่อ่านง่ายสบายตา แม้ว่าขนาดจะหนาหนักไปนิด แต่ก็เป็นสารคดีท่องเที่ยวที่มีชีวิตชีวา อัดแน่นด้วยภูมิรู้ผู้เขียน ภูมิปัญญาชนพื้นเมือง เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ตั้งแต่ประวัติศาสตร์ เรื่องเล่า ขาดไม่ได้คือวัฒนธรรมอันละเมียดละไม ลึกซึ้งจากถ้อยคำคนท้องถิ่น ซึ่งขานไขในแต่ละบรรทัดอย่างน่าจับใจ เรื่อยไปจนอาหารการกินที่เธอรับหน้าที่ลิ้มรสแล้วนำมาสอดแทรกไว้ยั่วน้ำลายไหล

 

“ที่เริ่มด้วยงานท่องเที่ยว เพราะเราเป็นคนชอบเที่ยว คิดว่าถูกจริตกับตัวเองที่สุดแล้ว แต่การเที่ยวแบบเราจะต้องมีประสิทธิภาพ ไม่เสียเวลาไปฟรีๆ โดยไม่ก่อประโยชน์อะไรเลย เช่น กินข้าวในร้านไม่อร่อย ซึ่งมันก็พลาดเหมือนกันนะ (หัวเราะ) ถ้าเตรียมทุกอย่างไว้ดีเราว่าทริปนั้นต้องได้กินอาหารที่อร่อยแน่นอน หรือการกะระยะเวลาเดินทาง วันนี้จะไป 3 ที่ เราสามารถจัดการให้ลงตัวโดยที่สนุกและไม่เหนื่อยกับทั้ง 3 ที่ได้”

ฟ้าไม่ใช่คนที่ลุยทุกสถานการณ์ เธอยอมรับตรงๆ อ่านจากงานเขียนที่เล่าเป็นฉากๆ รู้เลยว่าสาวเก่งคนนี้ช่างเลือก แต่การเลือกของเธอก็เพื่อให้ได้มาซึ่งประสิทธิภาพของการเที่ยว ตลอดทริปเธอชัดเจนกับความพยายามที่จะจัดการข้อกำจัดในสารบบชีวิต โดยที่ไม่ทำให้เพื่อนๆ ที่ร่วมเดินทางรำคาญใจ

เช่นเดียวกันการเขียนสารคดีท่องเที่ยว เธอก็โดดเด้งในการเลือกแต่ละสถานที่ที่จะนำมาถ่ายทอด ต้องไม่ซ้ำเดิมและแปลกใหม่ เหนืออื่นใด การได้เข้าใจ เรียนรู้ เปิดหูเปิดตารับรสชาติแท้ๆ ของดินแดนที่ไป เป็นต้นว่าเปรูประเทศที่อยู่ในลิสต์ลำดับต้นๆ ที่เธอเฝ้าฝันว่าสักวันต้องไปเยือน

“จะชอบเที่ยวโบราณสถาน ยิ่งเป็นทริปที่ออกแนวคัลเจอร์จัดๆ ยิ่งชอบ คิดดูสิเราไปถึงที่ที่มีเรื่องราวภูมิหลัง โอ้โห!!! มันมหัศจรรย์นะ เหมือนเราได้มาเห็นกับตาแล้ว ทั้งๆ ที่เราก็เคยรู้แค่ในหน้าหนังสือประวัติศาสตร์ แต่วันหนึ่งมาใกล้ชิดมันจริงๆ ตื่นเต้นค่ะตื่นเต้น อย่างเปรูนี่ชอบมาก ขอยกให้เป็นที่สุดในชีวิตเลยค่ะความรูสึกตัวเองคือมันเป็นที่ที่มีแรงดึงดูดพิเศษ เหมือนไปแล้วมันโล่งโปร่งสบาย ซึ่งที่ชอบคือในหุบเขา ชาวนาทำนาในหุบเขา จนบางทีก็เผลอบอกกับตัวเองเสมอๆ ว่าอยากเป็นชาวนาที่นั่นจังเลย ชีวิตเรียบง่ายไปเสียหมด”

เป็นชีวิต 2 มุมของสาวออฟฟิศที่ลงตัวดีและดูเธอจะแฮปปี้เหลือหลาย

“เที่ยวน่ะเป็นสิ่งที่เราชอบอยู่แล้วค่ะ แต่งานเขียนเป็นทักษะ ถ้าทิ้งไปนานมันก็หดหายได้ ฉะนั้นเมื่อมีโอกาสและจังหวะอำนวย ควรใช้ทักษะด้านนี้ให้เต็มที่เต็มความสามารถ”