‘เพื่อนเก่า’ แหล่งกำเนิดพลังงาน

โดย...ว.แหวน

ในสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันได้รับพลังงานบางอย่าง พลังงานที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ก็ไม่ได้ลี้ลับ สถานที่และบรรยากาศของงานก็ไม่ได้น่ากลัวชวนขนหัวลุก ฉันไม่ได้ก้าวเท้าเข้าไปท้าทายสิ่งที่มองไม่เห็น ตรงกันข้าม! ฉันกำลังก้าวเท้าเข้าไปในงาน “MGT16 Alumni Party 2016” งานเลี้ยงสังสรรค์ระหว่างเพื่อนเก่าที่เราเคยเรียน มันอาจเป็นเรื่องธรรมดาถ้ามันเคยเกิดขึ้นแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกของการคืนสู่เหย้า กว่า 20 ปีที่เราทั้งหมดในวันนั้นไม่เคยรวมตัวกัน กว่าครึ่งที่เราไม่เคยเจอกันเลยมายี่สิบกว่าปีแล้ว

ฉันได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่พิธีกรในงาน และร่วมอยู่ในทีมงานจัดงานนี้ขึ้นมา ณ วันนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรเลย คิดแค่ว่า “ก็แค่ได้เจอเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ ที่สนิทกันก็เจอกันอยู่เนืองๆ ครั้งนี้ก็จะได้เจอคนที่ไม่ค่อยสนิท ตอนเรียนก็ไม่ค่อยคุยกัน เจอกันไม่ยิ่งแล้วใหญ่หรือ? จะสนุกมั้ย? ก็ไม่ได้คาดหวัง” ยังแอบตั้งคำถามในใจว่า “ห่างกันไปนานขนาดนี้ มันจะสนุกได้แค่ไหนวะ? มันคงไม่ได้มีอะไรมาก นอกจากมากินข้าวกัน คุยกัน แค่นั้น! แล้วก็แยกย้ายกลับไปบ้านใครบ้านมัน”

ก่อนวันงาน เราช่วยกันเตรียมงานเพื่อให้ดำเนินไปตามจังหวะที่เหมาะสม เพื่อนจะสนุกด้วยมั้ย? อันนี้ไม่รู้ เผลอๆ อาจจะสนุกอยู่แค่เราไม่กี่คน แต่ช่างเหอะ! ทำไป ไม่ต้องคิด ด้วยจุดมุ่งหมายที่ว่าให้มันมีครบทั้ง “สนุก สุข ซึ้ง” ฉันก็ยังแอบคิดอีกว่า “ทำกันขนาดนี้ ถ้าเพื่อนไม่อินไปกับเรา เราจะเสียใจมั้ยวะ?”

แล้ววันงานก็มาถึง การรวมตัวกันของเพื่อนเก่าที่ไม่เคยเจอกันกว่ายี่สิบปี ไม่แปลก! ถ้าบางคนจำกันไม่ได้ บางคนเขินอายที่จะทัก บางคนก็คุยกับบางคน บางคนก็เลี่ยงๆ ที่จะเผชิญหน้ากับบางคน ด้วยเหตุผลที่ว่า “ถ้ามันจำกูได้ กูจำมันไม่ได้ กูจะดูไม่ดี” บางคนมาด้วยความเต็มใจ บางคนก็ถูกบังคับแกมขู่เข็ญให้มา ก็ไม่แปลก! ความห่างไกลทั้งระยะทางและความสัมพันธ์ อาจทำให้เราเกียจคร้านเกินกว่าจะมารื้อฟื้นความหลัง “ให้มันเป็นความทรงจำอย่างเดิมน่ะดีแล้ว ไม่ต้องไปต่อเติมอะไรหรอก” หลายคนคิดเช่นนั้น

แต่แล้วก็เกิดพลังงานบางอย่างที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้รับ สิ่งแรกที่ฉันสัมผัสได้คือ “เพื่อนในวัยเรียน เป็นเพื่อนที่บริสุทธิ์ที่สุดในความรู้สึกฉัน” บริสุทธิ์ทั้งการแสดงออกและความรู้สึก แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน การปฏิบัติต่อกัน การสื่อสาร การตอบสนอง และการมีอารมณ์ร่วม ในทุกช่วงเวลาที่ฉันยืนอยู่บนเวที มันถูกปล่อยออกมาอย่างอิสระ สารภาพว่าฉันแทบไม่ได้เตรียมพลังใดๆ มาเลย ไม่แม้แต่สคริปต์! ไม่คาดหวังใดๆ ด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้ปล่อยพลัง แต่ฉันกลับได้รับพลัง ทุกอย่างบนเวที เกิดจากการได้รับ ฉันมองเห็นความสุขในทุกๆ แววตา ฉันมองเห็นการเปิดใจ ฉันมองเห็นอิสระ ฉันมองเห็นการปล่อยวางตัวตน วางตำแหน่งหน้าที่การงาน วางฐานะ วางสถานภาพ บุคคลตรงหน้าฉัน ไม่ว่าจะเป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นเจ้านาย เป็นเจ้าของกิจการ เป็นผู้อำนวยการ เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ฉันมองไม่เห็น! ฉันเห็นแต่ “เพื่อน” และเราทุกคนก็เห็นเช่นนั้น เราพร้อมใจกันถอดหัวใจมากองไว้รวมกัน เหมือนเราลืมโลกภายนอกไปชั่วขณะ เรารู้แค่ว่าเราคือสายเลือดสถาบันเดียวกัน ความรู้สึกนี้ไม่ได้เตรียมมาจากบ้าน เราต่างก็ประหลาดใจในตัวเอง ที่แหกปากร้องเพลงสถาบันกันเต็มเสียง การกอดคอกันวี้ดบูมโดยที่ไม่ได้อยู่ในเวทีคอนเสิร์ต ความรู้สึกเต็มตื้นเมื่อนั่งดูภาพเก่าๆ ใน VTR เหมือนเราเจอความทรงจำที่ซุกซ่อนอยู่นาน แล้วเราก็หยิบขึ้นมาเป่าฝุ่น จนฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มหน้า แล้วก็ได้เห็นว่ามันยังอยู่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย

เสียงหัวเราะที่หลายคนบอกว่า มันไม่เคยดังขนาดนี้มานานแสนนานแล้ว (ไม่ใช่ว่าชีวิตเราต้องเผชิญแต่ความทุกข์หรอกนะ แต่บทบาทหน้าที่ในชีวิตประจำวันของเรา จะถูกตีกรอบเสรีภาพด้วยตัวเราเองโดยอัตโนมัติ) ก็อย่างที่ฉันกล่าว “เราทุกคนถูกลดตำแหน่งจนเหลือตำแหน่งเดียวคือเพื่อน” การกลับมาเจอกันของ “เพื่อนเก่า” ฉันจึงรู้สึกได้ถึงแหล่งกำเนิดพลังงานก้อนใหญ่ที่อบอวลอยู่ในนั้น พลังงานที่ว่าเป็นพลังงานด้านบวก จากเสียงหัวเราะลั่น จากรอยยิ้มที่หุบไม่ลง จากการปลดแอกตำแหน่งหน้าที่บนบ่าลงชั่วคราว แล้วรับเอาพลังใจ มวลความสุขที่เราถ่ายเทให้กันและกัน ไม่มีฟอร์ม ไม่มีทิฐิ ไม่มีศักดิ์ศรี มีแต่ความจริงใจที่ไร้การปรุงแต่ง ไม่มีใครคาดคิดว่าภาพมันจะงดงามได้ขนาดนี้!

แล้วมันก็ผ่านไป แต่สิ่งที่เหลืออยู่คือ เราต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “เราพกรอยยิ้มกลับบ้านไปด้วย” “ในที่ทำงาน เสียงหัวเราะยังก้องอยู่ในหู” “เราได้รับพลังใจ” “เรากลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม เพิ่มเติมคือความสุข” ความอิ่มเอมที่เกิดขึ้นทั้งรอยยิ้มและน้ำตา มันคือมวลพลังงานก้อนใหญ่ที่เราได้รับกลับบ้านทุกคน และที่น่าแปลกใจไปกว่านั้น! ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้ว หลายคนยังนั่งยิ้มปริ่มอยู่หน้าจอกับงานที่กองอยู่ตรงหน้า หลายคนกลับมาดูแลครอบครัวด้วยความรู้สึกสดชื่นเบิกบาน หลายคนได้พูดคุยกันมากขึ้นกว่าสมัยเรียนอยู่ด้วยซ้ำ เราทุกคนต่างมีหน้าที่ จนเคยถามกับตัวเองว่า “พลังงานที่เราใช้ไปทุกวัน เราหาเติมจากที่ไหนได้บ้าง?”

การกลับมาเจอ “เพื่อนเก่า” คืออีกหนึ่งแหล่งกำเนิดพลังงานที่เราตามหา ก็ไม่รู้นะว่า เพราะเราไม่เจอกันนานขนาดนั้น มันเลยเกิดพลังงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้หรือเปล่า? แล้วถ้าเราเจอกันบ่อยกว่านี้ มันจะมากหรือน้อยกว่านี้นะ?

คำถามนี้ ไม่รู้อีกกี่ปี ฉันจะได้กลับมาตอบ!