ไลฟ์ โชว์

โดย...ว.แหวน ภาพ www.smdigital.com

ช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา กระแสแพร่ภาพสดหรือไลฟ์เกิดขึ้นต่อเนื่องในสื่อออนไลน์อย่างเฟซบุ๊ก กลายเป็นอีกช่องทางหนึ่งที่ทำให้ใครหลายๆ คนได้อวดของที่ตัวเองจะนำเสนอถนัด ชัดเจน มีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น ฉันคงไม่แปลกใจ หากการไลฟ์เป็นการเผยแพร่ภาพหรือมุมมองต่างๆ ที่น่าสนใจ แชร์ให้เพื่อนหรือคนที่เรารู้จัก ได้รู้ได้เห็น ไม่ว่าจะเพื่อความสนุกสนาน ความรู้ ฮาๆ ขำๆ หรือเป็นการสื่อสารระหว่างกันเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ลดระยะความห่างไกล แก้คิดถึง เสริมสร้างกำลังใจ สร้างแรงบันดาลใจ อะไรก็ตามแต่ แต่มี ไลฟ์อยู่ 2 ประเภทที่ฉันไม่เข้าใจ

หนึ่ง...คือการยกให้การไลฟ์เหมือนเรานั่งส่องกระจก พูดง่ายๆ คือการเสนอหน้า...ตา อากัปกิริยา ภาพ และเสียง โดยไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่รู้เหตุผล ไม่ได้สาระเรื่องราว เพื่อแสดงออกถึงทัศนวิสัยบางอย่าง หรือปลดปล่อยความอยากของผู้กระทำการ โดยที่คนดูเอง ดูแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าดูอะไร? ดูทำไม? ต้องไลค์ไหม? แล้วคำถามสุดท้ายก็คือ ทำไปเพื่อ? หากบุคคลนั้นเป็นคนสาธารณะ เป็นที่น่าสนใจ เป็นที่จับตามอง เป็นที่น่าดู (หากไม่ใช่หน้าตาก็น่าจะเป็นความคิด) ฉันก็คงเข้าใจได้ไม่ยากในการอวดตัวออกสื่อสาธารณะ แต่หากทำเพียงเพราะว่าง ไม่รู้จะทำอะไร อยากไร้สาระ อยากด่า อยากประชดใคร อยากอวดรวย อวดของ เล่นมุขตลก ฉันกลับรู้สึกว่า “บุคคลเหล่านี้โดดเดี่ยวอย่างน่าใจหาย” เพราะการที่เขาลุกขึ้นมาทำอะไรเช่นนั้นได้ มันกลับมีเงาสะท้อนของความเหงา ขาดการยอมรับ ขาดสิ่งยึดเหนี่ยว และบางรายอาจลุกลามไปถึงอาการขาดสังคม หมกมุ่นอยู่กับตัวเองมากเกินไป (ฉันหมายถึงในกรณีที่ทำไปแบบไร้จุดหมายจริงๆ นะ เหมือนนั่งจีบปากจีบคออยู่หน้ากระจก เล่นหน้าเล่นตาไป  ซึ่งควรไปเล่นกับกระจกดีกว่า)

สองอย่างในชีวิตเราที่จะได้จากการอยู่กับตัวเอง คือ “การค้นพบตัวตนที่แท้จริงกับการพาตัวเองออกไปจากความจริง” มันมีเส้นคาบเกี่ยวบางๆ กั้นไว้แค่นั้น สิ่งเดียวที่ควบคุมความต่างในขณะอยู่กับตัวเองได้ คือ “สติ”  ถ้ามีมันอยู่เป็นเพื่อนด้วย มันจะพาเราไปหาตัวเอง แต่เมื่อไหร่ที่ขาด แม้แต่ตัวเราเองก็หลุดหายไปโดยที่เรายังนั่งอยู่กับที่ จากไปโดยที่เราไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ และเราก็เผลอทำอะไรบางอย่างที่เรียกว่า “ทำไปเพื่อ?”

ในความคิดของฉัน การไลฟ์ คือ การสื่อสาร ที่ฉันรู้สึกว่าไม่ใช่แค่การสื่อสารทางเดียว หมายถึงผู้กระทำ กระทำไปโดยไม่สนใจว่าผู้ดูจะได้อะไร มันน่าจะถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อประโยชน์อะไรบางอย่าง เพื่อสื่อสารข้อมูลอะไรบางอย่างให้ผู้ดู จะเป็นความเพลิดเพลิน ก็ยังถือว่าสื่อสาร แต่หากผู้ดูรู้สึกว่า “ทำไปเพื่อ?” ปิดหน้าจอมือถือแล้วลุกออกมาจากตรงนั้นเถิด มามองโลก มา Live your life ในโลกที่มีอากาศจริงๆ บางที...เราอาจมีประโยชน์มากกว่าที่คิด

ล่าสุด...ไลฟ์ที่ฉันไม่เข้าใจ คือ การแพร่ภาพสด “การเดินทางสู่ความตายของใครบางคน” ฉันไม่ได้เห็นภาพเหล่านั้นหรอกนะ เพราะแค่เริ่มต้นฉันก็พอเดาปลายทางได้ว่าจะไปสิ้นสุดที่ใด ฉันไม่ใช่คนโลกสวยที่เอะอะอะไรก็คิดด้านดีไว้ก่อนว่าเขาควบคุมได้ เพราะเขาที่ว่า...ไม่มีใครหน้าเหมือนพระเจ้าหรือเทวดาสักคน  โลกในความจริงไม่ได้จบอย่างนิยายทั่วไป ที่สุดท้าย...ทุกอย่างก็คลี่คลายด้วยดี โลกมีมุมที่โหดร้าย
กว่านั้นอีกหลายมุม โดยเฉพาะมุมที่สื่อและใครหลายๆ คนต่างสาดกล้อง ถ่ายคลิป แพร่ภาพสด กดดัน ต้อนให้คนบางคนต้องไปซุกตัวอยู่ในมุมดับ ภาพการเสียชีวิตไม่ได้โหดร้ายที่สุดสำหรับฉัน ภาพนี้ต่างหากที่โหดร้ายที่สุด เราเอาชีวิตคนคนหนึ่งมาแพร่ภาพโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตเขาสักคำ การไลฟ์ในที่นี้ผู้แพร่ภาพไม่ใช่ผู้แสดง ผู้แพร่ภาพเป็นผู้กำกับที่เลือกนักแสดงได้อย่างฌานฉลาดมาก  คือไม่ต้องบอกให้เขารู้ เพราะมันจะได้ทั้งความสด เรียล เล่นจริง เจ็บจริง ตายจริง สาแก่ใจ!

นั่นไม่โหดร้ายเท่ามีผู้เฝ้ารอรู้เห็นเป็นใจ เห็นดีเห็นงามอีกเป็นจำนวนมาก สำหรับฉันหากชีวิตฉันจู่ๆ มีกล้องตัวหนึ่งมาจับจ้อง ในขณะที่ฉันไม่ได้มีสติสัมปชัญญะอย่างครบถ้วน ต่อให้มีสติฉันก็เกร็ง ยิ่งไม่มีสติด้วยแล้วความเครียดยิ่งก่อตัวทบทวีคูณ ภาพเหล่านี้ก็เป็นอีกหนึ่งไลฟ์ที่ฉันต้องตั้งคำถามว่า “ทำไปเพื่อ?”

คนโลกสวยก็จะบอกว่า “หากมันจบด้วยดี เราหลายๆ คนในที่นี้ก็จะกลายเป็นฮีโร่ ไม่ต่างกับในหนังที่ช่างภาพถ่ายติดตอนสไปเดอร์แมนช่วยชีวิตคน ซูเปอร์แมนกอบกู้โลก” มันจะกลายเป็นบันทึกที่ประวัติศาสตร์ชาติต้องจารึก เรากำลังเล่นอยู่กับอะไร ฉันเข้าใจว่าเราต่างลุ้น ต่างเอาใจช่วย ต่างอยากเห็นฮีโร่ ต่างอยากให้ทุกอย่างคลี่คลาย จบลงด้วยดี มีผู้รอดชีวิต แต่หากมันไม่ใช่ล่ะ? ทำไมเราไม่คิด? มันสมควรแค่ไหนหากการแพร่ภาพสดครั้งนี้ไม่ใช่การช่วยชีวิต แต่เป็นการยืนมุงดูการจบชีวิตของใครบางคน? ไม่ต้องคิดไปถึงว่าจะมีวัยรุ่น หรือคนอื่นๆ เห็นแล้วลอกเลียนแบบวิธีการนี้หรอก เพราะชีวิตใครใครก็รักและมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นได้ง่ายๆ

คิดแค่ว่า...หากเราอยู่กับเขา พร้อมมือถือ 1 เครื่อง สิ่งแรกที่เราจะทำคืออะไร?

หยิบมือถือขึ้นมาไลฟ์สินะ!