โลกแห่งความเอื้ออาทร

.....จำลอง บุญสอง

เห็นเด็กและคนพิการจำนวนเป็นพันเป็นหมี่นคนไปเที่ยวงานแสดงว่าวที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่เมือง Dieppe แคว้นนอร์มังดี สาธารณรัฐฝรั่งเศส แล้วรู้สึกประทับใจในการให้คุณค่าแก่คนเล็กคนน้อย ได้มีโอกาสเที่ยวอย่างเสมอภาคกับคนปกติธรรมดาทั่วไป

การได้ออกมาดูว่าวจำนวนนับร้อยๆ ตัวที่ร่ายรำอยู่บนท้องฟ้าล้อเล่นกับลม การได้นั่งกินข้าวดูคลื่นซัดเข้าฝั่งในท่ามกลางแดดอุ่น ลมเย็น และการได้มีส่วนร่วมในการปรบมือ ร้องเพลงกับนักดนตรีทั้งไทยและสากล สิ่งนี้ย่อมทำให้จิตใจและจินตนาการของเด็กๆ และคนพิการที่ถูกพามาเที่ยวดีขึ้นอย่างเป็นไปเอง

ผมเห็นการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) เคยพาคนพิการเที่ยวในบางครั้ง แต่คงด้วยเงินงบประมาณอันจำกัด (ด้วยเพราะงบประมาณบางส่วนต้องเจียดไปให้กับนักการเมืองบางจังหวัดโดยไม่จำเป็น) ททท.คงทำอะไรให้กับเด็กและคนพิการได้ไม่มากนัก

หน่วยงานอื่นที่น่าจะมาช่วยให้เด็กและคนพิการได้มีโอกาสได้ฟังเพลง ได้ร่าเริงกับการท่องเที่ยวแบบนี้ได้ก็คือ กระทรวงวัฒนธรรม กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวมีทั้งเงินและหน้าที่โดยตรงที่จะให้ได้ทั้งปัญญาและความสุขแก่คนด้อยโอกาสเหล่านั้นได้

วงดุริยางค์ทหารตำรวจหลายเหล่าทัพ ทหารเกณฑ์รุ่นละกี่หมื่นกี่พันคน อย่าให้กินเงินเดือน รับใช้นายทหารทั้งในราชการและนอกราชการกันอยู่เปล่าๆ เอามาบริการ เอามาช่วยเด็กและคนพิการให้ได้มีพัฒนาการทางสมองและปัญญา ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าคิดจะทำ ความมั่นคงของชาติไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตีกันของผู้ปกครองเผด็จการเหลืองกับผู้ปกครองเผด็จการแดง แต่ขึ้นอยู่กับว่า ประชาชนในชาติเขากินอิ่ม นอนหลับ และมีเสมอภาคจากการบริการของรัฐกันหรือไม่อีกด้วย