โตเกียวเทรดี้ ปี2 ตอนที่ 17

“เมื่อลงจากรถไฟสายโออิมาจิ ที่สถานีจิยูงะโอกะ แม่ก็จูงมือโต๊ะโตะจังเดินไปที่ช่องตรวจตั๋ว...” “...เมื่อเดินเข้าไปใกล้ประตู โต๊ะโตะจังต้องรีบเอียงคอ เพราะป้ายชื่อโรงเรียนซึ่งแขวนอยู่นั้นเอียงกระเท่เร่ คงเป็นเพราะโดนลมพัด” ทั้งสองประโยคนี้ผมคัดลอกมาจากหนังสือเรื่อง โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง ซึ่งแต่งจากเรื่องจริงของคุณคุโรยานางิ เท็ตสึโกะ พิธีกรรายการโทรทัศน์ ชื่อดังของญี่ปุ่น และแปลโดยคุณผุสดี นาวาวิจิต จัดพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 และมีการพิมพ์ซ้ำอีกหลายต่อหลายครั้ง นอกจากนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นหนังสืออ่านนอกเวลาในวิชาภาษาไทย ของระดับมัธยมศึกษาตอนต้นอีกด้วย

วันนี้ไม่ได้มาแนะนำหนังสือนะครับ แต่เหตุการณ์ในหนังสือเกิดขึ้นที่โรงเรียนประถม “โทโมเอ” โรงเรียนประถมที่คุณคุโรยานางิเคยเรียนอยู่จริงๆ ในวัยเด็ก ตอนผมอ่านหนังสือเล่มนี้ครั้งแรก ผมยังไม่ได้สนใจโรงเรียนนี้หรอกครับ สนใจแต่เนื้อหาและเรื่องราวที่หล่อหลอมคุณคุโรยานางิให้โด่งดัง จนทุกวันนี้ก็ยังเห็นคุณคุโรยานางิในจอโทรทัศน์อยู่บ่อยครั้ง และพอได้ไปๆ มาๆ ญี่ปุ่นบ่อยขึ้นก็ลองหยิบมาอ่านซ้ำอีกรอบเพื่อค้นหารายละเอียดเพิ่มเติม ก็เลยอยากไปเห็นโรงเรียนที่เอาโบกี้รถไฟมาเป็นห้องเรียน แต่พออ่านไปจนท้ายบทถึงได้รู้ว่า โรงเรียนแห่งนี้ได้ถูกไฟไหม้จากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เสียหายไปหมดแล้ว

คุณคุโรยานางิ เธอบรรยายไว้ว่า “โรงเรียนโทโมเออยู่ห่างจากสถานีรถไฟจิยูงะโอกะ เป็นระยะทางเดิน 3 นาที ที่บริเวณนั้นปัจจุบันเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้า พีค้อก และลานจอดรถ...) ตอนนั้นผมขอสารภาพเลยว่า ยังไม่รู้จักจิยูงะโอกะเลยครับ ความรู้ในตอนนั้นก็พื้นๆ รู้จักแต่กินซ่า ชินจูกุ หรือชิบุยะแค่นั้น จิยูงะโอกะอยู่แถวไหน หน้าตาเป็นอย่างไร มีอะไรน่าสนใจอีกบ้าง ไม่รู้ทั้งนั้น และเมื่อไม่รู้ ผมถือคติว่า “อ่านหนังสือ 100 เล่มมิสู้ออกเดินทางครั้งเดียว” ก็เลยตั้งใจไปดูให้รู้จักกัน ผมมีลายแทงเป็นตัวอักษรอยู่แล้วคือ “เมื่อลงจากรถไฟสายโออิมาจิ ที่สถานีจิยูงะโอกะ...และโรงเรียนโทโมเออยู่ห่างจากสถานีรถไฟจิยูงะโอกะ เป็นระยะทางเดิน 3 นาที” แสดงว่าย่านนี้รถไฟไปถึงแน่และที่ตั้งเดิมของโรงเรียนโทโมเอก็อยู่ใกล้ๆ กับสถานีรถไฟอีกด้วย ผมลองตรวจสอบเส้นทางรถไฟสายโออิมาจิตามที่หนังสือบอกก็พบว่าเป็นรถไฟเอกชนของบริษัทโตคิว อ้ะ! เริ่มคุ้นๆ แล้วครับ แต่พอไล่เส้นทางดูปรากฏว่าสายโออิมาจินี้มีต้นทางอยู่ที่สถานีโออิมาจิ ใกล้ๆ กับสถานีชินางาวะ แต่มันไกลผม ก็เลยลองไล่ย้อนกลับไปที่สถานีจิยูงะโอกะดู คราวนี้เจอของคุ้นเคยกันเลยครับ ผมเจอรถไฟอีกสายนึงที่เคยเขียนถึงอยู่บ่อยๆ นั่นก็คือ รถไฟสายโตคิว โตโยโกะ (Tokyu Toyoko Line) ที่เริ่มต้นจากชิบุยะผ่านย่านนาคะเมะกุโระและไดคันยามะนั่นเอง แบบนี้ก็หมูสิครับ

ผมนั่งรถไฟจากชิบุยะไปลงสถานีจิยูงะโอกะโดยใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที เพราะรถไฟสายนี้เขามีประเภทรถให้เลือกนั่งหลายชนิด เหมือนว่าจะเคยเขียนไปแล้วครั้งนึง เอาเป็นว่าทบทวนความจำกันหน่อยละกัน ผมแนะนำให้นั่งรถด่วน (Express) หรือรถด่วนมาก (Limited Express) จะได้ไม่ต้องแวะทุกป้าย แต่ถ้านั่งผิดไปนั่งรถธรรมดา (Local) ก็ไม่เสียหาย ไปถึงได้เหมือนกันแต่จอดทุกป้ายแค่นั้น ใช้เวลาต่างกันไม่ถึงสิบนาที พอมาถึงที่สถานีจิยูงะโอกะปุ๊บ ผมก็มองหาห้างสรรพสินค้า พีค้อก ตามที่หนังสือเขียนไว้ว่าเดินจากสถานีแค่ 3 นาที ซึ่งถ้าท่านไม่รู้จัก พีค้อก (Peacock) มาก่อนแล้วมองหา “ห้างสรรพสินค้า” ในย่านจิยูงะโอกะ รับรองว่าหาไม่เจอครับ เพราะที่นี่ได้รับการอนุรักษ์ความเป็นชุมชนท้องถิ่นเอาไว้เป็นอย่างดี ไม่มีถนนกว้าง ไม่มีห้างใหญ่ ไม่มีตึกสูง ให้เห็น มีแต่ความเป็นจิยูงะโอกะแบบเดิมๆ ที่เคยเป็น เน้นแต่การปรับปรุงและไม่ค่อยเปลี่ยนแปลง จะมีที่แปลกตาต่างออกไปก็ตรงส่วนที่เขาตั้งใจให้เป็นเพียงส่วนน้อย เท่านั้น