รณิดา บุญฤทธิ์ นิยามของนักเดินทาง

โดย..ปอย   ภาพ... วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

ณ มุมหนึ่งของเมืองเวโรนา เมืองในฝันสุดโรแมนติกทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่นี่คือจุดเริ่มต้นตำนานรักอมตะของโรมีโอแอนด์จูเลียต รณิดา บุญฤทธิ์ บอกว่า การเดินทางออกไปท่องเที่ยวในครั้งนั้น ได้ไปเห็นบ้านเมืองงดงามไม่ต่างจากภาพวาดเลย และกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ดึงสีสันสีน้ำตาลเอิร์ทโทนของตึกโบราณเก่าแก่ในยุคโรมันมาดีไซน์กระเป๋าแคนวาสสำหรับนักเดินทางใบใหญ่ ใส่ทุกสิ่งทุกอย่างลงไปได้จุใจแบบรู้ใจคนเดินทางได้จริงอะไรจริง กระเป๋าที่ออกแบบด้วยตัวเองใบแรกใบนี้ ดีไซน์โดยที่ไม่ได้ร่ำเรียนทางด้านออกแบบจากสถาบันใดๆ เลย หากเป็นการออกแบบซึ่งกลั่นจากประสบการณ์ส่วนตัวล้วนๆ เลยทีเดียว

บรรดาคนรักการเดินทางด้วยกัน จะคุ้นเคยและได้ทำความรู้จักกับผู้หญิงนักเดินทางที่มีรอยยิ้มสบายๆ ง่ายๆ คนนี้ ผ่านเฟซบุ๊กเพจ Postcard from somewhere รณิดา บอกชอบสื่อสารพูดคุยกับคนคอเดียวกันเรื่องเดสติเนชั่นเมืองท่องเที่ยวที่ใจปรารถนา  

“ปีหนึ่งวางแผนเดินทางทริปใหญ่ไปต่างประเทศ 1 ครั้งค่ะ ครั้งละ 2 สัปดาห์ และเดินทางทริปย่อยอีก 4-5 ครั้งเมื่อมีวันหยุดยาว ดิฉันเป็นพนักงานประจำในบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านค้าปลีก จึงต้องบริหารจัดการเวลาทั้งในเรื่องการงานและการเดินทางให้ได้ลงตัว ซึ่งก็ไม่ยากเลยได้เดินทางทุกปีค่ะ” รณิดา บอกพร้อมรอยยิ้มสุดชิล แล้วช่วงสงกรานต์ปีนี้จุดหมายปลายทางก็คือการกลับไปอิตาลีอีกครั้งหนึ่ง

“สิ่งที่จุดประกายให้ดิฉันเป็นนักเดินทาง เพราะไม่ชอบอยู่บ้าน อยู่ติดบ้านแล้วรู้สึกน่าเบื่อเข้าขั้นอึดอัดเลยค่ะ (หัวเราะ) แล้วคุณพ่อดิฉันก็เลี้ยงลูกแบบผู้ชาย ลุยๆ อยากไปก็ต้องเก็บสตางค์ไปเอง ตอนนั้นจำได้ว่าอยากไปเที่ยวฝรั่งเศสซึ่งไม่น่ายาก เพราะกำลังเรียนอยู่ที่อังกฤษ

แต่พอบอกและขอเงิน ท่านก็ตอบมาว่าเก็บเงินไปเองสิ! แหม...ทริปแรกก็หินแล้ว แต่ก็ลองเก็บๆ เงินไปเรื่อยๆ ซึ่งที่สุดแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยนะคะ ถ้าเรามีเป้าหมายชัดเจน มีความตั้งใจสูง นั่นคือทริปแรกที่ใช้เงินไปเที่ยวเองและรู้สึกตื่นเต้น ภูมิใจ ที่ได้เปิดโลกด้วยเงินของตัวเอง

สำหรับทริปแรกในชีวิต คือ ออสเตรเลีย ตอนนั้น 12 ปีแล้วค่ะ เดินทางไปกับคุณพ่อสองคนค่ะ พ่ออยากเห็นแกะแล้วก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ทั้งคู่ (หัวเราะ) เลยไม่ค่อยประทับใจไม่ค่อยสนุกกับประเทศนี้เท่าไรนัก

เดสติเนชั่นที่ไปทุกครั้งและประทับใจทุกครั้งก็คือญี่ปุ่น ที่มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้เปิดประสบการณ์ใหม่ทุกครั้งที่ไปเลยค่ะ และยุโรป ซึ่งแต่ละประเทศแต่ละเมืองมีบรรยากาศมีกลิ่นอายของเมืองไม่เหมือนกันเลย แต่เรื่องที่ดิฉันเขียนไปใช่แค่เรื่องราวประสบการณ์การเดินทาง แต่เขียนเล่าทั้งในด้านมุมมองที่เราไปเห็น เช่น ออกไปท่องเที่ยวแล้วได้เห็นเด็กไม่มีขานั่งชมวิวเงียบๆ หรือคนแก่ๆ ที่เที่ยวลำพัง พอเขียนเรื่องพวกนี้ออกไปก็จะมีคนอ่านเขียนกลับมาหาเราในอินบ็อกซ์ทันทีเลยค่ะว่า ...ผมเป็นคุณตาที่ไม่ได้ออกไปท่องเที่ยวมานานแล้ว เพราะต้องเลี้ยงหลาน ก็ขอบคุณมากที่เขียนเรื่องเหล่านี้ให้อ่าน

หรือเด็กวัยรุ่นอายุ 14-15 ปี เขียนกลับมาเล่าจุดหมายในฝันว่าชีวิตนี้ต้องไปแอนตาร์กติกาให้จงได้ ดิฉันก็ตื่นเต้นมากที่ได้คุยกัน เขาก็ถามว่าจะต้องเก็บเงินอย่างไร ดิฉันก็บอกว่าให้เก็บ 10% ของรายได้ แล้วน้องโชคดีมากที่เริ่มเก็บตั้งแต่อายุ 10 กว่าปี พี่นี่กว่าจะเริ่มต้นก็ช้ามากเริ่มเก็บสตางค์ก็เมื่อตอนคุณพ่อยื่นคำขาด 20 กว่าปีเข้าไปแล้วนะคะ”  รณิดา บอกเรื่องที่เธอเขียนผ่านเพจที่มีแฟนนักอ่านติดตามร่วมหมื่นคนเลยทีเดียว

สไตล์การท่องเที่ยว หญิงสาวมาดลุยๆ ง่ายๆ รณิดา บอกว่า การเดินทางใช้ความรู้สึกแท้จริง แต่ละทริปไม่มีการเสิร์ซออนไลน์เพื่อหาแหล่งกิน แหล่งช็อป เพียงแต่คลิกหารายละเอียดเมืองที่จะไปแค่นั้นเอง

“ดิฉันเลือกอิสระไปกับการเดินทางค่ะ แล้วต่อให้หลงทางเราก็จะได้เจออะไรใหม่ๆ เสมอนะคะ นี่คือเสน่ห์ของการออกเดินทาง เมื่อตอนอายุ 25 ปีดิฉันไปประเทศกรีซ เพื่อนก็แนะนำต้องไปเกาะมิโคนอส ใครไปกรีซไม่ควรพลาด แต่ดิฉันกลับสนใจข้อมูลเกาะเล็กๆ ใกล้เคียงกันมากกว่า เป็นเกาะเล็กๆ ไม่มีชื่อเสียงในกลุ่มนักท่องเที่ยว ก็ขึ้นเรือจากเอเธนส์ไปข้ามคืนค่ะ พอเช้าเทียบท่าเรือก็เห็นฝูงลาเดินไปมาบนเกาะ เยอะมากเหมือนฝูงไก่แจ้เลยค่ะ ตื่นเต้นมาก แล้วก็ไปหาโรงแรมนอนเอาดาบหน้า

ผู้หญิงเดินทางไปท่องเที่ยวคนเดียวไม่ใช่เรื่องยากค่ะ ผู้หญิงด้วยกันก็ถามว่า... ต้องอธิษฐานขอพระคุ้มครองไหม กลัวไหม ดิฉันบอกอะไรที่ดูน่ากลัวๆ ดิฉันทำมาหมดแล้ว ทั้งเดินทางช่วงกลางคืนทั้งในอินเดีย ทั้งอิตาลี ซึ่งทุกคนจะกลัวอินเดียใช่ไหมคะ แต่บอกเลยค่ะว่าไม่น่ากลัวเท่าอิตาลี ประเทศที่ทุกคนกลัวมักเป็นประเทศที่ค่อนข้างปลอดภัย ดิฉันนั่งรถไฟทั้งในอินเดียและอิตาลี ขอบอกเลยค่ะว่าอินเดียไม่น่ากลัวเพราะคนจิตใจดีและเป็นมิตรมากๆ แต่ก็มีเรื่องตลกๆ อย่างตอนที่นอนบนเตียงของเราก็จะมีคนมาขอนั่งด้วยที่ปลายเท้าที่ยังพอมีที่เหลือ ดิฉันก็ไม่ว่าอะไร ถ้ากล้าขอ ก็กล้าให้นั่ง” รณิดา บอกถึงเรื่องที่รักและแพสชั่นก็ส่งผ่านชัดเจนผ่านกระเป๋าใบโปรดดีไซน์เอง และเพจท่องเที่ยวที่มีคนติดตามไม่ใช่น้อย