แสงแห่งป๊อป ลิงคินพาร์ค

โดย...เพ็ญแข สร้อยทอง

เหนือความคาดหมายและคาดหวัง ในวันที่วงก่อตั้งมาครบ 21 ปี “ลิงคินพาร์ค” วงดนตรีร็อกจากแคลิฟอร์เนีย ก็มีอัลบั้มใหม่ชื่อว่า One More Light ออกมา และงานชุดนี้ทำให้สาวกอาจจะงงงันเมื่อเจ้าพ่อนูเมทัล/แร็ปเมทัลหันไปป๊อปอย่างสุดกำลัง ทั้งยังเป็นป๊อปที่ไม่เลวเลยจริงๆ

ใน 2 ทศวรรษที่ผ่านมา ลิงคินพาร์ค ขายผลงานได้มากกว่า 70 ล้านชุดทั่วโลก และเป็นเจ้าของ 2 รางวัลแกรมมี่ พวกเขามีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักนับตั้งแต่มีอัลบั้มชุดแรก Hybrid Theory ออกมาในปี 2000 ก่อนจะขึ้นอันดับ 1 ในบิลบอร์ดชาร์ตเมื่อปี 2003 ด้วยอัลบั้มชุดที่ 2 คือ Meteora ตามมาด้วยตารางทัวร์ที่แน่นขนัด และผลงานชุดต่อๆ มาที่ได้รับการต้อนรับจากแฟนเพลงอย่างอบอุ่น ลิงคินพาร์คถูกโหวตให้เป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปี 2000 โดยวีเอชวัน และเป็น Biggest Rock Band in the World Right Now by Kerrang!

สิ่งที่ทำให้ ลิงคินพาร์ค เป็นที่รู้จักและจดจำ คือ ดนตรีที่เรียกว่า นูเมทัล และ แร็ปเมทัล เป็นเพลงอันทรงพลังเข้มข้นที่สามารถเปิดออกอากาศทางวิทยุได้ด้วย กับงานบางชุดโดยเฉพาะในยุคหลังๆ วงได้เติมสีสันอย่างเช่น อิเล็กทรอนิก ซาวด์ และบีตเข้าไป เช่นเดียวกับที่ได้สัมผัสและฟังจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 7 ของ ลิงคินพาร์ค ชื่อ One More Light นี้ด้วย

ลิงคินพาร์ค ซึ่งประกอบด้วยสมาชิก คือ เชสเตอร์ เบนนิงตัน (ร้องนำ), ไมค์ ชิโนะดะ (คีย์บอร์ด/ร้อง), แบรด เดลสัน (กีตาร์), ฟีนิกซ์ (เบส), ร็อบ บัวร์ดอน (กลอง) และ โจ ฮาห์น (โปรแกรมมิ่ง) พวกเขาได้ทำงานร่วมกับ พูชา ที, สตอร์มซี และ เคียรา ซึ่งคนหลังนี้นับเป็นศิลปินหญิงคนแรกที่ได้ทำงานในสตูดิโออัลบั้มของ ลิงคินพาร์ค ทั้งยังมีคณะนักแต่งเพลงมาลงแรงร่วมใจอีกเพียบ

อัลบั้มนี้วงเริ่มทำระหว่าง The Hunting Party Tour ทัวร์เพื่อสนับสนุนงานชุดก่อนในช่วงปี 2015 เมื่อทัวร์จบก็ได้ฤกษ์เข้าห้องอัด โดย ลิงคินพาร์ค ทำงานในวิธีการใหม่โดยเริ่มต้นจากเนื้อร้อง และบันทึกเสียงร้องก่อน ตามมาด้วยท่อนฮุกและดนตรีเป็นลำดับสุดท้าย โดย ไมค์ ชิโนะดะ ให้สัมภาษณ์ว่า วิธีการทำงานเพลงชุดนี้ของพวกเขาค่อนข้างหลากหลาย รวมทั้งแนวทางดนตรีที่ผสมผสาน อัลบั้มนี้จะไม่มีเสียงกีตาร์หนักๆ มากเท่ากับชุดก่อนๆ อีกทั้งเสียงร้องก็จะไม่ใช่การตะโกนแผดเสียงร้องเหมือนเก่า

วงให้ความสำคัญกับการเขียนเพลงเป็นอย่างแรกและอย่างสำคัญที่สุด ไม่ใช่ซาวด์ ไม่ใช่แนวทางดนตรี ไม่ใช่การเรียบเรียง ซึ่งไมค์บอกว่า ริค รูบิน สุดยอดโปรดิวเซอร์ซึ่งทำงานให้กับวงในชุดก่อนเป็นคนแนะนำไว้ ซึ่งพวกเขาก็เพิ่งจะมาสนใจและทำตาม ไมค์เรียนวิธีการเขียนเพลงในวิธีการใหม่โดยไม่มีซาวด์อยู่ในหัว งานที่ได้จึงแปลกต่างออกไป 

Heavy เพลงที่วงเลือกเป็นซิงเกิ้ลแรกนั้นบ่งบอกถึงทิศทางซาวด์โดยรวมของอัลบั้ม แทร็กนี้มี เคียรา มาร่วมร้อง เป็นเพลง ลิงคินพาร์ค ที่แตกต่าง เป็นป๊อป/อาร์แอนด์บี พร้อมด้วยเสียงร้องสะอาดๆ และมีเสียงนักร้องหญิงครั้งแรกในงานของวง บางแทร็กในอัลบั้มนี้คนฟังสามารถเต้นตามไปด้วยได้ ไมค์ บอกว่า บางเพลงในอัลบั้มอาจทำให้คนฟังนึกถึงงานเก่าๆ ของวงอย่าง เดอะ เคียวร์ หรือ เทียร์ส ฟอร์ เฟียร์ส

ในส่วนของเนื้อหานั้นพูดถึง การเติบโต ด้วยวัยวันเวลาทำให้พวกเขามองโลกต่างไป เมื่อย่างเข้าอายุ 40+ บางคนมีลูก ด้วยความเป็นพ่อทำให้เขาได้ย้อนกลับไปเห็นตัวเองในวัยเด็กและวัยรุ่น ซึ่งทั้งหมดนำเสนอออกมาในเพลงเหล่านี้ด้วย

จากคำให้สัมภาษณ์ของสมาชิกวง ลิงคินพาร์ค รู้ว่า พวกเขาคงจะถูกตำหนิ ต่อว่า หรือตั้งข้อสงสัยถึงผลงานชิ้นนี้ เชสเตอร์ เบนนิงตัน ในวัย 41 ปี บอกว่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงแคร์และรู้สึกแย่กับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่ทุกวันนี้เขากลับรู้สึก “สนุก” ที่จะได้รู้ได้เห็นว่าคนคิดยังไงกับสิ่งที่พวกเขาทำ เชสเตอร์ ยังให้คำจำกัดความวงแบบขำๆ ว่าเป็น “แบ็กสตรีทบอยส์ในวงการเมทัล” ขณะที่ ไมค์ บอกว่า อยากให้คนช็อก! ซึ่งพวกเขาก็ทำได้สำเร็จ

One More Light คือ การซึมซับดนตรีป๊อปยุคสมัยปัจจุบัน ก่อนสะท้อนแสดงออกมาในหนทางของตนเอง สำหรับแฟนๆ ของวงลองเปิดใจฟังอัลบั้มป๊อปร็อกโดย ลิงคินพาร์ค นี้ดู ไม่แน่ว่า...อาจจะชอบก็ได้