ชีวิตไม่ได้มีแค่ สวนดอกไม้

โดย...โสภณ ศุภมั่งมี ภาพ... unsplash.com

ช่วงเวลาแห่งการรำลึกถึงปีที่ผ่านมามาถึงแล้ว คงไม่ใช่ผมคนเดียวหรอกที่รู้สึกแบบนี้ ช่วงรอยต่อของวันเวลามักทำให้เกิดอารมณ์แบบนี้อยู่เสมอ มันเหมือนเวลาของปีนี้กำลังจะไหลหมดก๊อกในอีกไม่กี่อึดใจ พอใกล้ถึงปลายทางเรามักคิดถึงจุดเริ่มต้นที่เหมือนผ่านมานานแล้วเสมอ

ช่วงปีที่ผ่านมาของผมถ้าเป็นส้มตำก็ถือว่า “ครบรส” มีเปรี้ยว เค็ม หวาน เผ็ด รสเด็ดจนต้องซี้ดปาก ดูดนิ้วขอข้าวเหนียวไก่ย่างเพิ่มอีกสองชุด

เริ่มตั้งแต่ต้นปี ภรรยาท้องแก่เข้าสู่ไตรมาสสุดท้าย ความวุ่นวายในการขับรถฝาง-เชียงใหม่ ผ่านหลายร้อยโค้งบนดอยเข้าไปตรวจครรภ์แบบอาทิตย์เว้นอาทิตย์ว่าเหนื่อยแล้ว แม่ยายดันเล่นซนเป็นเด็ก ร่วงตกลงมาจากลำโพงตัวสูงเมตรครึ่งเพราะจะวางกับดักหนูบนเพดาน ส้นเท้าลงพื้น แตกสิครับ...

วันเดียวกันที่แม่ยายเข้าโรงพยาบาล เตี่ยผมเองมีอาหารเวียนหัวบ้านหมุนเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน ผมไปนอนเฝ้าเตี่ย ภรรยาหิ้วท้องป่องๆ ไปนอนเฝ้าแม่ยาย เช้าวันต่อมาผมมีอาการปวดหลังด้านขวาเป็นอย่างมาก ปวดบีบจนน้ำตาไหลเดินไม่ได้ กลายสภาพจากญาติผู้ป่วยเป็นผู้ป่วยซะเอง พยาบาลเอารถเข็นมารับไปส่งห้อง x-ray ตั้งแต่เช้าตรู่ ปรากฏว่าผมมีก้อนนิ่วในท่อปัสสาวะ อาการปวดรุนแรงจนต้องพึ่งมอร์ฟีน รับประทานอะไรเข้าไปก็อ้วกออกมาหมดแม้แต่น้ำเปล่า ซึ่งเป็นผลข้างเคียงของยา โชคยังดีที่หมออยู่พอดี ได้เข้าห้องผ่าตัดบ่ายวันนั้น และโชคยังดีอีกอย่างที่ประกันชีวิตของผมคุ้มครองจ่ายเกือบ 80% ของค่ารักษาพยาบาล ไม่งั้นก็ต้องเป็นหนี้บัตรเครดิตอีกเกือบแสน

นั่นแค่ช่วงเดือนแรกของปีนะ...ชีวิตเริ่มต้นได้เด็ดดวงจริงๆ

หลังจากนั้นผมก็เตรียมตัวเป็นพ่อคน การได้ลูกสาวมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตถือว่าเป็นบททดสอบครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่พบเจอมา จังหวะชีวิตที่เคยเป็นมาตลอดสามสิบกว่าปีถูกเจ้าตัวน้อยทลายไปจนหมดสิ้น ความต้องการของเขาต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ว่าหลับ ไม่ว่าตื่น ถ้าเขาต้องการเรา เราต้องอยู่ที่นั่น โปรดอย่าถามว่าได้นอนพักบ้างไหม ผมกับภรรยากลายร่างเป็นซอมบี้ตั้งแต่วันที่ลูกสาวร้องอุแว้กันแล้วครับ ที่เคยได้ยินมาว่า “ถ้ามีลูกแล้วได้นอนสามชั่วโมงถือเป็นสวรรค์” มันเป็นประโยคที่จริงยิ่งกว่า 1+1 = 2

กิจวัตรประจำวันของผมต้องเปลี่ยนใหม่หมด ช่วงเวลาระหว่างวันที่ได้ทำงานแบบเต็มที่ลดลงไปเกือบครึ่งเพราะต้องช่วยภรรยาเลี้ยงลูกระหว่างที่เขาปั๊มนมและทำอาหารให้ลูก งานอดิเรกที่รักอย่างการเดินทางก็ต้องงดเพราะพาเจ้าตัวเล็กไปด้วยไม่ได้ แม้แต่การอ่านหนังสือก็ยังมีเวลาจำกัดในแต่ละวัน งานเขียนเองก็ต้องห้ามเวิ่นเว้อ จะแอบไปดูซีรี่ส์แบบเมื่อก่อนก็ไม่ได้แล้ว เอางี้ดีกว่า เห็นภาพชัดๆ ขนาดไปนั่งอุจจาระยังต้องมีเวลาจำกัดแค่ห้านาที

แต่รู้อะไรไหมครับ? ที่พูดไปข้างบนเหมือนเป็นการบ่น ที่จริงแล้วผมมีความสุขมากเลยนะ การได้อยู่กับเขา ได้อุ้มเขาในอ้อมกอด นอนข้างๆ เขา ได้ป้อนนม ป้อนข้าว อาบน้ำ ชวนเขาคุย อ่านนิทานให้ฟัง ร้องเพลง ได้โอ๋เขาตอนร้องไห้ ได้เห็นเขาตบมือเปาะแปะ เกาะยืนแล้วล้ม แต่ก็ยังพยายามต่ออย่างไม่ยอมแพ้ การที่เป็นพ่อของเขา... เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตของผมเลย

เรื่องงานเขียนที่ผมรัก ช่วงกลางปีผมถูกปฏิเสธงานครั้งแล้วครั้งเล่า ส่งไปที่ไหนก็ไม่มีคนรับ มันเหนื่อยและหดหู่ เป็นช่วงชีวิตที่ท้อแท้และชวนหมดหวัง หลายครั้งผมเฝ้าถามตัวเองว่าทำไมถึงยังทำงานตรงนี้ ทั้งๆ ที่เส้นทางข้างหน้าไม่ได้ง่ายเลยสักนิดเดียว คำตอบซึ่งเกร่อและฟังซ้ำซากก็คือ “ผมรักงานนี้” ผมอยากทำมันให้ดี ไม่อยากให้ตัวเองในอนาคตอีกยี่สิบสามสิบปีมองกลับมาแล้วพูดคำว่า “ถ้ารู้แบบนี้...” เพราะถึงตอนนั้นมันอาจจะสายเกินไปแล้ว

อาจจะเรียกว่าโชคชะตา อาจจะเรียกว่าความดื้อดึงสำเร็จผล หรือมันแค่เรื่องบังเอิญของจักรวาลก็แล้วแต่ พอเข้าปลายปีผมกลับกำลังปั่นต้นฉบับส่งสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งแบบบ้าคลั่ง มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ โอกาสครั้งใหญ่ที่เหนือความคาดหมายมาเคาะประตูหน้าบ้าน ผมอ้าแขนกอดรัดเอาไว้แน่น และจะทำมันอย่างสุดความสามารถ

ถึงตอนนี้ตัวเลขปฏิทินเปลี่ยนขึ้นสู่ปีใหม่อีกครั้ง มีหลายอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ความท้าทายครั้งใหม่ ความตื่นเต้น เป้าหมายของชีวิต การเติบโต การเปลี่ยนแปลง การเดินทาง และที่ขาดเสียไม่ได้ คือ ความผิดหวังและความล้มเหลวที่คอยเตือนสติอยู่เสมอว่าชีวิตไม่ใช่การเดินอยู่ในสวนดอกไม้ ทุกอย่างไม่มีทางราบเรียบและสวยงาม แต่มันคือการเดินอยู่บนเส้นทางใหม่ที่เราไม่มีทางรู้เลยว่ามีอะไรรออยู่บ้าง

Happy New Year, ขอให้ปีนี้เป็นปีที่เติบโตอย่างเข้มแข็ง