วัตรประเพณี... ที่ควรสืบต่อในศาสนจักร !!

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

เจริญพรสาธุชนผู้มีศรัทธามั่นคงในพระพุทธศาสนา... วิถีแห่งโลก... วิถีแห่งสังคม... วิถีแห่งชีวิต... วิถีแห่งธรรม... ดำเนินไปภายใต้อำนาจของจิตที่แสดงในรูปของชีวิต ประมวลรวมหลายชีวิตลงในสังคมและโลก... ซึ่งที่สุดของความหมายโลกก็คือ ชีวิต ที่แสดงสภาวธรรมอันหนึ่งที่พุทธศาสนาชี้เปรี้ยงลงไปที่ตัวทุกข์ ได้แก่ อุปาทานขันธ์ ๕ ... คือ ความยึดมั่นในชีวิตว่าเป็นตัวตน จึงกล่าวว่า... โลกคือทุกข์ที่เกิดขึ้น ... และทุกข์ที่ดับไป นอกจากนั้นไม่มีอะไรเลย โลกหรือชีวิตจึงแสดงลักษณะธรรมแห่งความทุกข์ ด้วยมีความเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย ไม่คงทนเที่ยงแท้ ที่เรียกว่า อนิจจัง !

เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย ... จึงทำให้เกิดสังขาร... เมื่อสังขารเกิด ผลอันจะนำไปสู่ความทุกข์ก็ย่อมเกิด ทั้งนี้ เพราะอุปาทาน การเข้าไปยึดถือยึดมั่นด้วยอำนาจของอวิชชาที่แสดงในรูปของตัณหา คือ กิเลสที่แสดงพลังควบคุมจิตให้ซัดซ่านไปตามความน่าใคร่ ... ความน่าปรารถนา ... ความน่ายินดี ในเบญจกามคุณเป็นปัจจัย... ที่ผูกจิตให้สัตว์โลกผูกมัดรัดยึดอยู่กับโลก จมอยู่ภายใต้อำนาจของโลก เป็นทาสแห่งโลก... จมอยู่ในห้วงมหรรณพ... ให้สัตว์ทั้งหลายดื่มกินอยู่แต่รสชาติของความทุกข์ ... วนเวียนอยู่ในวังวนทุกข์ไม่จบไม่สิ้น !!

เรื่องราวปัจจุบันที่เกิดขึ้นในศาสนจักร ... ที่กระทบต่องานปกติของคณะสงฆ์ อันควรเป็นไปตามระเบียบแบบแผนแห่งการปกครองอันเป็นปกติสมัย ว่า... มีระเบียบปฏิบัติ ... ประเพณีวัฒนธรรม เป็นอย่างนี้... ควรถือปฏิบัติดำเนินการไปตามนี้... แต่เมื่อมีเหตุอันให้สะดุดหยุดการถือปฏิบัติอันเป็นไปตามวัตรประเพณี จึงควรต้องพิจารณาในทุกๆ ด้านอย่างรอบคอบ เพื่อการดำเนินการที่จะต้องเป็นไปตามวัตรประเพณีปกติ... จะแปรเป็นอย่างอื่นมิควร...

แม้ว่าพฤติกรรมที่ผิดเพี้ยนไปจากศีลธรรมหรือพระธรรมวินัย และการถือปฏิบัติผิดกฎเกณฑ์ของสังคมหรือกฎหมายของบ้านเมือง จะเป็นเหตุให้วัตรประเพณีต้องสะดุดหยุดลงชั่วขณะ แต่ก็ไม่ควรนำมาเป็นเหตุทำลายวัตรประเพณี...

พระธรรมวินัยในพระพุทธศาสนา จะไม่ขัดแย้งกับกฎเกณฑ์ทางสังคมหรือกฎหมายของบ้านเมือง ที่ถูกตราขึ้นมาอย่างเป็นธรรม เพื่อดำรงไว้ซึ่งความยุติธรรม โดยไม่ขัดแย้งกับศีลธรรมขั้นพื้นฐานของประชาคมโลก เบื้องต้นคือ ศีล ๕ หรือคุรุธรรมของชาวโลก ที่สอดคล้องกับหลักจริยศาสตร์อันดำเนินไปในทิศทางของคุณธรรม

พระธรรมวินัยของพระตถาคตเจ้าจึงดำรงอายุสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน เพราะไม่คัดค้านโลก ไม่ขัดแย้งโลก... มีแต่โลกคัดค้าน ... ขัดแย้งพระธรรมวินัยของพระตถาคตเจ้า... ซึ่งนั่นหมายถึง โลกในซีกด้านมิจฉาธรรม ... มิจฉาทิฏฐิ ... มิจฉาปฏิบัติ ประพฤติอาบัติ ... มีการกระทำอันลามก... ดังนั้นเรื่องของเรื่อง ... จะไม่เป็นเรื่องเลย หากไม่มีการประพฤติผิดศีลธรรม ... ไม่ปฏิบัติไร้จริยธรรม ... ไม่มุ่งสู่ความไร้คุณธรรม... มันจะไม่เป็นเรื่องให้วัตรปฏิบัติที่เป็นจริยประเพณีล้มเหลวเลย... และคงไม่ต้องมานั่งถกเถียงกันให้เปลืองเวลาชีวิตเล่น ว่า อะไรผิด หรือถูก ... ควรแต่งตั้ง หรือไม่ควรแต่งตั้ง ... ควรแก่ความเคารพ หรือต้องรังเกียจ

แต่เพราะมันมีการประพฤติผิดศีลธรรม ไม่ถูกต้องตามพระธรรมวินัย และผิดกฎหมายบ้านเมือง... มันจึงวุ่นวายไปทุกฝ่ายจนกระทบต่อสถาบันศาสนา ... สถาบันจิตวิญญาณของมนุษย์และประเทศชาติ และสถาบันชาติ อันควรแก่ความสงบเรียบร้อย

วันเวลาแห่งการบันทึกความเลวร้าย ... ความน่ายินดีของมนุษย์ ก็คงหนีไม่พ้นพฤติกรรมของมนุษย์นี้แหละ ที่แสดงไว้ให้ปรากฏเป็นร่องรอยที่มนุษย์รุ่นต่อๆ ไป จะได้นำมาเรียนรู้... เพื่อทำดี-ทำชั่วกันต่อไป อันเป็นไปตามทิฏฐิของคนในยุคสมัยนั้นๆ ที่จะยึดถือในธรรมหรืออธรรมเป็นสำคัญ ... อย่างนี้เป็นธรรมดาจริงๆ ในทุกสมัย... เอวัง

เจริญพร