เด็กๆ เฮ่

เมื่อผู้ใหญ่อย่างพวกเราอยู่ท่ามกลางเยาวชนวัย 1418 ที่มาจากทั่วโลก จึงได้ซึมซับไปด้วยบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความน่ารัก

ที่มารินาเบย์ เจ้าภาพจัดคอนเสิร์ตและการแสดงมากมายหมุนเวียนกันมาสร้างความบันเทิงให้กับวัยโจ๋ (แม้บริเวณเดียวกันจะมีคาสิโนสำหรับผู้ที่มีอายุ 21 ปีขึ้นไปอยู่ด้วยก็เหอะ)

บางครั้งคุณจะเห็นสปิริตอันแสนยิ่งใหญ่ เช่น กุกหยางคิมจอมพลังสาวเกาหลีเหนือ ในรุ่น 63+ กก. ที่พยายามจะคว้าเหรียญทองให้ได้ ขณะที่น้ำหนักรวมตามหลังถึง 8 กก. ความพยายามยกท่าคลีนแอนด์เจิร์ก 2 ครั้งสุดท้ายไม่เป็นผล การแข่งขันบนเวทียกเหล็กจบลงด้วยการล้มลุกคลุกคลาน เธอทำไม่สำเร็จ แต่เรียกเสียงปรบมือกึกก้องจากทุกคนทั่วสนาม

หรืออย่างเช่น แซม ชอว์ นักจักรยานนิวซีแลนด์ ที่เหลืออีกกว่า 3 กิโลเมตร เขาน่าจะได้เข้าเส้นชัยอันดับ 13 แต่คันเหยียบเจ้ากรรมดันพังไป 1 ข้าง แต่เขาก็แบกจักรยานวิ่งเข้าเส้นชัยในอันดับ 23 ท่ามกลางเสียงเชียร์กระหึ่ม หนังสือพิมพ์สเตรตไทมส์ของสิงคโปร์ยกให้เป็นยอดสปิริตประจำวัน

หลังจบแต่ละรายการแข่ง คุณอาจจะเห็นเด็กๆ เสียน้ำตา จะด้วยความพ่ายแพ้หรือว่าชัยชนะ แต่ละอารมณ์มันเอ่อท้น หากไม่เจนประสบการณ์จริงก็ยากจะสกัดไว้อยู่

อย่างไรก็ตาม เส้นทางสู่ความสำเร็จย่อมไม่ได้กันมาง่ายๆ อยู่แล้ว

เมื่อถามเจ้าก๊อด ซึ่งแรกเริ่มเดิมทีอยากจะเป็นนักฟุตบอล ว่า การหันมาเอาดีทางด้านยกน้ำหนักแทนที่จะเป็นกีฬาโปรดเนี่ยมันยากตรงไหน คำตอบที่ได้คือ