สูงวัย (ไม่) ขี้บ่น

เป็นเรื่องเป็นราวกันได้แบบไม่รู้จบสำหรับลูกหลานของผู้สูงอายุ ที่จะพบกับความเบื่อคนบ่นของญาติผู้สูงอายุทั้งหลาย ในบางทีก็ปรากฏว่าเจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองน่ะขี้บ่น อย่างนี้ก็เหนื่อยหน่อย รายที่บ่นตลอดเวลาที่ตื่น ได้ข่าวว่ามีอยู่แม้จะพบไม่มาก สงสัยว่าลูกหลานคงจะหนีหน้าหายหมด

สาเหตุที่ทำให้คนสูงวัยกลายเป็นคนขี้บ่นไปได้ เนื่องจากสาเหตุหลัก 2 ประการคือ 1.ความมากประสบการณ์ และ 2.การขาดความยืดหยุ่น ถ้าคุณมีสองคุณสมบัตินี้อยู่ในตัว เป็นไปได้มากถึงมากที่สุดที่คุณจะแก่ตัวลงไปพร้อมกับความขี้บ่นที่มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ นี่พูดทั้งในมุมของผู้สูงอายุเองและในมุมของผู้ดูแล (ที่จะไม่วิ่งหนีไปเสียก่อน)

1.ผู้สูงวัยที่ผ่านงานหรือรับราชการมานาน จนมีประสบการณ์มากๆ เคยรู้เคยเห็นทุกสิ่ง ของบางอย่างลูกหลานซื้อมาทั้งที่เล็งว่าดีแล้วก็อาจไม่ถูกใจ เพราะผู้รับฝากมองว่ามันไม่ดีไม่เหมาะสม ตัดสินใจจากประสบการณ์ที่มี และเมื่อมากประสบการณ์แล้วก็ทำให้อยากจะวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่น ส่วนหนึ่งก็เพราะคิดว่าตนเป็นผู้อาวุโส คิดว่ามีสิทธิจะวิจารณ์ใครก็ได้

2.ความยืดหยุ่นในชีวิต ผู้สูงวัยมักไม่อ่อนข้อหรือยอมใครง่ายๆ ปรับตัวกับความผิดแปลกไม่ได้ สาเหตุที่ทำให้ความยืดหยุ่นของคนเราน้อยลงเมื่อสูงอายุขึ้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสภาพร่างกายและสรีรวิทยาที่ช้าลง เสื่อมลง ขาดความทนทาน ขาดความอดทนต่อแรงกระแทกที่เข้ามาสู่

ในมุมของผู้สูงอายุ ลองดูซิว่า จะทำตัว “สบายๆ” มากบ้างน้อยบ้างก็นิดหน่อยไม่ว่าอะไร สงวนปากคำไว้ในเรื่องที่ “จำเป็นต้องบ่นจริงๆ” เวลาพูดจากับคนอื่นหาความสบายให้ผู้ฟัง มิใช่เอาแต่ระบายฝ่ายเดียว ผู้สูงอายุที่เป็นที่รักของลูกหลานทำตัวง่ายๆ พูดให้กำลังใจแนะนำต่างๆ ทำบ่อยๆ จะติดว่า ลูกหลานชอบ อยากเข้าหา

ในมุมของผู้ดูแล ถ้าพบว่าผู้สูงอายุในบ้านกลายเป็นคนขี้บ่นไปเสียแล้ว อันดับแรกก็ต้องหาทางป้องกันไว้ก่อน อย่าให้ท่านขี้บ่นไปมากกว่านี้ หางานอดิเรกให้ท่านทำ หรือหางาน (เล็กๆ น้อยๆ) ให้รับผิดชอบ เช่น ทำงานสร้างสรรค์ ออกแบบโต๊ะเก้าอี้ง่ายๆ สำหรับผู้สูงอายุชาย หรือทำสวนดอกไม้ รดน้ำต้นไม้ สำหรับผู้สูงอายุฝ่ายหญิง พาไปออกกำลังกาย หางานอดิเรกที่ทำกับลูกหลานได้ สรุปว่าต่างฝ่ายต่างต้องปรับตัวเข้าหากันนั่นเอง