สองขาหายไป...หัวใจยังอยู่
...ทีมข่าวกีฬา
เมื่อมาถึงเรื่องของเทนนิสแล้ว โรงเรียนก็ไม่อาจหยุดเธอ ระเบิดก็เช่นกัน
ไซนับ กาห์ดิม อัลวาน เด็กสาวชาวอิรัก ถึงกับโดดเรียนเพื่อจะได้นั่งดู เซเรนาและวีนัส วิลเลียมส์ ลงแข่ง เธอไม่มีขาทั้ง 2 ข้าง มีแต่ความปรารถนาที่จะเป็นอย่าง 2 พี่น้องซูเปอร์สตาร์นักหวด
“
ฉันเลือกเทนนิสเพราะว่ามันเป็นกีฬาที่ยาก ฉันอยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้จะเสียขาไป แต่หัวใจยังอยู่”อัลวานเป็นหนึ่งในกลุ่มเยาวชนชาวอิรักที่หันมาเล่นกีฬาเพื่อให้พวกเขายังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ในประเทศที่มีเหตุรุนแรงเกิดขึ้นรายวันและความช่วยเหลือคนพิการมีจำกัด
นักกีฬาพิการชาวอิรักมีอยู่ราว 2,000 คน ในการแข่งขันว่ายน้ำ กรีฑา ฟันดาบ วอลเลย์บอล ยิงปืน ยกน้ำหนัก และเทนนิส กว่า 20% สูญเสียแขนและขาในระเบิดฆ่าตัวตาย การยิงถล่ม และการวางระเบิด
“
แค่นาทีเดียวก็เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง” อัลวานเล่าย้อนให้ฟังถึงวันเกิดเหตุวันหนึ่งเมื่อปี 2006 เธอ พี่น้องอีก 10 ชีวิต คุณพ่อคุณแม่ หลาน สาวหลานชาย มารวมตัวกันที่บ้านเพื่อฉลองวันส่งท้ายเดือนรอมฎอน ขณะที่การต่อสู้กันระหว่างกองทัพของชีอะห์และสุหนี่เกิดขึ้นทั่วกรุงแบกแดด แต่ละวันจะมีพลเมืองเสียชีวิตมากมาย
สมาชิกครอบครัวกำลังสนทนากันอย่างออกรส ลูกระเบิดก็โปรยปรายลงมาราวกับเม็ดฝน ลูกแรกตกลงใกล้ๆ บ้าน ลูกที่สองลงที่สนามหญ้าหลังบ้าน ลูกที่ 3 ลงที่ตัวบ้านอย่างจัง ทุกๆ คนกระเจิงหนีขณะที่บ้านกำลังพังทลายลงมา
ที่หลบภัยของพวกเขาอยู่บริเวณสนามหน้าบ้าน และระเบิดลูกที่ 4 ก็ถูกทิ้งลงมาตรงนั้น สมาชิกครอบครัวของอัลวานเสียชีวิตไป 2 คน
“
อย่างกับว่าระเบิดพวกนั้นไล่ตามเรามา” อัลวานให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าวเอพี พร้อมกับยกมือหนึ่งขึ้นปาดน้ำตา อีกมือขยับไม้เทนนิสในมือเบาๆ“
ฉันสลบไปไม่กี่วินาทีหรอก จากนั้นพอรู้สึกตัวขึ้นมาก็เห็นว่าขาทั้ง 2 ข้างไม่อยู่แล้ว”อัลวานออกจากโรงเรียน เข้ารับการผ่าตัด 8 ครั้ง และปลีกตัวเองไม่สุงสิงกับใคร แม้แต่ครอบครัว เพื่อนๆ และเพื่อนบ้านของเธอ คนพิการจำนวนไม่น้อยเลือกที่จะปลีกตัวเองออกมาจากโลกทั้งใบเหมือนอย่างเธอ จนกระทั่งวันหนึ่งเธอเอือมระอากับความรู้สึกสิ้นหวัง และด้วยการสนับสนุนจากพ่อและพี่น้อง เธอก็เข้าร่วมสโมสรและเลือกเล่นกีฬาที่โปรดปรานมาตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่อง
“
เทนนิสผ่อนคลายความเจ็บปวดของไซนับ” คุณพ่อคัดห์ดิม อัลวาน ยัสซิม กล่าวสโมสรกีฬาต่างๆ ในอิรักกลายเป็นเครื่องมือสำคัญช่วยพยุงสภาพจิตใจของเหยื่อความรุนแรง อาเหม็ด ฟลาอิห์ อายาจ ประธานสโมสรอัลตูรา สปอร์ตส์ คลับ ที่ก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี 2003 เพื่อคนพิการโดยเฉพาะ บอกว่า สโมสรของเขาพยายามจะบอกว่า โลกยังไม่แตกเสียหน่อยและชีวิตที่พิการก็ยังมีศักยภาพอีกมากมาย
ในปัจจุบันสโมสรแห่งนี้มีนักกีฬา 100 คนในหลายชนิดกีฬา เช่น บาสเกตบอล กรีฑา ฟันดาบ เทเบิลเทนนิส เทนนิส ยกน้ำหนัก ว่ายน้ำ และวอลเลย์บอล นักกีฬาส่วนใหญ่อายุน้อยๆ และเป็นผู้ชาย
เพื่อนร่วมสนามซ้อมของอัลวานก็เป็นชาย 9 คน ส่วนใหญ่สูญเสียขาจากการโจมตีอย่างนี้เหมือนกัน พวกเขาจะสวมขาเทียมและนั่งรถเข็น
อัลวานคือนักหวดหญิงคนเดียวในทีมเทนนิสวีลแชร์ทีมชาติอิรัก คว้าแชมป์ระดับประเทศได้แล้ว 2 ครั้งคือเมื่อปี 2008 และ 2009 ส่วนในรายการนานาชาติ เธอเคยคว้าอันดับ 3 ที่ตุรกี
อย่างไรก็ตาม โอกาสที่เปิดสำหรับนักกีฬาพิการชาวอิรักมีอยู่ไม่มากนัก ไม่ใช่เรื่องงบประมาณ สภาพสังคมหรือว่าความรุนแรงหรอก แต่เป็นเพราะพวกเขามักจะไม่ได้รับวีซ่าให้เข้าไปแข่งขันในยุโรปและสหรัฐ อย่างเช่นทีมวอลเลย์บอลที่มีสมาชิกทั้งหมด 16 คน ได้รับวีซ่าเข้าร่วมรายการวีลแชร์ วอลเลย์บอล แชมเปียนชิพ ในสหรัฐเพียง 6 คนเท่านั้น
อัลวานและเพื่อนนักหวดอีกคนก็เช่นกัน พวกเขาวางแผนจะลงแข่งในรายการหนึ่งที่ลอนดอนในปีนี้ สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะไม่ได้รับวีซ่า
“
พวกเขาจะปฏิบัติเหมือนกับนักกีฬาเป็นผู้ก่อการร้ายไปอีกนานแค่ไหน ในเมื่อพวกเขาเป็นเหยื่อของภัยก่อการร้ายต่างหาก” คาริม อับเดล ฮุซเซน ประธานสหพันธ์วีลแชร์ เทนนิสของอิรัก กล่าวและอัลวานก็ยังคงรอคอยที่จะได้รับโอกาสนั้น เธอกลับเข้าไปเรียนหนังสือและอาจจะตัดสินใจเข้ารับการผ่าตัดเพิ่มเติม หลังจากที่อิดออดมานาน โดยใฝ่ฝันถึงความสำเร็จในระดับนานาชาติ
“
ฉันตั้งใจว่าจะคว้าแชมป์รายการนานาชาติให้ได้สักวัน”
