เปลี่ยนที่กินข้าวเย็น

โดย...ไพบูลย์ กระจ่างวุฒิชัย

“ศุกร์แห่งชาติ” ไม่รู้เหมือนกันว่าประโยคนี้ถูกบัญญัติให้มีความหมายไว้ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คนเมืองในยุคปัจจุบันได้ให้ความหมายอย่างไม่เป็นทางการไว้เรียบร้อยแล้ว

“เป็นวันศุกร์แรกหรือศุกร์สุดท้ายของเดือน อันเป็นช่วงที่เงินเดือนออก และคนทั่วไปจะจับจ่ายใช้สอยตามห้างสรรพสินค้าหรือร้านอาหาร ที่นำมาซึ่งการจราจรที่ติดขัดกว่าวันปกติทั่วไป” คิดว่าน่าจะประมาณนี้

มีใครคิดเหมือนกันหรือเปล่า พอวันศุกร์แห่งชาติทีไร รถต้องติด ห้างสรรพสินค้าคนต้องแน่น ร้านอาหารคนต้องเยอะผิดปกติกว่าวันอื่นๆ มีสาเหตุมาจากอะไร อุปาทานหมู่อย่างนั้นเหรอ แต่จะมาจากไหนก็ช่างเหอะ เพราะศุกร์แห่งชาติได้กลายเป็นเทรนด์ใหญ่ของคนไทย โดยเฉพาะคนกรุงเทพฯ ไปแล้ว

ผมเป็นคนหนึ่งครับที่ไม่ชอบยึดติดกับกรอบวันศุกร์แห่งชาติที่ว่านี้ เลยตัดสินใจลองเปลี่ยนที่รับประทานข้าวเย็นในวันศุกร์แห่งชาติจากร้านในย่านชื่อดังมาเป็นต่างจังหวัดดูบ้าง

ที่บอกว่าต่างจังหวัดนี่ ไม่ได้หมายถึงจังหวัดที่ไกลจากกรุงเทพฯ เป็นหลายร้อยกิโลเมตรนะครับ แต่หมายถึงจังหวัดปริมณฑลรอบกรุงเทพฯ แบบที่สามารถไปเย็นกลับค่ำในวันเดียวกันได้ แม้ว่าจะไม่มีรถยนต์ส่วนตัวก็ตาม

“นครปฐม” เป็นจุดหมายปลายทางในครั้งนี้

การไปดินแดนแห่งส้มโอ ส่วนตัวเคยไปมาแล้วหลายครั้ง แต่เป็นการเดินทางไปตอนเช้าเพื่อไปสักการะองค์พระปฐมเจดีย์ แล้วเดินเที่ยวหาอะไรกินในตลาดไปเรื่อยเปื่อยก่อนกลับกรุงเทพฯ แต่สำหรับการเดินทางไปตอนเย็นเพียงเพื่อรับประทานมื้อค่ำนั้นไม่ได้มีบ่อยครั้งนัก

ตลาดยามเย็นของคนนครปฐมเรียกกันง่ายๆ “ตลาดหน้าองค์พระ” เปรียบไปก็เหมือนกับแถวสยามของคนกรุงเทพฯ ในช่วงพลบค่ำ

มอเตอร์ไซค์และรถยนต์จำนวนไม่น้อยหลั่งไหลเข้าจับจองที่จอดรถรอบองค์พระปฐมเจดีย์เพื่อหาอะไรใส่ท้อง ของกินแนวสตรีทฟู้ดมีครบครัน แม้ร้านจะไม่ได้หรูหรา ติดแอร์ แต่เรื่องรสชาติไม่ได้เป็นรองร้านหรูๆ แน่นอน ไม่เพียงเท่านี้ แต่ละร้านคนต่อคิวยาวไม่ใช่เล่น

คงจะมีคนบอกว่าผมนี่บ้าแน่ๆ ที่เสียค่ารถตู้กรุงเทพฯ-นครปฐม เกือบร้อยบาท เพื่อแค่ไปกินข้าวเย็นมื้อเดียว เพราะคิดว่ากินที่ไหนก็เหมือนกัน

จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่การลองเปลี่ยนวิถีชีวิตที่เคยใช้ในวันศุกร์แห่งชาติอยู่เดิมจนเป็นความเคยชิน (เช้ามาทำงาน ตกเย็นเข้าร้านนั่งชิล) ก็ทำให้ได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ขึ้นมาบ้าง

การไปนครปฐมในแนวทางแบบนี้ ไม่ได้แค่ความอิ่มอร่อยจากร้านในตลาดโต้รุ่งอย่างเดียว แต่ได้เห็นสังคมอีกด้านหนึ่งที่หาไม่ค่อยได้ในกรุงเทพฯ

ไม่ได้บอกว่ากรุงเทพฯ ของเราไม่น่าอยู่แล้ว เพียงแต่อย่าคิดว่ากรุงเทพฯ คือประเทศไทย เพราะประเทศไทยมีอะไรมากกว่านั้น ซึ่งต้องใช้เวลาเรียนรู้กันทั้งชีวิตเลยทีเดียว