แชมป์ถูกเวลา....จุดประกายความหวัง

...นูโน๋

ต้นสัปดาห์ที่แล้ว แอนดี เมอร์เรย์ กลับมาเยือนโทรอนโตเหมือนไร้บารมี ไม่มีทั้งโค้ชและแชมป์ในฤดูกาลนี้ติดมาด้วย โดยเฉพาะเมื่อต้องมาเจอกับมือท็อป 3 ของโลกครบ

แต่กลับออกไปในฐานะผู้ท้าชิงคนสำคัญศึกยูเอส โอเพน ปลายเดือนนี้ พร้อมกับยุติการรอคอยแชมป์แรกของปีนี้

หลังหยุดสถิติชนะรวดของ ดาวิด นัลบานเดียน ไว้ที่ 11 แมตช์ในรอบก่อนรองชนะเลิศ และหักปากกาเซียนพิชิต ราฟาเอล นาดาล มือ 1 โลกชาวสเปนในรอบรองชนะเลิศ เมอร์เรย์ยังรักษาฟอร์มเก่งบนฮาร์ดคอร์ตในแคนาดา เอาชนะ โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ 75, 75 ในรอบชิงชนะเลิศ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา กลายเป็นคนแรกที่ป้องกันแชมป์โรเจอร์ คัพ นับตั้งแต่ อังเดร อกัสซี ทำไว้ในปี 1995

นอกจากนี้ เขายังเสียเพียงแค่เซตเดียวตลอดทัวร์นาเมนต์ และเป็นนักหวดคนที่ 5 เท่านั้นที่สามารถปราบทั้งนาดาลและเฟเดอเรอร์ในทัวร์นาเมนต์เดียวกัน

แถมไม่เสียเซตให้ทั้งสองคนด้วย

แม้กระทั่งเฟเดอเรอร์ก็ยังเอ่ยปากชมว่าเมอร์เรย์เล่นได้ดีและไม่เปิดโอกาสให้เขามากนัก โดยเฉพาะการเสิร์ฟได้ดีในแต้มสำคัญ

เมื่อบวกกับความถนัดบนฮาร์ดคอร์ตเป็นทุนเดิม สังเกตได้จากชัยชนะทั้ง 4 ใน 12 ครั้งที่เจอกับนาดาล และ 7 จาก 12 ครั้งกับเฟเดอเรอร์ ล้วนเกิดขึ้นบนคอร์ตประเภทนี้ ทำให้จุดประกายความหวังในการยุติการรอคอยแชมป์แกรนด์สแลมอันยาวนานของสหราชอาณาจักร ในฟลัชชิง มีโดว์ส ปีนี้

แม้ที่ผ่านมานักหวดสกอตแลนด์จะมีประสบการณ์ท่าดีทีเหลว (ตอนท้าย) ให้เห็นมาแล้ว โดยเฉพาะในออสเตรเลียน โอเพน ซึ่งโชว์ฟอร์มแกร่งมาตลอดก่อนพ่ายเฟเดอเรอร์ 3 เซตรวดในนัดชิงชนะเลิศเมื่อต้นปีที่ผ่านมา แต่เจ้าตัวก็ยังมองโลกแง่ดีถึงโอกาสครั้งนี้

อย่างน้อยแชมป์แรกที่รอคอยกับชัยชนะเหนือนาดาลและเฟเดอเรอร์ในสัปดาห์เดียวกัน ก็น่าจะช่วยให้เมอร์เรย์เตรียมตัวลุยยูเอส โอเพน โดยไม่มีโค้ช ด้วยความมั่นใจเต็มที่

ไม่แน่...ความมั่นใจจากแชมป์แรก (ที่รอนานกว่า 7 เดือน) นี่แหละอาจนำเมอร์เรย์สมหวังคว้าแชมป์แกรนด์สแลมแรกก็ได้ ใครจะรู้