โอกาสและการหักหลัง

โดย...เพรงเทพ

เพื่อน “ลัก” หักเหลี่ยมโหด น่าจะเป็นจุดทิ้งท้ายของภาพยนตร์  “Trainspotting” ที่เป็นรอยจำของยุคสมัยสำหรับภาพยนตร์ตีแผ่ชีวิตวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งในเอดินเบอระ ประเทศสกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร

เรื่องราวของความเสเพล ความพลุ่งพล่าน ด้านมืดที่ผูกติดอยู่กับการเสพสุขผ่านยาเสพติด ความบันเทิงทางเพศและแสงสี จนนำไปสู่อาชญากรรมและการลงทัณฑ์ของชีวิต

แน่นอน ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง บ้างก็อยู่ในทัณฑสถาน บ้างก็เปิดร้านเหล้าที่รับมรดกตกทอดมา บ้างก็เป็นคนงานก่อสร้างที่พยายามฆ่าตัวตายจากการหนีไม่พ้นจากบ่วงยาเสพติด และบ้างก็วิ่งหนีชีวิตไปอยู่ต่างแดน ก่อนที่จะหวนกลับสู่บ้าน จนเป็นเรื่องราวความบ้าระห่ำของชีวิตอีกครั้ง เมื่อทุกคนมารวมตัวกัน

ใครที่ชมภาพยนตร์ “T2 Trainspotting” ก็ล้วนต่างชมภาคแรก “Trainspotting” และกลายเป็นคัมภีร์หรือภาพยนตร์แทนใจคนเจเนอเรชั่นเอ็กซ์ ในยุคทศวรรษที่ 90 ซึ่งนิยมชมชอบการใช้ชีวิต แฟชั่น และดนตรีบริตป๊อปที่โด่งดังและยอดนิยมอยู่ในสมัยนั้น ในแง่ศาสตร์และศิลป์ของภาพยนตร์ ก็ถูกจัดให้อยู่ในลำดับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอยู่เหนือกาลเวลา

20 ปีต่อมา ตัวละครที่ตายไปก็โผล่หวนมาในความทรงจำนิดๆ หน่อยๆ แต่ตัวละครที่เหลืออยู่อย่าง เรนตัน สปัด ซิคบอย และเบ๊กกี กลับมาพบกันในบ้านเกิดและมีเรื่องราวเกิดขึ้น ว่าไปแล้วพวกเขาได้เป็นแค่ตัวประกอบเพื่อให้เรื่องดำเนินไปตามโครงร่างของภาคแรก แต่ตัวละครใหม่ที่เข้ามาคือจุดศูนย์กลางของเรื่อง นั่นคือ เวโรนิกา โควัค ซึ่งรับบทโดยนักแสดงสาวชาวบัลแกเรีย แอนเจลา เนดยาลโควา

 การรับบทหญิงสาวที่มีอาชีพขายตัว เดินทางมาจากบ้านเกิดในบัลแกเรีย เพื่อหาเงินกลับไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า ความใฝ่ฝันของเธอก็คือการได้เป็นแม่เล้าและหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ แล้วกลับบ้านเกิด ซึ่งเธอได้สานสัมพันธ์กับไซมอน ในการที่จะพาเธอไปสู่ฝั่งฝันในโลกมืดของการค้ามนุษย์ แบล็กเมล์ผู้ชาย

 เมื่อเธอได้พบกับเพื่อนอีก 2 คน คือ มาร์ก และเดเนียล รวมถึงมหากาฬที่แหกคุกออกมาได้อย่าง แฟรงค์ เรื่องราววุ่นวายก็ตามมาอย่างหายห่วง

 จุดที่น่าสังเกตก็คือตัวละครเดินเรื่องทุกตัว พยายามโยนทิ้งชื่อหรือสมญานามในอดีตวัยซ่าท้านรกของตัวเอง หวนกลับมาใช้ชื่อจริงกันทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ เคลลี แมคโดนัลด์ ซึ่งรับบท ไดแอน ตัวละครหญิงจากภาคที่แล้ว ก็เติบโตสดสวยขึ้นมาประกอบอาชีพทนายความมีหน้ามีตา ก็ออกมาฉากหนึ่ง และสำคัญอยู่บ้างที่ทำให้เห็นวังวนของชีวิตที่ตัวละครฝ่ายชายทั้งหมดประสบอยู่

สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่เธอส่งออกมาคือ ความรักความเป็นห่วงในแววตาที่ตกทอดถ่ายเทมาจากอดีต

จากภาพยนตร์ทุนน้อยในปี 1996 งบประมาณเพียง 1.5 ล้านปอนด์ ในภาคแรก ผ่านเวลาไป 20 ปี ผู้กำกับการแสดง แดนน่ี บอยล์ ซึ่งยกระดับตัวเองเป็นผู้กำกับแสนโด่งดังในโลกภาพยนตร์ จากรางวัลออสการ์และภาพยนตร์ทำเงินหลายต่อหลายเรื่องในฮอลลีวู้ด กลับเลือกที่จะใช้เงินเพียง 13 ล้านปอนด์ เพื่อคงความดิบ และจิตวิญญาณอินดี้ที่งามง่ายเอาไว้ให้อยู่หมัด

 สำหรับคนที่เต็มอิ่มอย่างล้นทะลักจาก “Trainspotting” มาแล้ว เมื่อมาชมภาคนี้ก็น่าจะเป็นการเติมเต็มของชีวิตด้านมืดที่เสเพลของวัยรุ่นยุค ’90 ที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งว่าไปแล้วไม่ได้ไปไหนไกลจากเดิม มีเพิ่มเติมคือความล้มเหลวในชีวิตคู่และครอบครัวของวเองที่ไม่เคยสร้างขึ้นมาได้ หลงเคว้งอยู่ในวังวนของการเริ่มต้นใหม่ ติดอยู่ในบ่วงยาเสพติดอย่างมิยอมผ่อนคลาย แม้จะรู้ดีแก่ใจว่า ชีวิตคือ “เลือก...” 

 ต้องยอมรับฝีมือคนเขียนบทภาพยนตร์คือ จอห์น ฮอดจ์ ที่จะจับยุคสมัยและจิตวิญญาณวัยรุ่นยุคทศวรรษที่ 90 ได้อยู่หมัด แม้ฉากจะเปลี่ยนมาสู่ 20 ปี ผันผ่านก็ตาม เขาสามารถนำมาย่อยเชื่อมต่อและดึงเอาส่วนที่ดีที่สุดหรือแกนกลางตัวละครในนวนิยาย “Porno” ของ เออร์นี เวลช์ มาสานต่อได้อย่างยอดเยี่ยม

 โดยเฉพาะช่วงที่ตัวละครเดินเรื่องจากภาคแรก เรนตัน หรือ มาร์ก สนทนากับ เวโรนิกา ตัวละครเดินเรื่องภาค 2 ซึ่งอยู่ในสถานะกลับไม่ได้ไปไม่ถึงทั้งบ้านเกิดและที่ใหม่ ซึ่งเขาพล่ามพูดยาวถึงชีวิตได้อย่างดีมาก ไหลออกมาจากก้นบึ้งและมีความร่วมสมัยทั้งเรื่องโซเชียลมีเดีย ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ชีวิต ความฝัน ความหวัง และการเลือก แต่ท้ายที่สุดก็ท่าดีทีเหลว

 ตัวละครที่ดูเหมือนขี้แพ้ที่สุดในภาคนี้คือ สปัด หรือเดเนียล กลับค้นพบตัวเองในการเขียน รวมถึงเขาได้ส่วนแบ่งจากการหักหลังอีกครั้งหนึ่ง เหมือนกับภาคแรก

 หัวใจสุดท้ายที่ภาพยนตร์เรื่องนี้บ่งบอกถึงสิ่งที่มากกว่ามิตรภาพ ผ่านความโสมมซึ่งดูเหมือนดี คือโอกาสที่เข้ามาให้เลือกทำ แต่สุดท้ายก็ต้องพังภินท์ด้วยการหักหลังต่อกัน สุดท้ายทุกคนก็ไปตามชีวิตเละๆ ของตัวเองต่อไป