เราอยู่กันตรงนี้ กลางจักรวาลยิ่งใหญ่...เราอยู่กันลำพัง

โดย...เพรงเทพ

ชมภาพยนตร์เรื่องนี้เสร็จก็นึกถึงเพลง “Alone in the Universe” ซึ่งเป็นบทเพลงบรรจุอยู่ในอัลบั้ม “Morning Orbit” ของ เดวิด อัชเชอร์ นักร้องแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อกชาวแคนาเดียน-ไทย เพลงนี้มีเวอร์ชั่นที่ใส่เนื้อร้องไทยลงไปด้วยว่า “เราอยู่กันตรงนี้ เราอยู่กันลำพัง กลางจักรวาลยิ่งใหญ่ เราอยู่กันลำพัง” ซึ่งตรงกับธีมหรือหัวใจหลักของภาพยนตร์โรแมนติก-ไซ-ไฟ “Passengers” (คู่โดยสารพันล้านไมล์)

 เรื่องราวของยานอวกาศของบริษัท เฮดสตีด 2 ที่บรรทุกผู้โดยสารจำศีลเดินทางไปสู่ดวงดาวแห่งใหม่ข้ามกาแล็กซีไปยาวนานถึง 120 ปี ก่อนที่จะถูกปลุกให้ฟื้นขึ้นมาอีกทีหนึ่ง อุบัติเหตุเกิดขึ้นทำให้ยานเกิดระบบผิดพลาด คริส แพรตต์ ได้ถูกทำให้ตื่นขึ้นมา จากการเดินทางที่ผ่านไปเพียง 1 ใน 3 เท่านั้น แล้วระยะเวลาอีก 88 ปีที่เหลือในยานอวกาศเขาจะทำอย่างไร? เรื่องราวต่างๆ ก็เกิดขึ้นตามมา ใน 1 ปีที่เขาอยู่คนเดียวกับหุ่นยนต์หรือแอนดรอยด์บาร์เทนเดอร์ที่ชื่อ อาร์เธอร์ ทุกอย่างในอวกาศมีพร้อมมูลในการอำนวยความสะดวก แต่สิ่งที่ขาดหายไปคือ การปฏิสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ จิตใจอารมณ์ความรู้สึก

 ด้วยความที่มีพื้นฐานอาชีพทางวิศวกรรมทำให้เขารู้เรื่องกลไกต่างๆ ในระดับที่ดี เขาได้พบกับหญิงสาวสวยในตู้จำศีลซึ่งมีอาชีพเป็นนักเขียนคือ ออโรรา เลน การตัดสินใจปลุกเธอขึ้นมาก่อนที่จะถึงดวงดาวที่เป็นจุดหมาย ทำให้เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดความรัก ความเกลียดชังระหว่างกัน และสุดท้ายต่างก็เข้าใจชีวิตในระดับปล่อยวางและพร้อมอยู่กับปัจจุบันจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต

 ว่าไปแล้วหนังแบ่งออกเป็น 4 องก์สำคัญที่ดำเนินเรื่องไปคือ องก์ที่ 1 ความโดดเดี่ยวของคริส องก์ที่ 2 ปลุกตื่นฟื้นมารักกัน องก์ที่ 3 ความจริงปรากฏ... รักเปลี่ยนสู่เกลียดชัง องก์ที่ 4 ฝ่าวิกฤตเข้าใจชีวิต ทุกอย่างจบลงอย่างมีความสุข

 อย่างที่รู้กันอยู่ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดก็จะมีสูตรตามขนบนิยมเพื่อความบันเทิงและตื่นเต้นอย่างที่เข้าใจได้ “Passengers” ถือได้ว่าโดยภาพรวมสามารถเก็บสิ่งนั้นสำหรับผู้ชมได้ทั้งหมด แต่สิ่งที่ขาดไปก็คือเนื้อสารที่ดีในตัวภาพยนตร์ถึงเรื่องราวของความรัก ความดีความชั่ว ความรับผิดชอบชีวิตผู้อื่นกับความต้องการส่วนตัวของปัจเจกชน โดยเฉพาะประเด็นการนำความต้องการของตัวเองไปกำหนดชะตากรรมชีวิตคนอื่น ซึ่งว่าไปแล้วก็เหมือนการฆ่าทั้งเป็น ตรงนี้ที่หนังไม่ได้นำเสนอความลึกซึ้งและคมคายได้อย่างเพียงพอ เมื่อรวมถึงจังหวะของเรื่องและการเล่าที่เป็นเส้นตรงไม่มีมิติที่เพิ่มเติมมากมาย ทำให้ไม่สามารถสร้างอารมณ์ร่วมไปสู่จุดสุดท้ายเรื่องได้อย่างทรงพลัง

 หลายๆ คนคาดหวังกับตัวนางเอกที่นำแสดงโดย เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ ซึ่งก็ไม่มีอะไรน่าประทับใจหรือโดดเด่นออกมา รวมถึงนักแสดงนำชาย จิม เพรสตัน ยังอยู่ในระดับพื้นๆ ทั้งที่บทค่อนข้างส่งอย่างมาก ภาพรวมทั้งหมดของภาพยนตร์อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน แต่น่าเสียดายที่บทภาพยนตร์ค่อนข้างหลวมและขาดมิติที่สำคัญที่จะส่งสารออกมาสู่คนดูได้อย่างลึกล้ำ ทั้งที่สำคัญมากในระดับอภิปรัชญาของสิทธิในการมีชีวิตอยู่ของมนุษย์คนหนึ่ง