ดรีมเธียเตอร์ ในโลกดิสโทเปีย

โดย...เพ็ญแข สร้อยทอง ภาพ Road Runner Records

ระหว่าง 30 ปีบนถนนดนตรี “ดรีมเธียเตอร์” ไม่เคยทำให้แฟนๆ ผิดหวัง พวกเขายังมีความตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจมาเสิร์ฟเสมอๆ ...ครั้งนี้ก็เช่นกัน

วงดนตรีที่อยู่มาจนกลายเป็นรุ่นใหญ่เปี่ยมประสบการณ์ ทำผลงานมาหลากหลายมากมาย แล้วยังจะมีอะไรอีกไหมที่ยังไม่ได้ทำและท้าทาย สำหรับ ดรีมเธียเตอร์ พวกเขายัง “มีของ” แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยผ่านไปนานแค่ไหน ดรีมเธียเตอร์ยังไม่อ่อนล้าอ่อนแรง พวกเขายัง “มีของ” ออกมานำเสนอผ่านดนตรี ผลงานที่โลกชื่นชม ยกย่อง และอดทึ่งไม่ได้

กับสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 13 ของวง The Astonishing เราก็พบว่าบ่อน้ำแห่งความคิดสร้างสรรค์ของ ดรีมเธียเตอร์ ไม่เคยแห้งเหือด ขุมพลังฝีมือของพวกเขานั้นเพิ่มระดับสกิลได้ราวกับไม่มีข้อจำกัด สำหรับคนวัย 40-50 แล้ว มันช่างเป็นที่น่าอิจฉาเสียยิ่งนัก

เป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้มที่ประกอบด้วย 2 ซีดี มีเพลงถึง 34 แทร็ก ถ้าหากจะฟังอย่างต่อเนื่องต้องใช้เวลา 2 ชั่วโมงเศษๆ บทเพลงเหล่านี้สามารถเป็นดนตรีประกอบของหนังหรือเป็นละครเพลงสักเรื่องได้อย่างเยี่ยม

 

ดรีมเธียเตอร์ วันนี้ยังคงมี จอห์น เปทรุคซี  (กีตาร์) และจอห์น ไมยัง (เบส) ศิษย์ดนตรีแห่งสถาบันเบิร์คลีสมาชิกดั้งเดิมเป็นแกนหลัก เสริมความแข็งแกร่งด้วย เจมส์ ลาบรี (นักร้องนำ) จอร์แดน รูเดสส์ (คีย์บอร์ด) และไมค์ แมนกินี (กลอง)

คอนเซ็ปต์ของอัลบั้มนี้เป็นดั่งมหากาพย์เล่าถึงการผจญภัยในโลกดิสโทเปีย ซึ่งบอกได้ว่า ดรีมเธียเตอร์ ไม่ตกยุค เพราะวันนี้นั้น “ดิสโทเปีย” หรือ “ดิสโทเปียน” คือ เทรนด์

ลองไล่เรียงดูที่หนังดังในปีหลังๆ จะพบว่าหลายเรื่องเป็นดิสโทเปียฟิล์มแทบทั้งนั้น ไม่ว่าจะ The Hunger Games, The Maze Runner, Divergent, The Giver ฯลฯ ขณะที่บนจอโทรทัศน์ยังมี Game of Thrones

คำว่า ดิสโทเปีย (Dystopia) นั้นก็หมายถึงสังคมในจินตนาการหรือสถานที่อันเลวร้าย ไม่ว่าจะสภาพแวดล้อมหรือการปกครองที่ถูกควบคุมทางสังคมอย่างโหดร้ายและรุนแรง ง่ายๆ ก็คือ เป็นโลกที่อยู่ตรงกันข้ามกับความสมบูรณ์ดีงามสุขสบายแบบยูโทเปีย

ใน The Astonishing นั้น ดรีมเธียเตอร์ เล่าถึงโลกอนาคตของสหรัฐ เมื่อกลุ่มกบฏลุกขึ้นมาต่อต้านอำนาจของจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ โดยใช้พลังอำนาจวิเศษของดนตรี (รายละเอียดแน่นมาก กรุณาตามไปอ่านกันที่เว็บไซต์วงหรือในบุ๊กเล็ตที่มากับซีดี) นี่เป็นมหากาพย์ประหนึ่ง The Hunger Games โคจรมาพบกันกับ Game of Thrones โดยผสมหนังแอ็กชั่น/ไซไฟ Escape from New York เข้ามาด้วย

ดนตรีโปรเกรสซีฟฮาร์ดร็อกของดรีมเธียเตอร์มาผสมผสานกับดนตรีจากวงออร์เคสตราพร้อมมีคณะนักร้องคณะใหญ่มาทำงานร่วม พวกเขาบันทึกเสียงอัลบั้มนี้ที่ โคฟ ซิตี้ ซาวน์ด สตูดิโอ ในนิวยอร์ก โดย จอห์น เปทรุคซี ทำหน้าที่โปรดิวเซอร์ เดวิด แคมป์เบลล์ นักแต่งเพลงและวาทยกรมาร่วมในผลงานชิ้นนี้อีกด้วย

 

สำหรับ ดรีมเธียเตอร์ งานชุดนี้คือ อีกหนึ่งก้าวของพัฒนาการตามธรรมชาติ อย่างที่ เจมส์ ลาบรี บอก “นี่เป็นช่วงเวลาสุดยอดสำหรับเรา นี่คือสิ่งที่เราต้องทำ”

อัลบั้มนี้ จอห์น เปทรุคซี  เป็นคนต้นคิด วางคอนเซ็ปต์ แต่งเพลงส่วนใหญ่ (เขายังคงแสดงความเป็นหนึ่งในมือกีตาร์ที่เกรียงไกรที่สุดในโลกยุคนี้ออกมาอย่างโดดเด่น) เป็นงานที่ใช้พลังมหาศาลกว่าจะสำเร็จลง จอร์แดน รูเดสส์ บอกว่า จอห์น มุ่งมั่นแรงกล้ามาก "เขาเขียนเพลงใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ค้นคว้าวิจัย เขาทุ่มพลังงานลงไปทั้งหมดอย่างไม่หยุดยั้ง"

สำหรับ จอห์น แล้ว การทำงานชุดนี้คือ ประสบการณ์ใหม่ “ผมได้ไอเดียมาสัก 2-3 ปีแล้ว ระหว่างโปรโมทอัลบั้มอยู่ในยุโรป” โดยมี จอร์แดน ช่วย พวกเขาสร้างพล็อตเรื่อง ตัวละคร และ ฉากขึ้นมาก่อนจะ “แปล” เป็นชิ้นดนตรี วงได้ทำงานร่วมกับออร์เคสตราและคณะนักร้อง

เจมส์ ลาบรี บอกว่า “จอห์นเป็นพวกสมบูรณ์แบบนิยม ถ้าหากจำเป็นเขาสามารถนั่งทำงานไปนานๆ จนกว่าจะถึงระดับที่เราต้องการได้ เพื่อรักษามาตรฐานของวงและงานไว้”

สำหรับ ดรีมเธียเตอร์ นี่คือการทดลองทั้งในเรื่องรูปแบบโครงสร้าง ความยาว การประสาน และการเล่าเรื่องแบบมหากาพย์ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยทำมาก่อน จึงสร้างความตื่นเต้นให้กับวง เมื่องานสำเร็จและออกเผยแพร่มันก็สร้างความตื่นเต้นให้กับคนฟัง ไม่สร้างความผิดหวังให้กับแฟนๆ (ส่วนเรื่องการตลาด แม้ว่ามันจะขายยาก) กับอัลบั้มนี้ นิตยสารดังอย่าง โรลลิงสโตนถึงกับบอกว่าเป็น “การกำเนิดยุคใหม่ของวง” เลยทีเดียว

3 ทศวรรษที่ผ่านมา พวกเขายังเดินทางไปอย่างไม่หยุดยั้ง ข้ามผ่านอุปสรรค เสียงวิจารณ์และการคาดหวัง ทั้งยังยืนต้านทานกระแสความไม่แน่นอนของอุตสาหกรรมดนตรี วันนี้ ดรีมเธียเตอร์ ยังคงเดินหน้าต่อไปได้อย่างงดงาม