เงินคนจน

โดย...วุฒิ นนทฤทธิ์

สับสนระหว่างความชื่นชมยินดีกับความอิจฉาริษยา ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรหลังได้ยินทีมงานฝ่ายขายโฆษณา บอกว่า ปีนี้ทั้งปีรถหรูยี่ห้อดังจากฝั่งยุโรปราคาหลายล้านบาทที่ได้รับความนิยมสูงสุดในโลกที่ประเทศไทย ปีนี้ทั้งปีไม่มีการจัดสรรงบประมาณไว้สำหรับซื้อสื่อโฆษณาตลอดทั้งปี เนื่องจากทุกวันนี้ก็ผลิตรถส่งมอบให้กับลูกค้าไม่ทันอยู่แล้ว เนื่องจากตอนนี้มียอดจองล้นทะลักหลายรุ่น จองวันนี้มีกำหนดรับรถกลางปีหน้า

ได้ยินครั้งแรกก็รู้สึกยินดีกับคนรวยที่ยังคงความร่ำรวยอย่างไม่ลดละ แต่พอได้ฉุกคิดถึงคนไทยทั้งประเทศที่ต้องเผชิญอยู่กับสภาวะเศรษฐกิจที่ฝืดเคือง เนื่องจากเศรษฐกิจโลกที่ซบเซา การค้าการขายก็ย่ำแย่ไปตามๆ กัน คุยกับเพื่อนแวดวงอื่นๆ ก็ตกอยู่ในสภาพที่ไม่แตกต่างกัน หันไปทางไหนก็มีแต่นโยบายประหยัด ลดต้นทุน ทั้งระดับครอบครัวและบริษัทห้างร้านส่วนใหญ่ต้องดิ้นรนลดค่าใช้จ่ายเพื่อประคองตัวให้อยู่รอด

ครอบครัวที่ยากจนหาเช้ากินค่ำต้องตกอยู่ในสภาพปากกัดตีนถีบ บางครอบครัวต้องทำงานหนักมากขึ้นเพื่อให้มีรายได้เพียงพอที่จะมาหล่อเลี้ยงทุกชีวิตในบ้าน มนุษย์เงินเดือนต้องปรับพฤติกรรมการใช้ชีวิตเพื่อกระเสือกกระสนให้ตัวเองมีเงินใช้เพียงพอจนถึงสิ้นเดือน ท่ามกลางวิกฤตเศรษฐกิจที่ยังมองไม่เห็นอนาคต ชาวไร่ชาวนายังนั่งรอน้ำฝนจากฟ้าด้วยใจจดใจจ่อเพื่อให้มีรายได้มาประทังชีวิต

ขณะที่คนส่วนใหญ่ของประเทศต้องเผชิญกับมรสุมเศรษฐกิจ แต่คนรวยแห่ไปจองรถยนต์หรูหราราคาหลายล้านบาทกันข้ามปี เป็นคนละอารมณ์ที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว นี่คือความเหลื่อมล้ำในสังคมที่เป็นโจทย์ใหญ่ของประเทศที่ยังรออัศวินขี่ม้าขาวมาแก้ แต่ถ้าพิจารณาให้ดีไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะทุกวันนี้คนจนต้องควักเงินจากประเป๋าตัวเองไปใส่กระเป๋าคนรวยทุกวัน เช่น การกำหนดให้เกษตรกรต้องทำประกันภัยควบคู่กับการขอสินเชื่อ

นโยบายการเปลี่ยนบัตรเงินสดอิเล็กทรอนิกส์ หรือบัตรเอทีเอ็ม เป็นบัตรชิปการ์ด ซึ่งสถาบันการเงินบางแห่งเรียกเก็บค่าธรรมเนียมหลายร้อยบาทจากผู้ใช้ การขอสินเชื่อต้องมีค่าธรรมเนียม การจ่ายบัตรล่าช้าต้องเสียค่าปรับ การบังคับมนุษย์เงินเดือนเข้าสู่ระบบประกันสังคม แต่ได้รับการบริการแบบอนาถา การกำหนดให้ผู้มีรถยนต์ทุกชนิดต้องทำประกันภัยบุคคลที่ 3 และอีกมากมาย ฯลฯ ที่คนจนต้องจ่าย ถามว่าเงินเหล่านั้นไปไหน คำตอบก็คือไปอยู่ในกระเป๋าคนที่จองรถปีนี้แล้วต้องอดทนรอรับรถปีหน้านั่นไง