ผู้มาเยือน

โดย...ภัทรชัย ปรีชาพานิช

ถนนเส้นทางเล็กๆ สองข้างทางรกครึ้มไปด้วยสวนยางพารา มีเพียงถนนฝุ่นสีแดงพอให้แค่มอเตอร์ไซค์หลบหลีกกันได้ ที่ปลายทางของถนนเส้นนี้คือ “หมู่บ้านชาวมอแกน” อาศัยอยู่ท้ายเกาะพยาม จ.ระนอง สถานที่แห่งนี้ไม่ได้บรรจุให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดฮิตของเกาะ แต่เป็นเพียงที่พักอาศัยของลูกทะเล “อูรังลาโว้ย” ชาวเลที่อาศัยท้องทะเลสีครามเป็นบ้าน นานๆ ครั้งพวกเขาจะขึ้นฝั่ง

กระแสการเปลี่ยนผ่านทำให้การดำรงชีพแบบชาวเลลดน้อยลง มีการให้ความช่วยเหลือจากภาครัฐและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องบ้างตามสมควร บ้านขนาดชั้นเดียวที่มองเห็นด้วยตาเปล่าถูกปล่อยร้าง กับอุปกรณ์หาปลา มีเพียงเด็กและคนแก่อาศัยอยู่ โดยคนหนุ่มสาวจะออกทะเลไปหาปลาตั้งแต่ทุกค่ำยันบ่ายของอีกวัน วิถีของพวกเขาวนไปอย่างนี้ทุกคืน

ท่ามกลางการดิ้นรนเด็กทุกคนยังคง “ไร้เดียงสา” เผลอยิ้มให้กับผู้มาเยือน การเยียวยาให้กับพวกเขาพ้นสภาวะ “ไร้สัญชาติ” เป็นไปอย่างยากลำบาก เมื่อถึงวัฏจักรของมันพวกเขาก็จะย้ายออกจากถิ่นฐานนี้ ล่องเรือเพื่อไปยังดินแดนใหม่เพื่อเปิดทางให้กับ “ผู้มาใหม่” ที่มาพร้อมกับทุนและสิ่งปลูกสร้าง บางทีที่ทางของชาวเลอาจจะถูกขีดไว้ที่เส้นขอบฟ้าและท้องน้ำอันกว้างใหญ่